II SAB/Wr 341/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 września 2026 r. sprawy ze skargi Y. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

Y. H. (dalej: skarżący) złożył w dniu 17 kwietnia 2026 r. skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2026 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie kierowana do skarżącego na adres podany w skardze, została dwukrotnie awizowana - w dniu 20 lipca 2026 r. i w dniu 28 lipca 2026 r., a zwrócona (jako niepodjęta w terminie) – w dniu 5 sierpnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Tym samym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zauważyć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Stosownie zaś do art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W niniejszej sprawie należy przyjąć skutek doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie na dzień 3 sierpnia 2026 r. Termin do wykonania zarządzeń upłynął zatem z dniem 10 sierpnia 2026 r. Jak ustalono, wezwanie pozostało bezskuteczne. W tych okolicznościach kierując się dyspozycją z art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.