II SAB/Wr 25/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 25/16 w sprawie ze skargi A. O. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 34/15 postanawia odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 25 maja 2018 r.

Postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 25/16. Pismem z dnia (...) czerwca 2018 r. skarżący wniósł sporządzone osobiście przez siebie zażalenie na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Stosownie do art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.) w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Na podstawie zaś art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej (lub tak jak w niniejszej sprawie odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) przysługuje zażalenie. Na mocy art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej (analogicznie również odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez osoby wskazane w art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że nie budzi wątpliwości, iż skarżący wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem opisanego wyżej prawomocnego wyroku tut. Sądu. Jednakże skarżący nie spełnił warunku formalnego stawianego temu zażaleniu. Mianowicie złożone przez skarżącego zażalenie zostało przez niego sporządzone własnoręcznie, a nie przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący nie wykazał również, że w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. (przewidujący wyjątki od przymusu adwokacko-radcowskiego). Wobec tego, stwierdzić należy, że nie zostały spełnione wymogi formalne zażalenia. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że złożone w sprawie zażalenie jest niedopuszczalne i odrzucił je na podstawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 285l p.p.s.a.