II SAB/Wr 168/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi O. I. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K. I. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 11 lutego 2026 r. (data wpływu do organu) O. I. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego K. I. (dalej: strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 marca 2026 r. wezwano przedstawiciela strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi z dnia 3 kwietnia 2026 r. przedstawiciel skarżącej oświadczyła, że odpis aktu urodzenia został przedłożony do akt sprawy o sygn. II SAB/Wr 42/26 i wnosi o załączenie jego kopii do akt niniejszej sprawy bądź zwrócenie się przez Sąd do właściwego organu celem pozyskania i załączenia rzeczonego dokumentu do akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto – zgodnie z art. 27 p.p.s.a. – osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przedstawiciel ustawowy ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że przedstawiciel skarżącej nie przedłożyła dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu skarżącej jako jej przedstawiciel ustawowy. Z kolei mając na względzie stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 3 kwietnia 2026 r., wskazać należy, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na skarżącej, a rolą sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2456/15). Co również istotne – Sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów. Przemawia to niewątpliwie za koniecznością załączenia odrębnego dokumentu wykazującego umocowanie do każdej sprawy sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt II GZ 258/25). Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z treści powołanego przepisu wynika, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku lub została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie lub zaniechanie organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że sprawa bezczynności organu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy jest już przedmiotem postępowania prowadzonego przed tut. Sądem pod sygn. akt II SAB/Wr 42/26. Tym samym kolejna skarga w tej samej sprawie, podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i 4 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.