II SAB/Wr 1402/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

A. K. (dalej: skarżący) złożył w dniu 7 października 2025 r. skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wskazanym w sentencji. W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 listopada 2025 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Na dokonanie tej czynności zakreślono skarżącemu termin 7 dni od daty doręczenia odpisu ww. pisma pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została wydana skarżącemu w placówce pocztowej dniu 17 grudnia 2025 r., jednak jak wynika z akt sprawy – wezwanie do dnia wydania niniejszego postanowienia pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W realiach niniejszej sprawy wezwanie do podpisania skargi zostało doręczone skarżącemu w placówce pocztowej w dniu 17 grudnia 2025 r. (k. 44 akt sądowych). Tym samym termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął wraz z dniem 29 grudnia 2025 r. (bowiem dni 24-28 grudnia 2025 r. stanowiły dni wolne od pracy oraz sobotę). Jednak w zakreślonym terminie brak ten nie został uzupełniony. W tych okolicznościach kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.