II SAB/Wr 12/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę.

Skargą z 23 XII 2019 r., doprecyzowaną pismem procesowym z 23 III 2020 r., Z. K. (dalej jako "skarżąca") zakwestionowała bezczynność Starosty W. (dalej jako "organ") w zakresie wykonania decyzji z [...] ([...]) Naczelnika Miasta i Gminy w B. w przedmiocie scalenia gruntów, polegającą na zaniechaniu bezzwłocznego wprowadzenia zmian wynikających z tej decyzji do ewidencji gruntów i budynków oraz zaniechaniu bezzwłocznego zawiadomienia sądu wieczystoksięgowego. Zakwestionowała również decyzję z [...] (nr [...]) Kierownika Urzędu Rejonowego Administracji Ogólnej w W. w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżącej organy administracji nie wprowadziły niezwłocznie zmian wynikających z decyzji w przedmiocie scalenia do ewidencji gruntów i budynków i nie zawiadomiły sądu wieczystoksięgowego, przez co skarżąca niekorzystnie rozporządziła swoim mieniem na rzecz E. R. Nadto kwestionowana decyzja z [...] dokonała niekorzystnych zmian w ewidencji gruntów i budynków, poprzez przypisanie działki nr [...] córce skarżącej – E. R., mimo że to skarżąca jest właścicielką tej działki. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że pismem z 20 XI 2019 r. udzielił skarżącej wyczerpujących wyjaśnień dotyczących okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zarządzeniem z 25 III 2020 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wyłączył do odrębnego rozpoznania skargę w zakresie kwestionującym decyzję pod sygn. II SA/Wr 105/20. Skarżąca - w odpowiedzi na wezwanie do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność wystąpiła z zażaleniem lub ponagleniem do organu wyższego stopnia – wyjaśniła w piśmie z 16 V 2020 r., że występowała z zażaleniem do Wojewody D., jednak nie dysponuje dowodem, bowiem jest w podeszłym wieku i została okradziona. Organ, pismem z 29 VI 2020 r., poinformował, że skarżąca nie wnosiła za jego pośrednictwem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie ani też ponaglenia w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, pismem z 8 VII 2020 r., poinformował, że skarżąca nie wnosiła do niego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie ani też ponaglenia w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302, ze zm.) - dalej "ppsa" – skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Powyższy przepis sformułowany jest w sposób klarowny i jednoznaczny. Wprowadza bezwzględny warunek dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłość w postaci konieczności uprzedniego "wniesienia ponaglenia do właściwego organu". Należy przy tym zaznaczyć, że instytucja ponaglenia obowiązuje od 1 VI 2017 r. Do tego czasu zamiast ponaglenia przysługiwało stronie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które także stanowiło warunek konieczny dopuszczalności skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. W okolicznościach sprawy powyższy warunek nie został spełniony. Jak wynika z oświadczeń organu oraz D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, skarżąca nie występowała z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie ani z ponagleniem. Wprawdzie skarżąca w piśmie z 16 V 2020 r. zadeklarowała, że występowała do różnych organów, w tym z zażaleniem do Wojewody D., jest to jednak niewystarczające do przyjęcia, że warunek z art. 53 § 2b ppsa został spełniony. W sytuacji bowiem, gdy skarżąca nie jest w stanie przedłożyć jakiegokolwiek dokumentu uwiarygadniającego tę okoliczność, przy jednoczesnym negatywnym oświadczeniu właściwych organów, Sąd nie miał podstaw do przyjęcia skargi do merytorycznego rozpoznania. Sąd zwraca ponadto uwagę, że w konkretnej sprawie niedopuszczalność skargi wystąpiła także z innego powodu. Skarżąca bowiem wystąpiła ze skargą na bezczynność organu już po zakończeniu postępowania administracyjnego i wydaniu ostatecznej decyzji. Tymczasem wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, a więc w zakresie rozstrzygania czy organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (uchwała NSA z 22 VI 2020 r., II OPS 5/19 – publ. CBOSA). Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, sąd postanowieniem odrzuca skargę, która jest niedopuszczalna. W konsekwencji Sąd orzekł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa.