II SAB/Wr 12/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie samowoli budowlanej polegającej na budowie dwóch budynków gospodarczych postanawia: odrzucić skargę.

A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w sprawie samowoli budowlanej polegającej na budowie dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych w N. (działka nr 166/4, AM-1). W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 10 marca 2017 r. wezwano skarżącego do nadesłania dowodu wniesienia do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w piśmie złożonym w Sądzie w dniu 30 marca 2017 r. wyjaśnił, że nie wiedział, kto jest organem wyższego stopnia wobec PINB w O.. Z tego względu wniósł do PINB w O. pismo z dnia 30 stycznia 2016 r., zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego". Skarżący oczekiwał, że organ powiatowy przekaże to pismo do właściwego organu wyższego stopnia lub wezwie go do uzupełnienia braków tego pisma, czego jednak nie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, której miał dopuścić się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O.. W tej sytuacji w stosunku do PINB w O. organem wyższego stopnia, do którego – zgodnie z cytowanym przepisem k.p.a. – wnosi się zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., co wynika z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Stosownie zaś do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak między innymi zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę oraz z treści pisma skarżącego z dnia 30 marca 2017 r., skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu. Sąd zauważył wprawdzie, że z akt sprawy wynika, iż skarżący pismem z dnia 30 stycznia 2016 r. wniósł do PINB w O. wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, w którym domagał się zakończenia postępowania administracyjnego w swojej sprawie. Zdaniem Sądu pisma tego nie można jednak utożsamiać z zażaleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Z treści pisma wynika, że skarżący wyraża w nim pogląd, jak powinno zakończyć się postępowanie. Natomiast brak w tym piśmie elementów wskazujących jasno i czytelnie na niezadowolenie skarżącego z bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Zatem błędnie skarżący, w reakcji na wezwanie Sądu, próbuje zakwalifikować to pismo jako zażalenie. W tym stanie rzeczy nie jest też trafny pogląd skarżącego, iż PINB miał odczytać to pismo jako zażalenie i przekazać je do organu właściwego. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wyczerpał trybu opisanego w art. 37 k.p.a., skutkiem czego skarga wniesiona do Sądu jest – na obecnym etapie – niedopuszczalna, a odniesienie się przez Sąd do argumentacji zawartej w skardze i wniosków skarżącego jest niemożliwe. Następstwem niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie z racji niemożliwości przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do ewentualnego skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.