II SAB/Wr 1104/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi I. D. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

I. D. (dalej: skarżący) złożył 26.08.2025 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wskazanym w sentencji. Zarządzeniem z 27.08.2025 r. wezwano skarżącego do nadesłania kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia. Skarżący został wezwany również do uiszczenia wpisu od skargi. Na dokonanie tych czynności zakreślono skarżącemu termin 7 dni od daty doręczenia odpisu pism pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z urzędowych poświadczeń doręczenia wezwań (k. 53-54 akt sądowych), zostały one skutecznie doręczone 10.09.2025 r. Zakreślony termin na wykonanie wezwań upłynął wraz z 17.09.2025 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pozostały one bez odpowiedzi. W terminie otwartym na usunięcie braków skargi – 16.09.2025 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z przywołanych regulacji wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. W niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że skarga na bezczynność Wojewody w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę została poprzedzona złożeniem ponaglenia. Jego kopii, jak również dowodu potwierdzającego jego złożenie, pomimo wezwania Sądu, nie przedstawił również skarżący. Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że skarżący został wezwany do usunięcia braków fiskalnych skargi uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł i z tego obowiązku również się nie wywiązał. Ponadto zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie zaś żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skoro skarżący nie uiścił wpisu od skargi to jest ona dotknięta także brakiem fiskalnym. Z powyższych względów, z uwagi na nienadesłanie kopii ponaglenia oraz dowodu złożenia ponaglenia przed wywiedzeniem skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Odnosząc się do zawartego w piśmie z 16.09.2025 r. oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi należy wskazać, że oświadczenie to mogło doprowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jedynie w przypadku postępowania, które zostało skutecznie wszczęte. Wskazać w tym kontekście trzeba, że skuteczność wszczęcia postępowania sądowego uwarunkowana jest stwierdzeniem, że skarga nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu.