II SAB/Wr 1082/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. A. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z dnia 18 października 2024 r. A. A. (dalej: strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że jak wynika z rejestrów przez niego prowadzonych, przed Wojewodą Dolnośląskim nie toczy się w tej chwili postępowanie w sprawie udzielenie stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy. Jak wskazał organ, skarżący złożył w dniu 10 czerwca 2024 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jednakże jego adresatem był Wojewoda Mazowiecki. Jak dalej wskazał organ, skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu, który potwierdzałby wniesienie podania w sprawie objętej skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, czyli także w sprawach, w których organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji. Z przewlekłością organu mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie w sprawie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do jej załatwienia. Aby jednak doszło po stronie organu do powstania obowiązku podjęcia określonych prawem czynności, musi nastąpić zdarzenie, które zainicjuje postępowanie w sprawie. W przypadku postępowania zmierzającego do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, sprawa inicjowana jest na skutek złożenia przez stronę wniosku, co reguluje art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r. poz. 769). Należy więc podkreślić, że tylko w sytuacji, gdy taki wniosek zostanie złożony lub gdy organ miał obowiązek działać z urzędu, Sąd może oceniać, czy organ dopuścił się przewlekłość w prowadzonym postępowaniu. W niniejszej sprawie, organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że jak wynika z rejestrów przez niego prowadzonych, przed Wojewodą Dolnośląskim nie toczy się w tej chwili postępowanie w sprawie udzielenie stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy. Dodał przy tym – dokumentując to stosownym wydrukiem z rejestru – że skarżący złożył w dniu 10 czerwca 2024 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jednakże jego adresatem był Wojewoda Mazowiecki Wynika z tego zatem, że organ nie prowadzi postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego, w tym na podstawie rzekomego podania wniesionego do organu w dniu 10 czerwca 2024 r., jak wskazuje strona skarżąca w treści skargi. W tej sytuacji, skoro organ nie prowadzi wskazanego w skardze postępowania w przedmiocie udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, należy uznać, że w rozpatrywanym przypadku wystąpił brak sprawy administracyjnej, której organ - pomimo prawnego obowiązku - na żądanie strony nie załatwia w przepisanej formie i terminie. Z kolei brak sprawy administracyjnej powoduje, że nie istnieje przedmiot orzekania przez Sąd, co czyni skargę niedopuszczalną, o czym Sąd rozstrzygnął w punkcie I sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z kolei orzeczenie o zwrocie całego uiszczonego wpisu od skargi, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, znajduje swoje umocowanie w treści art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a.