II SAB/Wr 1/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozgraniczenia gruntów postanawia: odrzucić skargę.

D. W. (dalej: skarżąca) złożyła skargę na bezczynność Prezydenta W. (dalej: organ) w sprawie rozgraniczenia gruntów. Pismem z dnia 10 stycznia 2020 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano skarżącą do wskazania, czy przed wniesieniem skargi wystąpiła z zażaleniem lub ponagleniem do organu wyższego stopnia zgodnie z art. 37 k.p.a. Pismem z dnia 10 lutego 2020 r. skarżąca uzupełniła braki formalne skargi poprzez podanie numeru PESEL oraz poinformowała tutejszy Sąd, że nie wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ponadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 2 cytowanego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie szczególnego znaczenia nabiera nadto treść art. 53 § 2b, zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia uregulowana została w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 przywołanego przepisu stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) – pkt 1; postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) – pkt 2. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca nie dopełniła niezbędnego do skutecznego wniesienia skargi warunku w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia w stosunku do organu, któremu zarzuca bezczynność. Potwierdzają to zarówno nadesłane przez organ akta administracyjne, jak i oświadczenie skarżącej zawarte w piśmie z dnia 10 lutego 2020 r. (k. 14 akt sądowych), w którym skarżąca wprost wskazała, że nie złożyła zażalenia ani ponaglenia do organu wyższego stopnia. Podkreślenia wymaga, że dla spełnienia wymogu wyczerpania środków zaskarżenia wystarczające jest samo wniesienie ponaglenia, zaś obowiązek sądu do rozpoznania skargi na bezczynność lub przewlekłość nie jest uzależniony od wydania przez organ wyższego stopnia postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia. Wniesienie skargi na bezczynność bez uprzedniego wniesienia ponaglenia skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), o czym orzeczono w sentencji postanowienia.