II SAB/Wa 99/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 maja 2015 r. postanawia odrzucić skargę.

M. C. 16 stycznia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 maja 2015 r. Wnioskiem tym skarżący wniósł do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o dokonanie zmiany/aktualizacji danych w przedmiocie osoby występującej jako głównego najemcy i osób uprawnionych do zamieszkania z nim. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność, ponieważ skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, a więc nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści. art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). Zatem w pierwszej kolejności należy zbadać, czy Komendant Główny Policji rzeczywiście pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 20 maja 2015 r., tzn. czy był zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia, aktu albo podjęcia czynności, na którą mogłaby być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, że kwestie związane z uprawnieniem skarżącego do lokalu mieszkalnego oraz formy rozstrzygnięć, jak i kompetencje określonych organów Policji w tej kwestii reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.) oraz akty wykonawcze do niej. Zgodnie z przepisami tej ustawy oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170 z późn. zm.) dysponenci lokali wydają decyzje w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater. Natomiast umowę najmu lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku, o którym mowa w § 1, zawiera się na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ Policji właściwy w sprawie przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Wynajmującym jest jednostka organizacyjna Policji, w której zarządzie pozostaje lokal lub kierownik jednostki administrującej budynkiem (§ 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, Dz. U. z 2004 r., Nr 167, poz. 1754). Właściwe organy Policji wydają zatem decyzje w przedmiocie przydziału oraz opróżnienia lokalu, natomiast umowy najmu konkretnego lokalu zawierane są na podstawie decyzji o przydziale. Jednak ani przepisy ustawy, ani przepisy ww. rozporządzeń nie przewidują możliwości aktualizacji/zmiany danych osoby wymienionej jako główny najemca, ponieważ zmiana najemcy lokalu jest konsekwencją decyzji o przydziale lokalu, ewentualnie zgody właściwego organu Policji na pozostanie przez małżonka policjanta rozwiedzionego w przydzielonym lokalu do czasu uzyskania lub nabycia przez niego innego lokalu mieszkalnego albo domu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozpatrzenie wniosku skarżącego o aktualizację/zmianę danych osoby wymienionej jako główny najemca nie wymaga wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu albo podjęcia czynności, w związku z tym nie można również zarzucić Komendantowi Głównemu Policji bezczynności w rozpoznaniu takiego wniosku. W ocenie Sądu skarga M. C. jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.