II SAB/Wa 953/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] września 2025 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej "strona skarżąca" lub "Stowarzyszenie") wystąpiło do Burmistrza [...] (dalej "organ" lub "Burmistrz") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Czy Gmina [...] zawierała w okresie od [...] stycznia 2019 r. do dnia złożenia wniosku jakiekolwiek umowy z przedsiębiorcą [...] Kancelaria Prawna [...],sp.k. z siedzibą w [...]? 2. Jeśli odpowiedź na pyt. 1 jest twierdząca, ile umów zawarto ze wskazaną Kancelarią we wskazanym okresie? 3. Jeśli odpowiedź na pyt. 1 jest twierdząca, Stowarzyszenie wniosło o udostępnienie skanów tych umów odpowiadających wskazanemu okresowi. Burmistrz pismem z dnia [...] września 2025 r., powołując się na art. w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p."), poinformował Stowarzyszenie, że powyższy wniosek nie może zostać załatwiony w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. z uwagi na konieczność przeprowadzenia obszernej kwerendy w celu wyselekcjonowania oraz przygotowania dokumentów w celu realizacji wniosku. Ponadto organ podał, że w orzecznictwie wskazuje się, iż z uprawnienia do przedłużenia terminu "może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zakresu (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy, lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy informacji publicznej). Burmistrz wskazał, że odpowiedź na wniosek zostanie przekazana do dnia [...] listopada 2025 r. W dniu [...] października 2025 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia powyższego wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie: 1) art. 3 ust. 2 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i wynikającej z tego przepisu zasady szybkości postępowania poprzez ich niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób dłuższy, niż jest to konieczne; 2) art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne jego zastosowanie i przedłużenie terminu na udostępnienie informacji publicznej na wniosek w oparciu o obiektywnie nieuzasadnione okoliczności. Stowarzyszenie wniosło o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek; 2) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt postępowania; 3) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym; 4) zasądzenie od organu na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Stowarzyszenie podniosło, że do dnia wniesienia skargi jego wniosek nie został rozpatrzony. Zdaniem Stowarzyszenia przedłużenie terminu udostępnienia informacji publicznej na wniosek nie zostało dokonane skutecznie, a Burmistrz pozostaje w stanie przewlekłości uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Stowarzyszenie wskazało, że w realiach niniejszej sprawy Burmistrz dopuścił się trwającego wciąż przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż w podstawowym terminie 14 dni nie rozpatrzył wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a podjęte przez niego czynności w sprawie cechują się pozornością i mają na celu niezasadne odwleczenie w czasie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Stowarzyszenia okoliczność wskazana przez organ, mająca rzekomo usprawiedliwiać skorzystanie przez niego z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie jest okolicznością obiektywnie uzasadnioną i racjonalną. Stowarzyszenie stwierdziło, że sam fakt konieczności przeprowadzenia kwerendy nie może samodzielnie motywować przedłużenia terminu udostępnienia informacji publicznej na wniosek, jako że podstawowy termin, jaki ustawodawca przewidział na rozpatrzenie wniosku, to 14 dni. Doświadczenie życiowe oraz praktyka w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej na wniosek wskazują, że niekiedy faktycznie niezbędne jest przeprowadzenie kwerendy w celu opracowania informacji w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, lecz to właśnie podstawowy termin 14 dni jest okresem, kiedy podmiot zobowiązany może podejmować takie czynności. W niniejszej sprawie organ stara się więc usprawiedliwić przedłużenie koniecznością podjęcia czynności, jakie są typowe i standardowe w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej na wniosek, a które powinny nastąpić w ciągu 14 dni od złożenia wniosku. Stowarzyszenie zwróciło uwagę, że pojęcie obszernej kwerendy, na jakie powołuje się Burmistrz, jest nieostre; nie wynika z niego, co konkretnie organ ma na myśli i czym ta obszerność ma się charakteryzować. W szczególności Burmistrz nie wskazał ani nawet nie spróbował choćby oszacować, ile umów objętych wnioskiem było zawartych, jak liczne są dokumenty, których przejrzenie i przeanalizowanie jest niezbędne, ile czasu poszczególnym pracownikom zajmie opracowanie tej informacji i tak dalej. Zdaniem Stowarzyszenia również fakt objęcia wnioskiem długiego okresu nie może sam z siebie przemawiać za zasadnością przedłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku. Mimo że żądanie Stowarzyszenia obejmowało wiele lat, to wniosek dotyczył umów zawartych z jednym tylko podmiotem, co znacznie ogranicza faktyczny zakres informacji objętej wnioskiem i ułatwia opracowanie jej w sposób i formie zgodnych z żądaniem. Przyjęcie, że sam tylko długi okres objęty wnioskiem usprawiedliwia skorzystanie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. byłoby przejawem automatyzmu i mechanicznego stosowania prawa, podczas gdy organy każdą sprawę przeanalizować powinny indywidualnie i ad casu ocenić, czy podstawowy 14-dniowy termin na rozpatrzenie wniosku jest wystarczający - a jeśli nie, wyczerpująco to umotywować. Ponadto Stowarzyszenie podniosło, że przy ocenie braku zasadności przedłużenia terminu nie powinno umykać z pola widzenia, iż organ od razu wyznaczył maksymalny dopuszczalny przez art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nowy termin udostępnienia informacji, tj. dzień [...] listopada 2025 r., nie podejmując się żadnej próby wykazania, że udostępnienie tej informacji wcześniej rzeczywiście jest niemożliwe. Przedłużenie terminu do ostatniego możliwego dnia tym bardziej unaocznia, że czynności podejmowane przez Burmistrza mają na celu wyłącznie jak najdłuższe odwleczenie konieczności rozpatrzenia wniosku, mimo że prawo do informacji ze swej istoty obejmuje uprawnienie do szybkiego jej uzyskania. W ocenie Stowarzyszenia przedłużenie terminu uznać należy za niepoparte obiektywnie istniejącym i ważnym powodem, a w konsekwencji nieskuteczne. W takim stanie rzeczy, Burmistrz powinien był wniosek Stowarzyszenia rozpatrzyć do dnia [...] września 2025 r., czego jednak aż do momentu wyniesienia niniejszej skargi nie uczynił. Stowarzyszenie podniosło, że wyjaśnienia organu są na tyle wymijające i lakoniczne, że nie dają się w pełni poddać ocenie ze strony Stowarzyszenia, ani sądowej kontroli w ramach niniejszego postępowania. Burmistrz posłużył się ogólnikami i pojęciem nieostrym, nie motywując w adekwatny sposób, jakie faktycznie powody stoją za skorzystaniem przez niego z narzędzia określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem Stowarzyszenie już z samej tylko tej przyczyny przedłużenie terminu powinno być uznane za czynność pozorną i tym samym nieskuteczną, przesądzając o zasadności zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o: 1) oddalenie skargi w całości; 2) z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, iż Burmistrz dopuścił się przewlekłości, o uznanie, iż nie nastąpiło ono z rażącym naruszeniem prawa, oraz 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, 4) przeprowadzenie dowodu z dołączonych do odpowiedzi na skargę dokumentów. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wniosek z dnia [...] września 2025 r. doręczony został na skrzynkę ePUAP organu [...] września 2025 r. o godz.15.00. Urząd Miejski w [...] w dniu [...] września 2025 r., tj. piątek pracował w godz.8.00 - 14.00. Wniosek przesłany na oficjalny adres Urzędu wywołuje skutek prawny od momentu wprowadzenia wiadomości do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, aby adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej mógł się z nim zapoznać. Odwołując się do orzecznictwa organ wskazał że jeżeli wniosek wpłynął na serwer poczty przychodzącej już po godzinach pracy urzędu, to jako dzień złożenia wniosku należy liczyć kolejny dzień pracujący i dopiero od tego dnia liczyć termin na udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym w ustawowym terminie organ pisemnie powiadomił stronę skarżącą o powodach opóźnieniach oraz o terminie w jakim informację udostępni - zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem Burmistrza w przedmiotowej sprawie szczegółowa analiza faktografii zdarzeń, nie daje podstaw do przyjęcia, iż postępowanie jest przewlekłe. Organ podjął wszelkie możliwe działania mające na celu rozpatrzenie wniosku, informując o powyższym skarżącego w zakreślonym terminie. Wniosek został przekazany do wszystkich komórek organizacyjnych Urzędu Miejskiego w [...] w celu zebrania danych o umowach zawieranych przez Urząd od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia złożenia wniosku, z konkretnie wskazanym we wniosku wykonawcą. Wskazanie nowego terminu załatwienia wniosku jest w pełni uzasadnione z uwagi na zakres wniosku i konieczność przeprowadzenia kwerendy przez poszczególne komórki organizacyjne Urzędu. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył tezy z orzecznictwa dotyczące stosowania art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie organu, zachodzą powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji publicznej powiązane z jej zakresem i przedmiotem. Organ zaś zareagował na złożony wniosek w terminie i podjął czynności przewidziane w u.d.i.p. celem załatwienia sprawy. Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, iż Burmistrz pozostawał w bezczynności, w ocenie organu, należy przyjąć, iż przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie nie sposób bowiem postawić zarzutu, że organ nie podejmował czynności w celu załatwienia sprawy. Z dołączonych akt sprawy wynika jednoznacznie, iż organ dokonał wnikliwej analizy sprawy i podejmował i podejmuje czynności, mające na celu terminowe rozpoznanie sprawy, z dołożeniem najwyższej staranności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje zaś takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy formalnie organowi nie można postawić zarzutu niepodejmowania czynności w sprawie, jednakże nieefektywne wykonywanie tych czynności prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, tak jak skarga na bezczynność organu, ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej prowadzi przewlekle, a zatem dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy i bezpodstawnie nie kończy go czynnością materialno-techniczną bądź decyzją. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). W przypadku złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania bądź bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zatem w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Burmistrz [...] bezspornie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Niesporne również w sprawie było to, że żądane przez stronę skarżącą dane stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją, jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych. W niniejszej sprawie strona skarżąca we wniosku z dnia [...] września 2025 r. domagała się udostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1. Czy Gmina [...] zawierała w okresie od [...] stycznia 2019 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku jakiekolwiek umowy z przedsiębiorcą [...] Kancelaria Prawna [...] sp.k. z siedzibą w [...]? 2. Jeśli odpowiedź na pyt. 1 jest twierdząca, ile umów zawarto ze wskazaną Kancelarią we wskazanym okresie? 3. Jeśli odpowiedź na pyt. 1 jest twierdząca, Stowarzyszenie wniosło o udostępnienie skanów tych umów odpowiadających wskazanemu okresowi. Powyższe informacje dotyczą sposobu i zakresu gospodarowania mieniem publicznym przez organ. Są to więc informacje o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. Dalej wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W sytuacji, gdy żądanie wniosku dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Oceniając czy organ w niniejszej sprawie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w pierwszej kolejności należy ustalić od jakiej daty rozpoczął swój bieg termin załatwienia wniosku. Stowarzyszenie złożyło przedmiotowy wniosek za pośrednictwem platformy ePUAP. Wniosek ten został wysłany w dniu [...] września 2025 r. o godz.15.00. Istotne jest to, że Urząd Miejski w [...] w dniu [...] września 2025 r., tj. w piątek, pracował w godz.8.00 - 14.00, co wskazano w odpowiedzi na skargę oraz co potwierdzają informacje zamieszczone na stronie internetowej [...]. Wniosek wpłynął więc do organu po godzinach pracy Urzędu obsługującego organ. Ponadto miało to miejsce w piątek. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca, określając w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin 14 dni na udostępnienie informacji publicznej (co do zasady), nie przewidział, że w związku z odformalizowanym i uproszczonym uregulowaniem procedury udostępniania informacji publicznej, wnioski mogą wpływać w dni ustawowo wolne od pracy, czy też po godzinach pracy urzędu obsługującego dany organ, tak jak w niniejszej sprawie. Ustawodawca nie uregulował kompleksowo kwestii zasad udzielania odpowiedzi w zależności od sposobu komunikacji wnioskodawcy z organem. Należy jednak zauważyć, że organ miał realną możliwość zapoznania się z wnioskiem strony skarżącej i załatwienia go dopiero w poniedziałek [...] września 2025 r. Gdyby wniosek został przez Stowarzyszenie przesłany do organu tradycyjną pocztą, to w sytuacji, gdy osoba doręczająca udałaby się do siedziby organu w piątek o godzinie 15:00, tj. po godzinach pracy Urzędu, doręczenie by nie nastąpiło. Byłoby ono możliwe dopiero w poniedziałek [...] września 2025 r. Wobec tego należy stwierdzić, że organ prawidłowo uznał, iż określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin załatwienia wniosku rozpoczął swój bieg w dniu [...] września 2025 r., tj. w poniedziałek. Strona skarżąca zarzuca, że przedłużenie terminu załatwienia wniosku w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p., czego organ dokonał pismem z dnia [...] września 2025 r., było działaniem pozornym i miały na celu niezasadne odwleczenie w czasie rozpatrzenia wniosku. Stowarzyszenie zarzuciło również, że przedłużenie to było niepoparte obiektywnie istniejącym i ważnym powodem, a w konsekwencji nieskuteczne. Sąd takiej oceny nie podziela. Skorzystanie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej z możliwości przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek wymaga spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. powiadomienia w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia w ww. przypadku są dopuszczalne. Należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, a więc powody powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego. Podmiot udostępniający informację publiczną nie może zatem w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu. Ze wskazanego uprawnienia organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku, np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 120/25, oraz z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2881/24, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że podane przez organ w piśmie z dnia [...] września 2025 r. powody przedłużenia terminu załatwienia wniosku strony skarżącej są ściśle związane z rodzajem i zakresem żądanej informacji publicznej. Organ powołuje się na koniczność przeprowadzenia kwerendy w celu wyselekcjonowania oraz przygotowania dokumentów w celu realizacji wniosku. Nie są to okoliczności niezwiązane z wnioskiem strony skarżącej. Trzeba przy tym zwrócić uwagę na szeroki zakres czasowy wniosku strony skarżącej. Stowarzyszenie żądało bowiem danych za okres od [...] stycznia 2019 r. do dnia złożenia wniosku (do [...] września 2025 r.), tj. za okres ponad sześciu lat i ośmiu miesięcy. Wobec tego brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że przedłużenie terminu załatwienia wniosku było w niniejszej sprawie działaniem pozornym i mającym na celu niezasadne odwleczenie w czasie jego rozpatrzenia. Nie można też uznać, że przedłużenie to było niepoparte obiektywnie istniejącym i ważnym powodem. Powód ten został podany w piśmie organu z dnia [...] września 2025 r. i nie istnieją żadne przesłanki, które pozwoliłyby stwierdzić, że powody te nie są prawdziwe. W tej sytuacji stwierdzić należy, że organ nie dopuścił się przewlekłości w rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] września 2025 r. Organ przedłużył bowiem w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin załatwienia tego wniosku do dnia [...] listopada 2025 r. Skarga została zaś wniesiona w dniu [...] października 2025 r., a więc przed upływem powyższego terminu. Na dzień wniesienia skargi nie można zatem było uznać, że organ prowadził postępowanie w niniejszej sprawie przewlekle. W tej sytuacji skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.