II SAB/Wa 930/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku J. M. z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

J. M. pismem z dnia [...] października 2025 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. I Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z [...] września 2025 r. oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że w dniu [...] września 2025 r. wysłał do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o przesłanie zwrotnie mailem kalendarza Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Sekretarzy Stanu w ministerstwie za dzień [...] września 2025. Uprzedzając ewentualne wątpliwości wskazał, że chodzi o treść, czyli wykaz spotkań, ich celu i lokalizacji oraz miejsc i celu pobytu poza siedzibą ministerstwa w czasie poza spotkaniami. Skarżący podniósł, że termin na załatwienie wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli [...] października 2025 r. W tym terminie, jak i do momentu sporządzenia skargi Minister nie zareagował w jakikolwiek sposób przewidziany prawem. W związku z powyższym Minister pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na wniosek wskazał, że udzielił odpowiedzi na wniosek z [...] września 2025 r. w dniu [...] października 2025 r. Organ wskazał, że uprzednie działania nie miały miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Korespondencja z [...] września 2025 r. wpłynęła do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji za pośrednictwem poczty elektronicznej, w której w tytule wskazano: MSWiA - kalendarz ministrów - [...] września 2025. Organ wskazał, że treść korespondencji brzmiała: Proszę o przesłanie zwrotnie mailem kalendarza Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Sekretarzy Stanu w ministerstwie za dzień [...] września 2025. Uprzedzając ewentualne wątpliwości – chodzi o treść, czyli wykaz spotkań, ich celu i lokalizacji oraz miejsc i celu pobytu poza siedzibą ministerstwa w czasie poza spotkaniami. Organ podniósł, że w związku z faktem, iż zarówno w tytule wiadomości email, jak i w treści korespondencji nie zostało zawarte sformułowanie, iż wnoszący występuje o udzielenie informacji publicznej, nie powołano się na przepisy prawa, które mogłyby wskazywać, iż korespondencja jest składana w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), pracownik kancelarii ministerstwa nie odczytał ww. korespondencji jako wniosku składanego w trybie u.d.i.p. Zatem nie zadekretował ww. korespondencji w systemie teleinformatycznym eDok, służącym do elektronicznego zarządzania dokumentacją, na Departament Bezpieczeństwa, do zakresu działania którego, zgodnie z regulaminem organizacyjnym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, należy prowadzenie spraw wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Również pracownik komórki organizacyjnej, na którą została zadekretowana w eDok-u ww. korespondencja, nie potraktował jej jako składanej w trybie u.d.i.p. W związku z powyższym, przy rozpatrywaniu przedmiotowej korespondencji nie został zachowany 14 dniowy termin określony w art. 13 ust 1 u.d.i.p. Organ podniósł, że po wpływie skargi, korespondencja została przekazana do Departamentu Bezpieczeństwa, który udzielił odpowiedzi na wniosek w dniu [...] października 2025 r. pismem znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym i prezentuje go także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), zwanej dalej także p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.c u.d.i.p.), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.e u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). W przypadku dokumentów urzędowych chodzi o dokumenty podpisane przez funkcjonariuszy publicznych - treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwaloną i podpisaną w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowaną do innego podmiotu lub złożoną do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). W sprawie niniejszej wnioskodawca żądał we wniosku z dnia [...] września 2025 r. przesłania e-mailem kalendarza Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Sekretarzy Stanu w ministerstwie za dzień [...] września 2025. Podał, uprzedzając ewentualne wątpliwości, że chodzi o treść, czyli wykaz spotkań, ich celu i lokalizacji oraz miejsc i celu pobytu poza siedzibą ministerstwa w czasie poza spotkaniami. Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych). Odnosząc się do żądania udostępnienia kalendarza Ministra i Sekretarzy Stanu w ministerstwie na dzień [...] września 2025 r. wskazania wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż tego rodzaju żądanie nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. Wskazuje się, że powyższe stanowi informację związaną ze sferą wewnętrzną podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Kalendarz spotkań co do zasady stanowi przedmiot roboczy, biurowy, służący realizacji zadań publicznych tylko w sposób pośredni. Przyjmuje się, że kalendarz spotkań nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu dnia podmiotu wykonującego czynności urzędowe. Terminarz, kalendarz spotkań tworzy się na przyszłość i ma on charakter niezobowiązującego planu działania (dotyczy terminów wykonania zamierzonych czynności), który stanowi projekt organizacyjny dnia pracy, podlegający częstym zmianom lub dezaktualizujący się z uwagi na okoliczności zewnętrzne lub wewnętrzne. Nie jest też kierowany do innego podmiotu bądź składany do akt sprawy (v. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2914/13, wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2928/17, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie ma przy tym wątpliwości, że kalendarz spotkań organu nie jest również dokumentem urzędowym. Stanowi narzędzie zbliżone do notatnika, nie jest dokumentem potwierdzającym fakty. Również w wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1821/17, wskazano, że terminarz stanowi przedmiot roboczy, biurowy, służący realizacji zadań publicznych tylko w sposób pośredni (orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zauważa jednakże, iż skarżący formułując żądanie wniosku wskazał jednoznacznie, że chodzi mu o "wykaz spotkań, ich celu i lokalizacji oraz miejsc i celu pobytu poza siedzibą ministerstwa w czasie poza spotkaniami". Podnieść należy w związku z tym, że tak sformułowane żądanie, w zakresie, w jakim dotyczy spotkań, które odbyły się w celu wykonania zadań publicznych, stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Należy bowiem odróżnić informację publiczną od nośnika tej informacji. Informacje na temat spotkań Ministra i Sekretarzy Stanu z dnia [...] września 2025 r., które miały miejsce w ramach wykonywania ustawowych obowiązków, posiadają walor oficjalności i dotyczą działalności publicznej. Stąd też wniosek skarżącego z dnia [...] września 2025 r. należy kwalifikować jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działalności piastuna organu i Sekretarzy Stanu w Ministerstwie w dniu [...] września 2025 r. w zakresie dotyczącym spotkań związanych z wykonywaniem zadań publicznych. Odnosząc się przy tym do argumentacji organu, że wniosek nie zawierał powołania się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazania wymaga, że powyższe niczego w sprawie nie zmienia. Żądanie w sposób jednoznaczny nawiązuje do działalności Ministra i Sekretarzy Stanu i nie sposób potraktować e-maila skarżącego z dnia [...] września 2025 r. inaczej niż jak wniosek złożony w trybie u.d.i.p. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że informacja dotycząca spotkań Ministra i Sekretarzy Stanu we wskazanym we wniosku dniu ma charakter informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że żądanie dotyczące działań władzy wykonawczej, polegających na spotkaniach w zakresie takiej działalności, na których omawiane były sprawy publiczne, stanowi informację o sprawach publicznych. Informacje o takich spotkaniach (z zastrzeżeniem, że dotyczą one spotkań, które odbywały się w ramach realizacji zadań publicznych) –mają walor informacji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 2126/21, orzeczenia.gov.pl). W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji z uprawdopodobnieniem tego stanu rzeczy. W sprawie niniejszej organ pismem z dnia [...] października 2025 r. (a nie jak omyłkowo wskazano w odpowiedzi na skargę [...] października 2025 r.) nr [...], a zatem po upływie ustawowego terminu 14 dni od wpływu wniosku, poinformował wnioskodawcę, że "dokonana kwerenda nie wykazała posiadania przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o treści i w postaci wskazanej w ww. wniosku. Organ nie prowadzi bowiem ewidencji spotkań/wydarzeń, w których brał udział Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Sekretarze stanu we wskazanym dniu." Podano nadto, że "(...) tut. Organ na bieżąco informuje na swojej stronie internetowej, w mediach społecznościowych oraz poprzez konferencje i briefingi z udziałem Kierownictwa MSWiA o aktywności i działaniach poszczególnych ministrów." Odnosząc się do wskazania przez organ w odpowiedzi do wnioskodawcy, że kwerenda nie wykazała posiadania informacji "o treści i w postaci wskazanej" we wniosku nie jest jednoznaczne z tym, że organ nie posiada żądanej informacji publicznej. Okoliczność, że organ posiada informacje w postaci wymagającej odnalezienia, nie oznacza, że ich nie posiada w rozumieniu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Podkreślenia wymaga, że informacja publiczna występuje w postaci prostej, ale może mieć także charakter informacji przetworzonej (art. 3 u.d.i.p.). Powyższe jest spostrzeżeniem natury ogólnej, na gruncie u.d.i.p., a nie stanu faktycznego tej konkretnej sprawy. Bezspornie natomiast brak jest w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia stanowiska, że organ i sekretarze Stanu nie posiadają wiedzy o spotkaniach, jakie odbyli w dniu [...] września 2025 r. w ramach wykonywania zadań publicznych. Zatem okoliczność, że organ nie ma gotowego "wykazu" spotkań, które odbyły się w związku z wypełnianiem funkcji publicznych w postaci żądanej przez wnioskodawcę nie może być utożsamiany w tym przypadku z brakiem posiadania żądanej informacji publicznej. Także wskazana w odpowiedzi do wnioskodawcy informacja, że organ nie prowadzi "ewidencji spotkań/wydarzeń", w których brał udział Minister i Sekretarze Stanu, nie przesądza o braku wiedzy, informacji o spotkaniach, które miały miejsce [...] września 2025 r. a związane były z wykonywaniem zadań publicznych. Organ nie udostępnił zatem żądanej informacji publicznej, jak też nie wykazał, że nie ma informacji o spotkaniach, które miały miejsce w wykonaniu zadań publicznych. Nadto, sam organ w odpowiedzi do wnioskodawcy z dnia [...] października 2025 r. wskazał, że na bieżąco informuje na swojej stronie internetowej, w mediach społecznościowych oraz poprzez konferencje i briefingi z udziałem Kierownictwa MSWiA o aktywności i działaniach poszczególnych ministrów. Z powyższego wynika, że organ posiada żądane informacje publiczne. Na gruncie tej sprawy podkreślić należy, że przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, poprzez odesłanie m.in. do mediów społecznościowych, jak też udzielenie informacji nieadekwatnej do treści żądania, odesłanie do strony internetowej, która nie zawiera informacji w postaci żądanej przez wnioskodawcę, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co narusza regulację prawną zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (v. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16 orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie tej organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie udostępnił żądanej informacji w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku, nie wydał w tym terminie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie poinformował w tym terminie na piśmie wnioskodawcy, że żądanej informacji publicznej nie posiada (co może mieć miejsce wyłącznie w przypadku faktycznego nieposiadania żądanej informacji publicznej). Z tych wszystkich względów uzasadniony jest zarzut bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Bezczynność w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej nie polega bowiem wyłącznie na całkowitym milczeniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale także na udzieleniu informacji wymijającej. Wskazania wymaga przy tym, w nawiązaniu do odesłania wnioskodawcy przez organ do strony internetowej, mediów społecznościowych, briefingów i konferencji, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 4, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych". Zatem, nie chodzi o udostępnienie informacji publicznej na jakiejkolwiek stronie internetowej, ale udostępnienie jej w BIP i ewentualnie "portalu danych". Organ nie wykazał, aby żądane przez wnioskodawcę informacje, w postaci i formie żądanej przez wnioskodawcę, zostały udostępnione w BIP lub portalu danych. W świetle powyższego Sąd, rozpoznając skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej, jak również nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia (art. 16 u.d.i.p.). Z tych względów Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że jeśli w ocenie organu określone żądane informacje publiczne nie podlegają udostępnieniu ze względu na ustawowe ograniczenia bądź z innych przyczyn przewidzianych w u.d.i.p. (art. 5 i art. 3 u.d.i.p.), powinno to znaleźć wyraz w decyzji administracyjnej. Decyzja taka wydana na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wymaga należytego uzasadnienia. Dodatkowo jedynie w odniesieniu do powyższego wskazania wymaga, że wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów tej ustawy. Jednakże w sytuacji, gdy organ zmierza do wydania decyzji administracyjnej, braki wniosku o udostępnienie informacji publicznej (m.in. podpis wnioskodawcy) powinny być usuwane w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1742/18; z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2621/16; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3085/19; z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2399/16; orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnił w odpowiedzi na skargę przyczynę w opóźnieniu udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia [...] września 2025 r. Podniósł, że powyższe wynikało z omyłki pracownika, który nie zakwalifikował wniosku jako wniosku złożonego w trybie u.d.i.p.i nie zadekretował w konsekwencji korespondencji "na Departament Bezpieczeństwa", który zajmuje się sprawami dostępu do informacji publicznej. Dopiero na skutek skargi na bezczynność podjęte zostały zatem działania mające na celu rozpatrzenie wniosku, co nastąpiło [...] października 2025 r. W ocenie Sądu, powyższe nie daje podstaw, w okolicznościach tej sprawy, do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Działanie organu, tj. opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku nie było celowe, a wynikało z omyłki pracownika. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa ujmuje się sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Jest to stan, w którym naruszenie to jest istotne, a więc niedające się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć więc charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. I OSK 585/15). W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym szczególnie czas trwania bezczynności (wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15). Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. I OSK 1514/14). Niewłaściwy sposób zastosowania u.d.i.p. nie stanowi w tej sprawie przesłanki kwalifikowania bezczynności organu jako rażącego naruszenia prawa. Nadto, z treści odpowiedzi organu do wnioskodawcy nie wynika, aby zmierzano do celowego pozbawienia wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jak w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.