II SAB/Wa 924/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia [...] lutego 2023 r. 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu skargi z dnia [...] lutego 2023 r.; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje skarżącemu K. K. od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych sumę pieniężną w wysokości 2.000 (słownie: dwa tysiące) złotych; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego K. K. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

K. K. (dalej: "Skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ") w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia [...] lutego 2023 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka"); sprawa nr [...]. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w ww. sprawie oraz że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w sprawie w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, - wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", oraz przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 40.000,00 zł; - zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] lutego 2023 r. (data wpływu do organu 9 lutego 2023 r.) wniósł skargę na przetwarzanie danych osobowych Skarżącego na przez ww. Spółkę. Pismem z dnia 21 marca 2023 r. (data wpływu do organu 27 marca 2023 r.) Spółka przedstawiła stanowisko w sprawie. W dniu 5 września 2024 r. Skarżący wniósł do organu ponaglenie w związku z bezczynnością i przewlekłością przy prowadzeniu postępowania. W dniu 30 września 2024 r. organ umożliwił Skarżącemu końcowe wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz co do zgłoszonych żądań. W piśmie z dnia 23 października 2024 r. Skarżący przedstawił stanowisko w sprawie. W dniu 12 marca 2025 r. Skarżący wniósł do organu kolejne ponaglenie w związku z bezczynnością i przewlekłością przy prowadzeniu postępowania. Do dnia wniesienia skargi Skarżący nie otrzymał jakiegokolwiek stanowiska organu - ani merytorycznego, ani w kwestii ww. ponaglenia. W ocenie Skarżącego organ uchybił obowiązkom wynikającym z art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej: k.p.a. Nie załatwił bowiem sprawy w terminie, nie informował stron postępowania o konieczności przedłużenia terminu rozpoznania sprawy ze wskazaniem przyczyn zwłoki oraz określeniem nowego terminu. Brak jest przy tym obiektywnych względów, który uzasadniałyby tak długie prowadzenie postępowania. Decyzja mogła i powinna być wydana już w ustawowym terminie, po wpłynięciu pisemnego stanowiska Spółki, tj. w dniu 27 marca 2023 r. Od tego czasu organ realnie nie podjął jakichkolwiek dalszych czynności. Zdaniem Skarżącego, skala przewlekłości oraz rażąca bezczynność organu uzasadnia wniosek o wymierzenie grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej. Postępowanie trwa ponad 30 miesięcy, podczas gdy kwestia merytoryczna w sprawie sprowadza się do oceny prawnej, bez konieczności prowadzenia postępowania dowodowego. Organ pozostawał bierny w kwestii informowania Skarżącego o statusie oraz terminach rozpatrzenia skargi (poza informacją o przekazaniu skargi Spółce (luty/marzec 2023) oraz o możliwości końcowego wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego (wrzesień 2024) Skarżący nie otrzymał żadnej dodatkowej informacji, w szczególności kiedy może spodziewać się wydania decyzji. Organ "zwodził" Skarżącego, który spodziewał się, że decyzja będzie wydana w październiku 2024 r. Skarżący, ponosząc związane z tym koszty, złożył pismo podsumowujące, które okazało się realnie zbędne, podczas gdy obowiązkiem organu było rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, tj. we wrześniu/październiku 2024 r. Skarżący, jak podniósł, ma poczucie bezradności w kontakcie z organem administracji. Postępowanie organu, który nie udzielił odpowiedzi na drugie ponaglenia, stanowi o naruszeniu art. 8 § 1 k.p.a. W okolicznościach sprawy istnieje uzasadniona obawa, że bez odczuwalnych konsekwencji finansowych organ nie załatwi przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781), dalej: "u.o.d.o.", w postępowaniach prowadzonych przez Prezesa UODO, w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł, że na Prezesie UODO spoczywa statuowany w art. 77 k.p.a., obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Organ jest zatem zobligowany do dokonania szczegółowej analizy składanych przez strony pism w niniejszej sprawie. Konieczne było bowiem ustalenie, czy pisma te są wolne od braków formalnych oraz czy są zupełne pod względem merytorycznym. Z tego względu, zdaniem organu, zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 § 1 k.p.a., jakkolwiek bardzo istotna, nie może być uznana za nadrzędną, w szczególności wobec zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a. Organ podkreślił, iż w toku postępowania nie uchylał się od podjęcia czynności mających na celu rozstrzygnięcie sprawy. Czynności w sprawie podejmował możliwie szybko i w najbardziej skuteczny sposób tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia. Organ wskazał nadto, że Urząd Ochrony Danych Osobowych jest jedynym urzędem na całą Polskę, bez jednostek pomocniczych, czy oddziałów zamiejscowych. Do UODO składają skargi osób z całej Polski, jak również z zagranicy. Prezes UODO prowadzi szereg działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych, co również przekłada się nie tylko na liczbę wpływających skarg do Urzędu, ale także próśb o interwencję, czy też wniosków o wydanie opinii, których liczba z każdym rokiem się zwiększa. Od momentu wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych); (Dz. Urz. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r., s. 1, Dz. Urz. UE L 127 z dnia 23 maja 2018 r., s. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z dnia 4 marca 2021 r., s. 35), dalej: "RODO", oraz ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, do Urzędu wpływa coraz więcej skarg. W okresie od dnia 25 maja 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. wpłynęło 4550 spraw skargowych, w 2019 r. - 9304, w 2020r. - 6442, zaś w 2021 r. - 8318. Wnoszone skargi, podobnie jak niniejsza sprawa, mają coraz bardziej skomplikowany charakter i wymagają zwiększonej ilości czasu przeznaczanego na ich rozpatrzenie, co wydłuża okresy prowadzonych postępowań administracyjnych. W ocenie organu w sprawie nie doszło do rażącej bezczynności. Odwołując się do poglądów orzecznictwa organ wskazał, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być bardzo znaczące i wskazywać na złą wolę organu lub powodować dolegliwe dla strony skutki. Na wypadek, gdyby Sąd nie podzielił powyższego stanowiska, organ wniósł o odstąpienie od zasądzenia sumy pieniężnej z wyżej wskazanych powodów. Wezwaniem z dnia 26 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do organu o udzielenie informacji, czy organ wydał decyzję w sprawie zainicjowanej skargą K. K. z dnia 6 lutego 2023 r. Pismem z dnia 3 marca 2026 r. Prezes UODO poinformował, że sprawa ta została rozstrzygnięta decyzją administracyjną z dnia [...] marca 2026 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesienie skargi należy poprzedzić ponagleniem do właściwego organu prowadzącego postępowanie. W myśl art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); jak również wówczas, gdy zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Natomiast stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarga na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Prezesa UODO postępowania w przedmiocie rozpatrzenia skargi (wniosku) Skarżącego z dnia [...] lutego 2023 r. jest dopuszczalna. Skarżący przed jej wniesieniem wystąpił do organu z ponagleniem z dnia [...] marca 2025 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] marca 2025r. Skarga do Sądu wniesiona została pismem z dnia [...] września 2025 r. i wpłynęła do organu w dniu [...] września 2025 r. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiotem skargi Skarżący uczynił "bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania" zainicjowanego skargą z dnia 6 lutego 2023 r. W związku z tym zauważyć należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie orzekającym podziela, że zarzucanie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. Objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje bowiem jedną sprawę sądowoadministracyjną. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 709/12; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 2225/14; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2400/19; CBOSA). W przypadku wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny - na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania - ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt II OZ 753/15; CBOSA). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Skarga na bezczynność organu ma zasadniczo na celu ochronę procesową strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania oznacza prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Przewlekłość postępowania oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można również mówić w sytuacji, gdy organ administracji w jego toku podejmuje czynności zbędne lub też powstrzymuje się od podjęcia czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność w rozstrzygnięciu sprawy w sytuacji zakończenia przez organ postępowania dowodowego i niewydania decyzji do dnia wniesienia skargi. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych, w postępowaniach prowadzonych przez Prezesa UODO stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o Stosownie do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Przepis art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. natomiast wprost stanowi, że bezczynność ma miejsce, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Z kolei w myśl art. 78 ust. 2 RODO, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77. Zatem stosownie do regulacji szczególnej z art. 78 ust. 2 RODO termin rozpatrzenia skargi dotyczącej ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wynosi trzy miesiące. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści tego przepisu. Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w związku z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej. Skoro upływ trzymiesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 78 ust. 2 RODO, uprawnia do wniesienia skargi na bezczynność (P. Fajgielski [w:] Komentarz do ustawy o ochronie danych osobowych [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2022, art. 62, uw. 4), a bezczynność wiąże się z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych bądź w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), to termin z art. 78 ust. 2 RODO musi być traktowany jako termin szczególny, w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2023r. sygn. akt III OSK 1959/22; CBOSA). Uwzględniając powyższe wskazać należy, że skarga na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych wpłynęła do organu w dniu 9 lutego 2023r. W dniu 13 marca 2023 r. Prezes UODO zwrócił się do Spółki o złożenie wyjaśnień i dowodów w sprawie oraz ustosunkowanie się do treści skargi Skarżącego. W tym samym dniu organ poinformował Skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. W dniu 27 marca 2023 r. do UODO wpłynęły wyjaśnienia Spółki z dnia 21 marca 2023 r. Pismem z dnia 5 września 2024 r. Skarżący wniósł ponaglenie w związku z bezczynnością i przewlekłością organu przy prowadzeniu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 30 września 2024 r. Prezes UODO powiadomił strony postępowania, tj. Skarżącego oraz Spółkę, o zakończeniu czynności wyjaśniających w sprawie i zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania końcowego rozstrzygnięcia. W ww. pismach Prezes UODO pouczył strony o przysługującym im prawie wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. W piśmie z dnia 23 października 2024 r. (data wpływu do organu: 28 października 2024 r.) Skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie. W dniu 3 marca 2026 r. wpłynęło do Sądu pismo, w którym organ poinformował, że w sprawie niniejszej w dniu 2 marca 2026 r. została wydana decyzja administracyjna. Wobec wydania decyzji brak było podstaw do zobowiązania Prezesa UODO do rozpatrzenia skargi inicjującej postępowanie w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu skargi (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z zestawienia dat wykonania poszczególnych czynności w sprawie wynika bezspornie, że skarga na bezczynność organu w dacie jej wniesienia była zasadna. Organ pomimo tego, że w początkowej fazie postępowania prowadził czynności dowodowe, to jednak dopiero po upływie 17 miesięcy od daty wpływu wyjaśnień Spółki zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. W tym okresie organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Ponadto, pomimo tego, że już w dniu 28 października 2024 r. wpłynęło do akt sprawy końcowe stanowisko Skarżącego, organ do dnia wniesienia skargi na bezczynność (tj. do 25 września 2025 r.) nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Uczynił to dopiero w dniu 2 marca 2026 r., przy czym z akt sprawy nie wynika, aby organ przed wydaniem decyzji podejmował dodatkowe czynności w sprawie. Zdaniem Sądu bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Innymi słowy, istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Rażące naruszenie prawa jest bezsprzecznie kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek bezczynności lub prowadzenia postępowania w sposób przewlekły będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych (por. np. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15; CBOSA). W niniejszej sprawie kluczowa jest okoliczność, że po otrzymaniu wyjaśnień Spółki (co miało miejsce 27 marca 2023 r.) organ przez wiele miesięcy nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Dopiero na skutek ponaglenia Skarżącego z dnia 5 września 2024 r. organ poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego i uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. Co istotne, organ w dalszym ciągu pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy, gdyż pomimo wpływu stanowiska Skarżącego (28 października 2024 r.) oraz kolejnego ponaglenia (17 marca 2025 r.) oraz nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. W tym czasie organ nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Nie sposób zatem dać wiary wyjaśnieniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, choćby nawet zakładając, że sprawa miała skomplikowany charakter, że przez tak długi okres organ analizował zgromadzony materiał dowodowy, a następnie końcowe stanowisko Skarżącego. Zatem, pomimo że organ dysponował materiałem dowodowym, w rażąco długim okresie nie wydawał decyzji administracyjnej w sprawie. Jednocześnie nie informował stron postępowania o powodach zwłoki w wydaniu decyzji, do czego był zobowiązany na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Przy czym z akt sprawy nie wynika, aby bezczynność w załatwieniu sprawy nastąpiła z przyczyn niezależnych od organu, czy z powodu jakichkolwiek okresów opóźnień spowodowanych z winy Skarżącego. Nie wystąpiły zatem okoliczności, które mogłyby stanowić usprawiedliwienie dla bezczynności organu przez tak długi okres czasu. Skutkowało to rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 RODO, art. 8 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a., bowiem organ nie zawiadomił Skarżącego o przyczynach zwłoki, nie wskazał też nowego terminu załatwienia sprawy. Rażące uchybienie ww. przepisom jest w tym przypadku oczywiste i nie usprawiedliwia tego leżący po stronie organu obowiązek wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Warto przy tym zwrócić uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że "art. 78 ust. 2 RODO należy odczytywać (...) w ten sposób, że obowiązek organu nadzoru poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi, staje się aktualny, jeśli skarga nie została rozpatrzona w tym terminie (czyli nie została wydana decyzja administracyjna) i zachodzi potrzeba jego wydłużenia, w trybie art. 36 k.p.a., co koresponduje z art. 62 u.o.d.o., nakazującym dodatkowo w takiej sytuacji poinformowanie stron o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Zgodnie bowiem z art. 62 u.o.d.o. "w przypadku, o którym mowa w art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Prezes Urzędu, zawiadamiając strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, jest obowiązany również poinformować o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach." (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 1632/24; CBOSA). Podkreślenia wymaga, że "(...) Trzymiesięczny termin nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował..."). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. oznacza wydanie decyzji administracyjnej. (...)" (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2025r. sygn. akt III OSK 1632/24; CBOSA). Odnosząc się do wniosków skargi co do zastosowania środków prawnych z art. 149 § 2 k.p.a. Sąd zważył, iż ustawodawca nie wskazał przypadków, w których sąd zobowiązany jest je zastosować. Ustawodawca nie wskazał również kryteriów, którymi sąd powinien się kierować podejmując decyzję w tej sprawie (określono jedynie maksymalną wysokość kwot, jakie mogą być zasądzone od organu - art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.). Mamy tu zatem do czynienia z instytucją opartą na uznaniu sędziowskim. Wskazać należy, że instytucja sumy pieniężnej, podobnie jak i grzywna, pełni funkcję represyjną oraz prewencyjną - mającą na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Podobnie jak w przypadku grzywny, jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Jest to zatem dodatkowa gwarancja terminowego załatwienia sprawy, a jednocześnie dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. Suma pieniężna pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie (por. wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 2229/17; z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 1189/17; z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/16; z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 3800/18; CBOSA). Uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy, Sąd, w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a., przyznał Skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 2000 zł uznając, że suma pieniężna w tej wysokości wypełni swą funkcję represyjną oraz kompensacyjną względem tak znaczącej zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia. Sąd nie znalazł podstaw do przyznania sumy pieniężnej w wysokości żądanej przez Skarżącego w skardze. Uznał bowiem, że suma w wysokości przyznanej w sposób adekwatny wypełni ww. funkcje. Przyznana suma stanowi zadośćuczynienie dla Skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy administracyjnej. Jednocześnie Sąd oddalił skargę w zakresie wniosku o wymierzenie organowi grzywny (art. 151 p.p.s.a.). Sąd uwzględnił w tym zakresie okoliczność, że do dnia wyrokowania decyzja rozstrzygająca sprawę zainicjowaną skargą z dnia 6 lutego 2023r. została przez organ wydana. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punktach 1 - 3 wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 4 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego w stawce minimalnej (480 zł) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) Sąd orzekł, na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 5 wyroku.