II SAB/Wa 912/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Gminy [...] do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Burmistrza Gminy [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2025 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej "Stowarzyszenie" lub "skarżący") wystąpiło do Burmistrza Gminy [...] (dalej "organ" lub "Burmistrz") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy w organie lub na jego zlecenie są wykorzystywane systemy informatyczne, które automatycznie przetwarzają dane wejściowe (np. tekst, obraz, dźwięk, dane liczbowe), aby generować raporty, wnioski, przewidywania, rekomendacje lub decyzje, które mogą wpływać na działania ludzi lub instytucji? W przypadku odpowiedzi twierdzącej Stowarzyszenie wniosło o podanie listy takich systemów z nazwą i funkcją. Skarżący wskazał, że systemy te mogą obejmować między innymi: • automatyczne systemy oceny lub klasyfikacji (np. kandydatów do pracy, wniosków, pacjentów, uczniów), • narzędzia przewidujące ryzyka lub zachowania, • systemy analizujące dane w celu wspomagania decyzji, • narzędzia do rozpoznawania tekstu, mowy, obrazów, filmów (np. analiza nagrań z kamer monitoringu) • chatboty lub wirtualni asystenci, • inne narzędzia wykorzystujące modele "uczenia maszynowego’’ lub "sztucznej inteligencji". 2. Czy w organie istnieją wewnętrzne zasady lub zalecenia dotyczące korzystania przez pracowników z ogólnodostępnych narzędzi opartych na sztucznej inteligencji - takich jak czaty i asystenci tekstowi (np. ChatGPT, NotebookLM), generatory filmów (np. Sora), muzyki (np. SunoAl) oraz inne narzędzia wykorzystujące sztuczną inteligencję generatywną? W przypadku odpowiedzi twierdzącej skarżący wniósł o podanie listy takich regulacji wraz z datą rozpoczęcia obowiązywania. W piśmie z dnia [...] czerwca 2025 r. Burmistrz poinformował skarżącego, że informacje dotyczące wykorzystywanych przez jednostkę systemów informatycznych, w tym narzędzi mogących spełniać definicję systemów sztucznej inteligencji w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1689 z dnia 13 czerwca 2024 r., mogą mieć znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych - w szczególności w kontekście ich konfiguracji, funkcjonalności oraz potencjalnych podatności. W związku z powyższym, na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 913), szczegóły dotyczące wykorzystywanych narzędzi, ich nazw, funkcji oraz ewentualnego udziału mechanizmów sztucznej inteligencji w procesach organizacyjnych, zostały uznane za informacje wyłączone z dostępu do informacji publicznej. Organ jednocześnie wskazał, że jednostka korzysta wyłącznie z legalnego, wspieranego przez producentów oprogramowania, oraz podejmuje wszelkie niezbędne środki organizacyjne i techniczne w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa oraz ochrony systemów teleinformatycznych przed potencjalnymi zagrożeniami. Wszystkie działania w tym zakresie są realizowane zgodnie z krajowymi regulacjami oraz wytycznymi właściwych organów odpowiedzialnych za cyberbezpieczeństwo. W dniu 29 września 2025 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 w zw. żart. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o korzystaniu przez organ z narzędzi wspieranych przez sztuczną inteligencję oraz obowiązywaniu w tym zakresie stosownych procedur, pomimo braku podstaw do odmowy ich udostępnienia, 2. art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, z późn. zm.), dalej "u.d.i.p.", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o korzystaniu przez organ z narzędzi wspieranych przez sztuczną inteligencję oraz obowiązywaniu w tym zakresie stosownych procedur, pomimo braku podstaw do ich niezastosowania i odmowy udostępnienia Skarżącemu wnioskowanych danych. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2025 r. o udzielenie informacji, 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", 4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie sposób zgodzić się z organem, aby informacja o korzystaniu z narzędzi Al była objęta jakąkolwiek tajemnicą ustawowo chronioną. Zdaniem skarżącego nie stanowi o tym w szczególności przywołany przez organ przepis art. 37 ust. 1 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa. Skarżący podkreślił, że powoływanie się na przesłankę ograniczającą czy wyłączającą prawo do informacji publicznej powinno być nie budzące wątpliwości i powinno wynikać z przepisu rangi ustawowej. Żaden przepis nie wyłącza prawa do informacji o stosowaniu narzędzi wspieranych przez Al. Skarżący podniósł, że stosownie do treści art. 37 ust. 1 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, do udostępniania informacji o podatnościach, incydentach i zagrożeniach cyberbezpieczeństwa oraz o ryzyku wystąpienia incydentów nie stosuje się u.d.i.p. Powoływany więc przez organ przepis nie tworzy klauzuli tajemnicy ustawowo chronionej w zakresie informacji wnioskowanej przez skarżącego. Skarżący nie wnosił bowiem o udostępnienie informacji o podatnościach, incydentach, czy zagrożeniach cyberbezpieczeństwa. Skarżący stwierdził, że z uwagi na to, iż prawo do informacji publicznej jest prawem konstytucyjnym, jego reglamentacja musi być ścisła, a więc i pojęcie tajemnicy ustawowo chronionej należy rozumieć według wyraźnego wskazania ustawodawcy co do podmiotu i przedmiotu ochrony. Zakaz ten musi więc wynikać z norm prawnych, nie jest dopuszczalne konstruowanie jakichkolwiek domniemań na rzecz jego istnienia. Takim ograniczeniem nie może być więc w odniesieniu do złożonego przez skarżącego wniosku treść ww. art. 37 ust. 1 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa. Co więcej, przywoływany przez organ w sposób ogólny AI Act również w żaden sposób nie zakłada, aby informacja o stosowaniu sztucznej inteligencji podległa wyłączeniu. Z powyższych względów, udzielona przez organ odpowiedź nie spełnia wymogu z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Zapytanie o stosowanie narzędzi automatycznie przetwarzających dane oraz o stosowanie przez pracowników w tym zakresie procedur jest zapytaniem o funkcjonowanie podmiotu publicznego i o sposób przyjmowania oraz załatwiania spraw przez podmiot publiczny. W ocenie skarżącego, obywatel ma prawo wiedzieć, czy Al ma jakikolwiek wpływ na działania podejmowane przez podmiot publiczny oraz czy podmiot stosuje w tym zakresie jakiekolwiek procedury. Powyższe zmierza do zapewnienia przejrzystości technologii i tego, aby zapewnieniu społeczeństwu realnych narzędzi kontroli nad technologiami. Obecnie, gdy automatyzacja procesów przy pomocy narzędzi z wykorzystaniem sztucznej inteligencji jest coraz powszechniejsza, informacja o stosowaniu Al przez podmiot publiczny jest również informacją o kierunku działania organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że po dokonaniu analizy uznał, iż wnioskowane dane mieszczą się w definicji "podatności", określonej w art. 2 pkt 11 ustawy o krajowym systemie cyberbezbieczeństwa, tj. dotyczą bezpośrednio właściwości systemu informacyjnego, która może być wykorzystana przez zagrożenie cyberbezpieczeństwa i jako takie, na podstawie art. 37 ust. 1 ww. ustawy nie podlegają udostępnianiu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu ujawnienie listy systemów informatycznych, ich nazw i wersji, a także informacji o obowiązujących lub nieobowiązujących procedurach bezpieczeństwa, wprost prowadzi do wskazania podatności i ryzyka wystąpienia incydentów. Zdaniem Burmistrza ponad wszelką wątpliwość wskazanie nazwy systemu, jego wersji, konfiguracji czy nawet sposobu aktualizacji oprogramowania bezpośrednio wskazują na jego właściwość. Podanie nazw i wersji systemów pozwala osobom nieuprawnionym na ustalenie stosowanych technologii komunikacyjnych i protokołów, identyfikację otwartych portów niezbędnych do funkcjonowania systemów, powiązanie z dokumentacją producenta, która często zawiera domyślne loginy, hasła i konfiguracje oraz dopasowanie publicznie znanych podatności (CVE) do wskazanej wersji oprogramowania. W efekcie osoba trzecia otrzymuje gotową "mapę" potencjalnych słabości systemu teleinformatycznego urzędu. Ujawnienie nazw systemów informatycznych znacząco zwiększa również skuteczność ataków socjotechnicznych tj.: - spear phishing: cyberprzestępcy, podszywając się pod dostawcę oprogramowania, mogą wysyłać wiadomości o rzekomych aktualizacjach lub awariach, co zwiększa szansę, że pracownik kliknie w link lub poda dane logowania, - pretekstowanie: znajomość nazwy systemu pozwala podszyć się pod konsultanta lub serwisanta, ułatwiając wyłudzenie informacji od pracowników. Ujawnienie zaś procedur bezpieczeństwa lub informacji o ich braku, zwiększa ryzyko skuteczności ewentualnych cyberataków. Organ wyjaśnił, że zgodnie z przywołanym wyżej art. 37 ust. 1 ustawy o krajowym systemie cyberbezbieczeństwa, do udostępniania informacji o podatnościach, incydentach i zagrożeniach cyberbezpieczeństwa oraz o ryzyku wystąpienia incydentów nie stosuje się ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawodawca posługuje się jednoznacznie brzmiącym sformułowaniem "nie stosuje się przepisów ustawy", a zatem nie może być mowy w danym przypadku o zarzucie niewłaściwego zastosowaniu art. 1 i art. 5 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ dane te nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. Ponadto organ zwrócił uwagę, że w ustawowym terminie udzielił odpowiedzi na piśmie , wskazując, że wnioskowana informacja nie może być udostępniona, ponieważ dotyczy bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych. Tym samym organ nie pozostawał w bezczynności, lecz podjął rozstrzygnięcie materialne - odmowę. Nie był on jednak zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, co miałoby miejsce, gdyby wnioskowane dane podlegały, co do zasady, udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W sprawie nie było kwestionowane, że Burmistrz, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Dalej wyjaśnić należy, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia przykładowe kategorie informacji publicznej, które z mocy prawa podlegają udostępnieniu. W orzecznictwie "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie orzecznia.nsa.gov.pl). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym. Podkreśla się przy tym, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych (...) i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. M. Chmaj [w:] M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo). W ocenie Sądu wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej. W punkcie 1 wniosku skarżący domagał się bowiem udostępnienia informacji na temat tego czy w organie lub na jego zlecenie są wykorzystywane systemy informatyczne, które automatycznie przetwarzają dane wejściowe (np. tekst, obraz, dźwięk, dane liczbowe), aby generować raporty, wnioski, przewidywania, rekomendacje lub decyzje, które mogą wpływać na działania ludzi lub instytucji. W przypadku odpowiedzi twierdzącej skarżący wniósł o podanie listy takich systemów z nazwą i funkcją. Podnieść należy, że systemy informatyczne, programy komputerowe i aplikacje będące na wyposażeniu gminy służą realizacji zadań publicznych oraz stanowią majątek gminy nabyty ze środków publicznych. Informacja o tym jakie systemy informatyczne stosuje organ jest pytaniem o majątek publiczny (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.). Pytanie o funkcje, jakie posiadają te systemy, jest też pytaniem o sposób realizacji zadań publicznych przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Pytanie drugie wniosku z dnia [...] czerwca 2025 r. dotyczyło natomiast tego czy w organie istnieją wewnętrzne zasady lub zalecenia dotyczące korzystania przez pracowników z ogólnodostępnych narzędzi opartych na sztucznej inteligencji - takich jak czaty i asystenci tekstowi (np. ChatGPT, NotebookLM), generatory filmów (np. Sora), muzyki (np. SunoAl) oraz inne narzędzia wykorzystujące sztuczną inteligencję generatywną. W przypadku odpowiedzi twierdzącej skarżący wniósł o podanie listy takich regulacji wraz z datą rozpoczęcia obowiązywania. Pytanie to dotyczyło zatem wewnętrznej organizacji urzędu obsługującego organ. Jest to zatem informacja publiczna, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.). Organ odpowiadając na wniosek skarżącego powołał się na art. 37 ust. 1 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, który stanowi, że do udostępniania informacji o podatnościach, incydentach i zagrożeniach cyberbezpieczeństwa oraz o ryzyku wystąpienia incydentów nie stosuje się ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902). Z przepisu tego jednak wprost nie wynika, że co do żądanych przez skarżącego danych nie stosuje przepisów u.d.i.p. Skarżący nie domagał się bowiem udostępnienia informacji o podatnościach, incydentach i zagrożeniach cyberbezpieczeństwa oraz o ryzyku wystąpienia incydentów. Sąd nie podziela stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że ujawnienie listy systemów informatycznych oraz ich nazw jest ujawnieniem informacji, o jakich mowa w at. 37 ust.1 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa. Skarżący nie domagał się przy tym informacji na temat wersji, konfiguracji, czy też sposobu aktualizacji oprogramowania. Pytanie skarżącego dotyczyło wyłącznie tego czy w organie lub na jego zlecenie są wykorzystywane systemy informatyczne, które automatycznie przetwarzają dane wejściowe, a jeżeli tak to jakie i jakie one mają funkcje. Skarżący nie pytał też o stosowane przez organ procedury bezpieczeństwa, ale o wewnętrzne regulacje dotyczące korzystania przez pracowników z ogólnodostępnych narzędzi opartych na sztucznej inteligencji. Zaznaczenie przy tym wymaga, że w punkcie 2 wniosku skarżący wnosił wyłącznie o podanie listy takich regulacji i daty ich obowiązywania, a nie ich treści. Zauważyć należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. W okolicznościach niniejszej sprawy uznać należało, że organ pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2025 r. Nie udostępnił bowiem w przypisanym do tego terminie żądanej przez skarżącego informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Organ pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, jednak pismo to nie można uznać za decyzję administracyjną. Jest to wyłącznie pismo o charakterze informacyjnym, albowiem z jego treści wynika, że żądane przez skarżącego dane, zdaniem organu, nie mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2025 r. Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w przypisanym do tego terminie, jednak rozpoznał sprawę niewłaściwie, z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ błędnie przyjął, że do żądanych przez skarżącego danych nie mają zastosowanie przepisy u.d.i.p.. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną. Z powyższych też względów Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę. Stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie z wnioskiem skarżącej, zwłaszcza wobec orzeczenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku). Sąd nie uznał, że okoliczności sprawy są niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw strony. Organ nie przejawiał postawy lekceważącej, ani też nie kierował się złą wolą. Zdaniem Sądu brak jest w takiej sytuacji podstaw do nakładania na organ grzywny. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 sentencji oparte zostało na podstawie art. 151 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.). Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.