II SAB/Wa 870/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwo M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe – Nadleśnictwo M. dopuściło się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwo M. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwo M. na rzecz S. L. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

S. L. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (dalej, jako: PGL organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie organu do rozpoznania ww. wniosku, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W skardze podniesiono, że w dniu [...] lipca 2025 r. skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie: 1. Liczby osób uprawnionych (w tym liczby: pracowników, współmałżonków pracowników i emerytów), które ubiegały się o dofinansowanie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, do krajowych i zagranicznych wycieczek lub wczasów zakupionych indywidualnie 9 u organizatorów turystyki; 2. Liczby osób (w tym liczby: pracowników, współmałżonków pracowników i emerytów), którym nie udzielono dofinansowania. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] lipca 2025 r. PGL uznało, że informacje, których udzielenia domaga się skarżący nie stanowią informacji publicznej, bowiem odnoszą się do indywidualnej sprawy skarżącego. PGL oparło swe stanowisko na twierdzeniu, jakoby ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) nie upoważniała do żądania udostępnienia informacji dotyczących spraw prywatnych, jak również informacji we własnej sprawie. Na tej podstawie, z uwagi na fakt, iż uprzednio złożony przez skarżącego wniosek o dofinansowanie wycieczki zagranicznej z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych rozpatrzony został negatywnie, PGL nie uznało informacji objętych wnioskiem z dnia [...] lipca 2025 r. za informacje publiczne i odmówiło udzielenia ich skarżącemu. Skarżący nie zgodził się z tym stanowiskiem organu. Podniósł, że przytoczone przez organ w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. orzecznictwo uległo dezaktualizacji na skutek wypracowania przez Naczelny Sąd Administracyjny jednolitego poglądu, zgodnie z którym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznawania, że udzielenia informacji publicznej nie można żądać we własnej sprawie lub z uwagi na prywatny cel wnioskodawcy. Skarżący podkreślił, że dana informacja jest informacją publiczną lub nie posiada takiego charakteru niezależnie od podmiotu, który żąda jej udostępnienia. Przy ocenie kierować należy się bowiem przepisami u.d.i.p., w której przesłanki odmowy udzielenia informacji zostały wąsko i jednoznacznie określone w art. 5. W tej sprawie nie zachodzi, w ocenie skarżącego, żadna z przesłanek ograniczająca dostęp do informacji publicznej. Skarżący dodał, że zgodzie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż wolą ustawodawcy było zapewnienie równego dostępu do informacji publicznej dla wszystkich zainteresowanych podmiotów, bez względu na cel jej pozyskania. Skoro bowiem ustawa zabrania żądania wykazania interesu prawnego lub faktycznego, to ograniczenie dostępu do informacji publicznej opierać się na ustaleniu przez organ tychże okoliczności. Podsumowując, skarżący podniósł, że PGL niezasadnie i w oparciu o nieprzewidziane przez u.d.i.p. przesłanki uznało, że informacje objęte wnioskiem z dnia [...] lipca 2025 r. nie stanowią informacji publicznej, wobec czego zaniechało merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Natomiast stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia jego złożenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia [...] lipca 2025 r. poinformowano skarżącego o odmowie udostępnienia żądanej informacji, gdyż nie jest ona informacją publiczną. Następnie pismem z dnia [...] września 2025 r. udostępniło skarżącemu informacje publiczną wskazaną w przedmiotowym wniosku. W związku z powyższym organ nie dopuścił się bezczynności - udzielił odpowiedzi w dniu [...] lipca 2025 r. zgodnie z posiadaną wiedzą prawną na dzień jej udzielenia, a następnie udzielił żądanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W niniejszej sprawie między stronami postępowania nie było sporne, że Nadleśniczy, który reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w zakresie swojego działania, kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych oraz bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Sąd podziela to stanowisko. Lasy Państwowe bowiem, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2025 r. poz. 567), stanowią państwową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości, która reprezentuje Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza - zgodnie z art. 4 ustawy o lasach - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, w skład którego wchodzą następujące jednostki organizacyjne: Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, regionalne dyrekcje lasów Państwowych i nadleśnictwa (art. 32 ust. 2). Z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i 2a ustawy o lasach wynika, że nadleśniczy w szczególności reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w zakresie swojego działania, kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych oraz bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych. Odnosząc się do charakteru informacji, której udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] lipca 2025 r., należy przede wszystkim wyjaśnić, że stosownie do 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w tych przepisach, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. np. wyrok NSA z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1932/18, LEX nr 2616330). Informację publiczną stanowi wszystko to, co wiąże się bezpośrednio z działalnością tych podmiotów, w ramach przypisanych im zdań i kompetencji. Z przepisu art. 6 u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach ich funkcjonowania, danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) i majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r. w którym domagał się udostępnienia informacji na temat rozdzielenia środków finansowych Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych - należy zakwalifikować jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasów Państwowych (jak i jego jednostki organizacyjne), zarządzając lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa (art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy o lasach), wykonuje zadania publiczne i działalność ta powinna być jawna, jak każda działalność związana z gospodarką środnikami publicznymi. W konsekwencji, także sposób rozdysponowania funduszy własnych na cele świadczeń socjalnych dla pracowników i ich rodzin, stanowi, w ocenie Sądu, informację o sprawie publicznej. Jak już wyżej wskazano, bezczynność w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej występuje wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej i będący w posiadaniu żądanej informacji, nie udostępnił w ustawowym 14-dniowym terminie tej informacji lub nie podjął innej czynności przewidzianej w przepisach prawa dotyczących udostępnienia informacji publicznej. W tej sprawie organ w ww. terminie ustawowym nie wykonał obowiązku informacyjnego. Organ w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. błędnie bowiem poinformował skarżącego, że żądana przez niego informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Sąd nie podziela prezentowanego przez organ poglądu, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmiot, którego interesów sprawa dotyczy, nie mają waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zdaniem Sądu kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji nie jest kryterium interesu wnioskodawcy (celu) w uzyskaniu informacji publicznej. Przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe. Nieprawidłowe jest stanowisko organu, z którego wynika, że jeśli celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidulanego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek ten nie dotyczy z tego właśnie powodu sprawy publicznej. Wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który – jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidulanym. Tymczasem zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Organ odwołując się do konstrukcji indywidualnego interesu skarżącego w udostępnieniu informacji publicznej nieprawidłowo powiązał tę konstrukcję z kryterium "sprawy własnej" jako kryterium dyskwalifikującym publiczny charakter informacji objętej żądaniem wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, organ błędnie uznał, że skarżący domagając się uzyskania informacji publicznej we "własnej sprawie" nie spełnia przesłanki przedmiotowej u.d.i.p., a tym samym jego wniosek nie może być zrealizowany na gruncie tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że organ dopiero w piśmie z dnia [...] września 2025 r. udostępnił żądaną informację publiczną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga była zasadna na dzień jej wniesienia ([...] września 2025 r.). Z uwagi jednak na to, że w dniu orzekania organ nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r. (w dniu [...] września 2025 r. udostępnił skarżącemu żądane informacje), nie było podstaw do zobowiązania organu do jego rozpoznania. Sąd stwierdził zatem, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku dostępowego z dnia [...] lipca 2025 r. Zdaniem Sądu, bezczynność, której dopuściło się Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], rozpoznając wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, nie miała w niniejszej sprawie charakteru rażącego naruszenia prawa. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku woli załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zaistniała zwłoka wynikała z celowego zaniechania czy też z lekceważącego traktowania przez PGL obowiązków informacyjnych. W ocenie Sądu, bezczynność w załatwieniu niniejszej sprawy nie jest efektem zaniechań podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które można by zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia (udostępnienia informacji publicznej), lecz wynika z nieprawidłowego zinterpretowania i zastosowania przepisów prawa dotyczących dostępu do informacji publicznej. Organ nie zlekceważył wnioskodawcy i podjął działania w przedmiocie jego wniosku, a po wniesieniu przez niego skargi na bezczynność, udostępnił informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. Te okoliczności, w ocenie Sądu, nie pozwalają uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - stwierdził, że Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe – Nadleśnictwo [...] dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r., jednakże bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt 1 i 2 wyroku). O kosztach postępowania sądowego (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego (480 zł). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.