II SAB/Wa 852/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność Naczelnej Izby Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącego posiedzenia prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lipca 2025 r. 1. stwierdza, że Naczelna Izba Lekarska dopuściła się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Naczelnej Izby Lekarskiej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Naczelnej Izby lekarskiej na rzecz J. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia [...] lipca 2025 r. J. Z. (dalej jako: skarżący) złożył do Naczelnej Izby Lekarskiej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia protokołu z posiedzenia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lipca 2025 r. oraz udzielenia informacji, czy Naczelna Izba Lekarska dysponuje nagraniem (w dowolnej formie, audio lub wideo) z posiedzenia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lipca 2025 r.? Organ w odpowiedzi na wniosek poinformował skarżącego, że 122 wnioski o udostępnienie informacji publicznej, które [...] lipca 2025 r. wpłynęły do Naczelnej Izby Lekarskiej stanowią nadużycie prawa do informacji publicznej, a w związku z tym wnioski te nie podlegają rozpoznaniu na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 202 r. poz. 902). Ponadto wyjaśnił, że fakt złożenia 122 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, zakres zawartego w nich żądania wymagający kopiowania licznych dokumentów oraz okoliczność, że skarżący pozostaje w sporze sądowym z Naczelną Izbą Lekarską toczącym się przed Sądem Rejonowym [...] w [...] Wydział [...] sygn. akt [...] wskazują, że wnioski te zmierzają do realizacji innych celów niż wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w związku z tym nie podlegają one realizacji w trybie tej ustawy i z tych względów wnioski te nie zostaną zrealizowane. Skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. złożył do Naczelnej Izby Lekarskiej ponaglenie, wzywając do niezwłocznej realizacji wniosków z dnia [...] lipca 2025 r. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] września 2025 r. nr [...] wydaną na podstawie art.16 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówiło udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w zakresie udostępnienia dokumentów i udzielenia odpowiedzi na pytania wskazane w 122 wnioskach z dnia [...] lipca 2025 r. - z uwagi na nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej. W ocenie Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej, skarżący składając 122 wnioski z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej korzysta z instytucji prawa dostępu do informacji publicznej kierując się inną motywacją aniżeli troska o dobro publiczne jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, jawność funkcjonowania administracji i innych organów. Ponadto liczba wniosków i zakres pracy, którą musieliby wykonać pracownicy biura Naczelnej Izby Lekarskiej, aby zrealizować zawarte w tych wnioskach żądania, kosztem innych bieżących obowiązków związanych wykonywaniem ustawowych zadań samorządu lekarskiego wskazują, że intencją wnioskodawcy jest przede wszystkim zakłócenie funkcjonowania biura obsługującego organy Naczelnej Izby Lekarskiej. W uchwale wyjaśniono również, że skarżący świadczył wcześniej pracę na rzecz Naczelnej Izby Lekarskiej, obecnie pozostaje w sporach sądowych z Naczelną Izbą Lekarską w związku z dyscyplinarnym jego zwolnieniem, w szczególności przed Sądem Rejonowym [...] w [...] Wydział [...] sygn. akt [...]. Ponadto przeciwko skarżącemu toczy się też przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...] postępowanie karne, w którym ma on status oskarżonego z oskarżenia prywatnego Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej L. J., zatem okoliczności te mogą wskazywać, że działanie to jest formą szykanowania byłego pracodawcy. Skarżący pismem z dnia [...] września 2025 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie odmowy rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że do dnia złożenia skargi jego wniosek nie został rozpatrzony oraz nie otrzymał on decyzji w tej sprawie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a jednocześnie wyjaśnił, że organ nie kwestionuje, że Naczelna Rada Lekarska jako organ samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) oraz że objęte wnioskiem skarżącego informacje stanowią informacje publiczne. W ocenie organu przyjęty sposób rozpoznania 122 wniosków polegający na poinformowaniu skarżącego w terminie 13 ust. 1 u.d.i.p. o tym, że wnioski te zmierzają do realizacji innych celów niż wynikające z u.d.i.p. i stanowią nadużycie prawa do informacji publicznej w związku z tym nie podlegają realizacji w trybie tej ustawy, był zgodny z jednym z poglądów w kwestii postępowania organu w sytuacjach wskazujących na nadużycie przez wnioskodawcę prawa do informacji publicznej prezentowanych również w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ wskazał również, że w celu usunięcia wątpliwości, zdecydował o wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wskazanej w 122 wnioskach skarżącego, w tym we wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest zarówno informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji. Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną i nie budzącą wątpliwości Sądu było to, że adresat wniosku jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jak i to, że przedmiotem wniosku była informacja o takim właśnie charakterze. Stąd jej istota na obecnym etapie postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów. W ocenie tut. Sądu na powyższe pytanie należało udzielić częściowo negatywnej odpowiedzi. Jak wynika z całokształtu dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych organ dopiero uchwałą z [...] września 2025r. – a więc z uchybieniem ustawowego czternastodniowego terminu, ustosunkował się formalnie do wniosku. W aktach administracyjnych brak jest zaś dowodu świadczącego o przedłużeniu przez organ terminu na rozpoznanie żądania strony. Nadto powyższa uchwała została doręczona stronie w dniu [...] września 2025r. a więc po wywiedzeniu niniejszej skargi. W ocenie tut. Sądu powyższe świadczy niezbicie o tym, że organ znalazł się w bezczynności w rozpoznaniu spornego wniosku. W realiach niniejszej sprawy nie zachodziła konieczność zobowiązywania pytanego podmiotu do rozpoznania wniosku. Z treści w/w uchwały wynika, iż organ ustosunkował się do żądania strony inicjującego postępowanie. Biorąc pod uwagę powyższe, jak też obowiązek czynnego udziału stron w postepowaniu sądowym i fakt niezakwestionowania przez skarżącego otrzymania uchwały będącej odpowiedzią na wniosek, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.149 §1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż stwierdzona bezczynność, nie jawiła się jako mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 §1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Organ zareagował na wniosek strony a nic nie wskazuje na to, by końcowa przewlekłość jakiej dopuścił się pytany podmiot wynikała ze złej woli organu. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).