II SAB/Wa 831/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do rozpoznania punktów 1-5 wniosku skarżącego M.M. z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania punktu 6 wniosku skarżącego M.M. z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] na rzecz skarżącego M.M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r. (złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP) M. M. (zwany dalej także: wnioskodawcą, skarżącym) zwrócił się do Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] (zwany dalej także: Prezesem WSG, organem), o udostępnienie następującej informacji publicznej: 1. czy w 2024 r. były przyznawane jakiekolwiek nagrody ze środków publicznych Skarbu Państwa żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] ? Jeżeli tak, to kiedy (miesiąc i rok), w jakich kwotach i ilu żołnierzom? 2. czy w 2025 r. były przyznawane jakiekolwiek nagrody ze środków publicznych Skarbu Państwa żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] ? Jeżeli tak, to kiedy (miesiące), w jakich kwotach i ilu żołnierzom? 3. czy w 2024 r. i 2025 r. były przyznawane jakiekolwiek nagrody ze środków pieniężnych Skarbu Państwa p. A. M. pełniącej funkcję Kierownika Sekretariatu Wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] ? Jeżeli tak, to kiedy (miesiąc i rok) i w jakich kwotach? 4. czy w 2024 r. i 2025 r. były przyznawane jakiekolwiek nagrody ze środków pieniężnych Skarbu Państwa p. B. K. pełniącej funkcję Kierownika Działu Kadr i Finansów Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] ? Jeżeli tak, to kiedy (miesiąc i rok) i w jakich kwotach? 5. czy w 2024 r. i 2025 r. były przyznawane jakiekolwiek nagrody ze środków pieniężnych Skarbu Państwa p. R. G. pełniącego wcześniej funkcję Pełnomocnika Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do spraw Ochrony Informacji Niejawnych i Inspektora Ochrony Danych Osobowych w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]? Jeżeli tak, to kiedy (miesiąc i rok) i w jakich kwotach? 6. czy w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] w latach 2000-2025 r. były zatrudniane osoby spokrewnione z osobami pełniącymi jakiekolwiek funkcje w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] ? Jeżeli tak, to kto i w jakim okresie? Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wnioskodawca zaznaczył, że informacja o nagrodach przyznawanych osobom pełniącym funkcje publiczne stanowi informację publiczną. Jednocześnie na wypadek, gdyby organ uznał, że są to informacje, które wymagają przetworzenia, oświadczył, iż uzyskanie tych informacji jest niezbędne do sprawowania społecznej kontroli nad wydatkowaniem środków publicznych i przyczynia się do przeciwdziałania nepotyzmowi. Ponadto gospodarka finansami jest jawna, co z kolei ogranicza niegospodarność, a osoby podejmujące zatrudnienie w urzędach publicznych powinny liczyć się z ograniczeniem ich prywatności. W odpowiedzi na powyższy wniosek, udzielonej pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...], Prezes WSG poinformował wnioskodawcę, że w latach 2024-2025 były przyznawane i wypłacane nagrody pieniężne dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] oraz pracowników zatrudnionych w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]. Wysokość nagród w odniesieniu do wskazanych żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] oraz pracowników zatrudnionych w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej u.d.i.p. Także informacja o tym, "czy Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] w latach 2000 - 2025 r. były zatrudniane osoby spokrewnione z osobami pełniącymi jakiekolwiek funkcje w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]. Jeżeli tak. To kto i w jakim okresie ?" nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.di.p. Odnosząc się natomiast do przywołanego we wniosku orzecznictwa sądów administracyjnych organ stwierdził, że wskazane we wniosku osoby nie pełnią funkcji publicznych, a zatem wysokość otrzymywanego przez tego pracownika wynagrodzenia, w tym także ewentualnych nagród, nie jest informacją publiczną podlegającą ujawnieniu na podstawie u.d.i.p. W skardze z dnia 1 września 2025 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. M. M. wniósł o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; zasądzenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości do połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., według uznania Sądu; zasądzenie od organu na jego rzecz wszelkich kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167, zwany dalej: MPPOP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 4. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego pomimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa; 5. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie; 6. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie skarżącemu informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jedynie przesłanie wymijającej odpowiedzi w dniu [...] sierpnia 2025 r.; 7. art. 16 u.d.i.p. poprzez to, że nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej, a przez to organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów u.d.i.p. i dopuścił się bezczynności w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku (data wpływu wniosku w dniu [...] sierpnia 2025 r.), Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], dopiero w dniu [...] sierpnia 2025 r. (czyli 5 dni po upływie terminu do udzielenia informacji) udzielił skarżącemu informacji, że wnioskowane informacje nie są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. . Skarżący nie otrzymał również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia, co jedynie świadczy o indolencji ze strony organu. Skoro zatem organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, tj. skarżącemu nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, oczywiste jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów i dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Skarżący podkreślił, że jego pytania zawarte we wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. dotyczyły informacji publicznej określonej w art. 6 u.d.i.p., gdyż dotyczyły władz publicznych oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne w zakresie jego funkcjonowania zgodnie z obowiązującym prawem. Ponadto wskazane w pytaniach wniosku o udostępnienie informacji publicznej kwestie w myśl § 1 ust. 3 pkt 4 i 7 Zarządzenia organizacyjnego nr 9/2020 Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia 22 lipca 2020 r. w sprawie organizacji sądu i zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach pracy i obowiązkami wskazanymi w § 7 oraz w § 8 w zw. z § 7 ust. 4 ww. Zarządzenia należy stwierdzić, iż "kierownik sekretariatu wydziału WSG w [...]" i "kierownik działu kadr i finansów WSG w [...]", które per analogiam § 5 oraz § 9 Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urzęd. MS z 2019 r., poz. 138), a ponadto w myśl art. 115 § 13 kodeksu karnego, dotyczą osób zajmujących stanowiska funkcyjne "kierownika sekretariatu wydziału WSG w [...]" i "kierownika działu kadr i finansów WSG w [...]'’, zatem niewątpliwie jest, iż wskazane powyżej stanowiska zaliczane są do stanowisk na których pełni się funkcje publiczne. Prezes WSG w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. w ustawowym terminie 14 dni, tj. w dniu [...] sierpnia 2025 r. przekazując ją – zgodnie z dyspozycją skarżącego – pocztą na wskazany we wniosku adres. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2025 r. Organ odpowiedział zatem na wniosek o udzielenie informacji publicznej w terminie wskazanym przez ustawę, a tym samym nie pozostawał w bezczynności. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że informacja objęta wnioskiem skarżącego nie mogła być udzielona z uwagi na brzmienie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że ujawnienie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez określone osoby uwarunkowane jest pełnieniem przez te osoby funkcji publicznej. Wskazane we wniosku skarżącego osoby nie pełnią natomiast funkcji publicznych, a zatem wysokość otrzymywanego przez tego osoby wynagrodzenia, w tym także ewentualnych nagród, nie jest informacja publiczną podlegającą udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl natomiast art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może kwestionować stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz, czy wniosek został rozpoznany w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Prezes WSG w [...] jest zatem niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza natomiast przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19; publ. CBOSA). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności władz publicznych oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia przy tym wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie zawiera katalogu zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. Skarżący w punktach 1-5 wniosku domagał się informacji o nagrodach przyznawanych w latach 2024-2025 żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] oraz wymienionym we wniosku pracownikom zatrudniony w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...], w tym informacji o tym, kiedy nagrody zostały przyznane (w jakich miesiącach) oraz w jakich kwotach. Organ w odpowiedzi na te punkty wniosku w piśmie z dnia [...] sierpnia 2025 r. poinformował skarżącego, że w latach 2024-2025 były przyznawane i wypłacane nagrody pieniężne dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] oraz dla pracowników zatrudnionych w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] oraz, że wysokość nagród w odniesieniu do wskazanych żołnierzy zawodowych pełniących służbę w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]oraz pracowników zatrudnionych w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Odnosząc się do powyższego stanowiska organu należy zwrócić uwagę, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia, w tym nagrody, pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne (vide: wyroki NSA - z 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19; z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 240/19; z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3451/18; z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2929/17; z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2737/17; z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1705/17; z 14 października 2019 r., sygn. akt I OSK 4205/18; z 5 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 840/17; z 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1432/17; z 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1775/16; z 21 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 2945/16, publ. CBOSA). Każde wydatkowanie środków publicznych jest bowiem sprawą publiczną, bez względu na cel jaki jest realizowany. Ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanych im ze środków publicznych nagród powinna być natomiast realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z powołanym przepisem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP. Zatem, wnioskując o podanie wysokości nagród przyznanych poszczególnym pracownikom organu, wnioskodawca w istocie żąda udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego organ ma obowiązek takiej informacji udzielić bądź wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli uznaje, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione (por. wyrok NSA z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1577/19, publ. CBOSA). W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy jednocześnie zwrócić uwagę, że w punktach 1 i 2 wniosku skarżący, ubiegając się o informację o nagrodach przyznawanych w latach 2024-2025 żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...], wnosił o udzielenie informacji, czy takie nagrody były przyznawane, kiedy (w jakich miesiącach), w jakich kwotach oraz ilu żołnierzom. Z treści punktów 1 i 2 wniosku nie wynika zatem, aby skarżący ubiegał się o informacje o kwotach nagród przyznawanych wskazanym z imienia i nazwiska żołnierzom zawodowym, lecz jedynie o informację, ilu żołnierzom takie nagrody były przyznawane oraz w jakich kwotach. Należy ponadto mieć na względzie treść art. 115 § 13 pkt 8 Kodeksu karnego, który stanowi, że funkcjonariuszem publicznym jest osoba pełniąca czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie. Przepis art. 115 § 19 K.k. stanowi z kolei, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest m. in. funkcjonariusz publiczny. Z przepisów tych wynika zatem jednoznacznie, że żołnierze zawodowi pełniący służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...], są funkcjonariuszami publicznymi, a tym samym osobami pełniącymi funkcje publiczne. Uwzględniając powyższe, Sąd zobowiązał Prezesa WSG w [...] do rozpoznania punktów 1-5 wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a). Odnośnie natomiast informacji żądanej w punkcie 6 wniosku Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organu przedstawione w piśmie z dnia 25 sierpnia 2025 r., że informacja o tym, czy w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]w latach 2000-2025 r. były zatrudniane osoby spokrewnione z osobami pełniącymi jakiekolwiek funkcje w tym Sądzie, ze wskazaniem tych osób oraz okresów w których były zatrudnione, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Transparentność działania organów w świetle u.d.i.p. może dotyczyć wyłącznie działalności realizowanej przez te organy w oparciu o ustawowe kompetencje. Informacja o powiązaniach rodzinnych pracowników pozostaje natomiast poza sferą wyznaczoną przepisami u.d.i.p., a dotyczy ściśle sfery prywatnej. Informacja ta nie dotyczy bowiem wiedzy o działalności Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] ani o sposobie jego funkcjonowania. Organ prawidłowo zatem poinformował wnioskodawcę o braku podstaw do uznania, że wniosek w zakresie punktu 6 dotyczy informacji publicznej. Należy jednocześnie zaznaczyć, że odpowiedź na wniosek skarżącego w tym zakresie została udzielona z przekroczeniem terminu 14-dniowego określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Termin ten upłynął bowiem w dniu [...] sierpnia 2025 r., a odpowiedź na wniosek została udzielona dopiero pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja, czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącego, ale częściowo błędnym przekonaniu, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Przy czym organ udzielił odpowiedzi na wniosek, tylko z nieznacznym przekroczeniem terminu 14-dniowego określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom u.d.i.p. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie od organu sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1, 2 i 3 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., jak w punkcie 5 sentencji wyroku.