II SAB/Wa 806/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego w dniu [...] marca 2025 r. o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej postanawia odrzucić skargę

A.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku złożonego do organu w dniu [...] marca 2025 r. o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (§ 1 pkt 6). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uchwale tej podkreślono, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, która wszak ustaje po wydaniu decyzji. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Powyższa uchwała odnosi się wprawdzie do dopuszczalności skargi na bezczynność w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej, jednak argumenty w niej wskazane należy analogicznie stosować przy badaniu dopuszczalności skargi na bezczynność w postępowaniu kończącym się wydaniem innego niż decyzja aktu albo dokonaniem innej czynności (np. postanowienia, uchwały albo czynności materialno-technicznej). Warto przy tym odnotować, że dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność istotna jest data wydania aktu kończącego postępowanie, a nie data doręczenia takiego aktu (por. postanowienia NSA: z dnia 26 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 298/25 i z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt III OZ 597/25, jak również powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność bezpośrednio do Sądu w dniu 31 lipca 2025 r. Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, jej wniosek o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej, który wpłynął do organu w dniu [...] marca 2025 r., został już rozpoznany przez organ uchwałą z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...], którą skarżąca nie została zakwalifikowana do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Skarga na bezczynność została zatem złożona po zakończeniu postępowania w tej sprawie, co czyni ją niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.