II SAB/Wa 805/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] na rzecz M. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. M. M. (zwany dalej "Skarżącym") pismem z 5 sierpnia 2025r., zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] (zwany dalej "Dowódcą JW") o udzielenie na piśmie, na podany adres informacji publicznej, czy były wypłacane jakiekolwiek nagrody ze środków publicznych Skarbu Państwa: 1) w 2024r. żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] (zwany dalej "WSG")? Jeżeli tak, kiedy (miesiąc i rok), w jakich kwotach i ilu żołnierzom? 2) w 2025r. żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową w WSG? Jeżeli tak, to kiedy (miesiące), w jakich kwotach i ilu żołnierzom? 3) w 2024r. i 2025r. A. M. pełniącej funkcję Kierownika Sekretariatu Wydziału [...]? Jeżeli tak, to kiedy (miesiąc i rok) i w jakich kwotach? 4) w 2024r. i 2025r. B. K. pełniącej funkcję Kierownika Działu [...]? Jeżeli tak, to kiedy (miesiąc i rok) i w jakich kwotach? 5) w 2024r. i 2025r. R. G. pełniącego funkcję Pełnomocnika Prezesa [...] do spraw [...] Jeżeli tak, to kiedy (miesiąc i rok) i w jakich kwotach? Skarżący podkreślił, że w kwestii informacji dotyczących nagród przyznawanych osobom pełniącym funkcje publiczne wielokrotnie wypowiadały się Sądy (WSA w Rzeszowie w wyroku z 17 listopada 2015r. sygn. akt II SA/Rz 1234/15, LEX nr 1934489, WSA w Gdańsku w wyroku z 30 lipca 2014r. sygn. II SAB/Gd 64/14, WSA w Kielcach w wyroku z 22 stycznia 2015r. II SAB/Ke 72/14, WSA w Rzeszowie w wyroku z 5 marca 2015r. sygn. II S/\/Rz 1334/14, WSA w Warszawie w wyroku z 17 stycznia 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1139/23, NSA w wyrokach z: 12 października 2017r. sygn. akt I OSK 537/17, 18 lutego 2015r. sygn. akt I OSK 695/14; 24 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 123/13; 24 kwietnia 2013r. sygn. akt i OSK 123/14; 14 maja 2014r. sygn. akt I OSK 2561/13; 5 stycznia 2016r. sygn. akt I OSK 3087/14; 3 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 2157/11 – dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący wskazał, że gdyby uznano, że są to informacje, które wymagają przetworzenia, oświadcza, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, z uwagi sprawowanie społecznej kontroli nad wydatkowaniem środków publicznych i przyczynienie się do przeciwdziałania nepotyzmowi. Ponadto gospodarka finansami jest jawna, co ogranicza niegospodarność. Osoby podejmujące zatrudnienie w urzędach publicznych powinny liczyć się z ograniczeniem ich prywatności. 2. Dowódca JW pismem z 12 sierpnia 2025r. wezwał Skarżącego, na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, zwany dalej "u.d.i.p.") o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, podnosząc, że podane przez Skarżącego we wniosku informacje nie są satysfakcjonujące. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 sierpnia 2025r. Skarżący zaskarżył bezczynność Dowódcy JW pozostaje i wniósł o: 1) zobowiązanie Go do rozpatrzenia ww. wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2) stwierdzenie, że bezczynność Dowódcy JW miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 4) zasądzenie od Dowódcy JW na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości do połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., według uznania Sądu; 5) zasądzenie od Dowódcy JW na rzecz Skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że nie otrzymał w terminie 14 dni żądanych w ww. wniosku, uzupełnionego pismem z 12 sierpnia 2025r., informacji od Dowódcy JW, ani decyzji odmownej, a jedynie pismo z prośba o wskazanie "szczególnego interesu publicznego" ze wskazaniem, że podane przez Skarżącego informacje z tego zakresu nie są satysfakcjonujące z punktu widzenia art. 3 u.d.i.p.. 4. Dowódca JW w odpowiedzi z 1 września 2025r. na pkt 1 i 2 ww. wniosku wskazał, że: - w grudniu 2024r. nagrody uznaniowe z funduszu podstawowego wypłacono 5 żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w WSG, każda w wysokości 4162,60 zł, innych nagród w tym roku nie wypłacono; - w 2025r. żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w WSG nie wypłacono nagród. Dowódca JW odnosząc się do pkt 3-5 ww. wniosku wskazał, że wskazane we wniosku Skarżącego osoby nie pełnią funkcji publicznych w WSG, więc żądane informacje nie mogą być udostępnione. W tym zakresie zostanie wydana decyzja administracyjna. Skarżącego poinformowano też, że pierwotny wniosek nie został rozpatrzony, gdyż Skarżący nie wskazał szczególnie istotnego interesu publicznego, choć pismo odebrał 25 sierpnia 2025r. 5. Szef Oddziału Zabezpieczenia Dowództwa Garnizonu [...] decyzją z [...] września 2025r. odmówił udostępnienia Skarżącemu żądanej w pkt 3-5 ww. wniosku w zakresie udostępnienie informacji publicznej odnośnie wypłaty nagród: A. M., B. K., R. G. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, wskazano, że Jednostka Wojskowa Nr [...] (Odział Zabezpieczenia Dowództwa Garnizonu [...]) jest państwową jednostką organizacyjną, a zatem należy do kategorii podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Wnioskodawca spełnia kryteria udostępnienia informacji publicznej, bowiem w myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu. Po analizie dokumentu uznano, że wniosek Skarżącego spełnia warunki do jego rozpatrzenia w ramach przepisów ustawy. Stwierdzono jednak, iż Dowódca JW, jako organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie jest uprawniony do kategoryzacji (oceny stanowisk pracy, które nie pozostają w jego kognicji) pracowników zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych i instytucjach pozostających na zaopatrzeniu logistyczno-finansowym JW pod względem pełnienia przez zatrudnionych w nich pracowników (lub nie) funkcji publicznej, co z kolei stanowi podstawę udostępnienia informacji publicznej i kierunek dalszego rozpatrywania wniosku Skarżącego. Wskazać należy, że JW posiada na zaopatrzeniu logistyczno-finansowanym blisko [...] podmiotów z zatrudnieniem ponad [...] pracowników i bisko [...] żołnierzy zawodowych. Zakresy obowiązków pracowników i ich kompetencje nie są znane Dowódcy JW, dlatego [...] sierpnia 2025r. wystąpił do Prezesa WSG o udzielenie informacji, czy wymieniani we wniosku pracownicy WSG pełnią funkcje publiczne. Organ wystąpił też do Skarżącego pismem z 12 sierpnia 2025r. o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż udostępnienie ww. informacji wiązać się będzie z ich przetworzeniem. Skarżący odebrał ww. pismo 25 sierpnia 2025r., ale nie udzielił odpowiedzi. Prezes WSG w odpowiedzi z 14 sierpnia 2025r. wskazał, że żaden z ww. pracowników nie piastuje stanowiska, któremu możnaby przypisać funkcję publiczną, a ponadto wniosek Skarżącego z [...] sierpnia 2025r. był jednym z wielu wniosków o udzielenie informacji publicznej, na które Prezes WSG udzielił już odpowiedzi. Powołano się też na wyroku WSA w Warszawie z 17 stycznia 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1139/23 (LEX nr 3709214), w którym stwierdzono, że za osobę pełniącą funkcję publiczną uznać należy każdego, kto pełni funkcje w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowanie majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prezes WSG stwierdził, że żaden z pracowników zatrudnionych w WSG nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne, a zatem wysokość otrzymywanego przez tego pracownika wynagrodzenia (innych świadczeń o charakterze pieniężnym) nie jest informacją publiczną podlegającą ujawnieniu na podstawie u.d.i.p. Dowódca JW, biorąc to pod uwagę i uwzględniając art. 5 ust. 2 u.d.i.p. uznał, że zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji z pkt 3-5 ww. wniosku, gdyż wynagrodzenia ww. pracowników WSG mają charakter prywatny i podlegają ochronie, z uwagi na przepisy o ochronie danych osobowych i przepisy kodeksu cywilnego (art. 23 i 24 k.c.). Z orzecznictwa wynika, że informacja o wysokości wynagrodzenia, nagród i premii nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa jedynie wobec osób pełniących funkcje publiczne. Wprawdzie w judykaturze wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne, a zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne, to jednak prywatność osoby (pracownika), w przypadku braku sprawowania przez niego funkcji publicznej w związku z jego zatrudnieniem podlega ochronie na mocy przepisów ustawy oraz przepisów prawa powszechnie obowiązujących, w tym zwłaszcza Konstytucji RP. Każde wydatkowanie środków publicznych jest sprawą publiczną, bez względu na cel, jaki jest realizowany. Ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Informacja o wysokości wynagrodzenia skonkretyzowanej osoby, która nie pełni funkcji publicznych, należy do sfery prywatnej tej osoby i nie podlega ujawnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacja o wynagrodzeniu pracownika pozwalająca zidentyfikować taką osobę z imienia i nazwiska podlega ochronie ze względu na prywatność osoby i w związku z tym może zostać udostępniona dopiero po uzyskaniu zgody pracownika (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1160/23). W piśmie Prezesa WSG nie ma informacji aby wskazani w ww. wniosku pracownicy wyrazili zgodę na ujawnienie składników ich wynagrodzeń w postaci nagród. Zachodziły więc podstawy do odmowy udostępnienia żądanej w pkt 3-5 ww. wniosku informacji. 6. Dowódca JW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nieudostępnienie w terminie 14 dni wnioskowanej informacji publicznej nie nastąpiło z winy, lecz było to spowodowane bezczynnością Skarżącego na wezwanie organu z 12 sierpnia 2025r. o istotny interes publiczny. 5. Skarżący, reprezentowany przez adw. B. W. w replice na odpowiedź na skargę z 16 października 2025r., podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i zakwestionował stanowisko zawarte w ww. decyzji, wskazujące że Kierownik Sekretariatu Wydziału [...], Kierownik Działu [...] oraz Pełnomocnik [...] pełnią funkcje publiczne. Skarżący wyjaśnił, że A. M. zajmuje stanowisko funkcyjne "kierownika sekretariatu wydziału [...]", który dysponuje środkami publicznymi, więc w myśl § 1 ust 3 pkt 4 i § 7 zarządzenia organizacyjnego nr 9/2020 Prezesa WSG z 22 lipca 2020r. w sprawie organizacji sądu i zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach pracy i obowiązkami wskazanymi oraz zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 21 stycznia 2008r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych i innych działów administracji sądowej sądów wojskowych (Dz.Urz.MS z 2008r., Nr 2, poz. 7 ze zm.) i art. 115 § 13 i 19 k.k. pełni funkcję publiczne. B. K. - Kierownik Działu [...] w myśl § 1 ust 3 pkt 7 i § 8 w zw. z § 7 ust. 4 ww. zarządzenia nr 9/2020 – w czasie nieobecności kierownika sekretariatu wydziału WSG wykonuje jego obowiązki, więc w myśl ww. zarządzenia z 21 stycznia 2008r. i art. 115 § 13 i 19 k.k., jako osoba dysponująca środkami publicznymi jest zaliczona do stanowisk, na których pełni się funkcje publiczne. Analogiczne przepisy mają zastosowanie do R. G. (§ 1 ust 3 pkt 5 i § 9 ww. zarządzenia nr 9/2020, ustawa z 5 sierpnia 2010r. o ochronie informacji niejawnych Dz.U. z 2025r., poz. 1209, art. 115 § 19 k.k.). II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należało w części uwzględnić. 2. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026r., poz. 143, zwana dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w myśl natomiast art. 149 § 2 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie u.d.i.p. W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: - udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); - wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); - poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); - poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); - poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może kwestionować stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą Sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz, czy wniosek został rozpoznany w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Dowódca JW, reprezentujący państwową jednostkę organizacyjną, należy zatem do kategorii podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA z: 30 września 2015r. sygn. akt I OSK 2093/14; 29 kwietnia 2020r. sygn. akt I OSK 1574/19; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności władz publicznych oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia przy tym wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie zawiera katalogu zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. Sąd wskazuje, że Skarżący w punktach 1-5 wniosku domagał się informacji o nagrodach przyznawanych w latach 2024-2025 żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową w WSG (pkt 1-2 ww. wniosku) oraz wymienionym z imienia i nazwiska pracownikom zatrudniony w WSG (pkt 3-5 ww. wniosku), w tym informacji o tym, kiedy nagrody zostały przyznane (w jakich miesiącach) oraz w jakich kwotach. Dowódca JW nie kwestionował, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną w związku z tym w odpowiedzi z 1 września 2025r. na pkt 1-2 ww. wniosku poinformował Skarżącego, że w grudniu 2024r. nagrody uznaniowe z funduszu podstawowego wypłacono 5 żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w WSG, każda w wysokości 4162,60 zł, innych nagród w tym roku nie wypłacono, natomiast w 2025r. żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w WSG nie wypłacono nagród. Natomiast Dowódca JW., odnosząc się do pkt 3-5 ww. wniosku, wskazał, że osoby nie pełnią funkcji publicznych w WSG, więc żądane informacje nie mogą być udostępnione. W tym zakresie zostanie wydana decyzja administracyjna. Decyzję wydano [..] września 2025r., wyjaśniając przesłanki odmowy udostępnienia żądanych przez Skarżącego w pkt 3-5 ww. wniosku. 3. Zdaniem Sądu w tym kontekście należało przyjąć, że choć Skarżący otrzymał informację w zakresie pkt 1 i 2 ww. wniosku Skarżącego z [...] sierpnia 2025r. po 1 września 2025r., a w zakresie pkt 3-5 ww. wniosku otrzymał decyzję odmowną z [...] września 2025r., to organ działając w ten sposób przekroczył termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu ww. wniosku. Skoro bowiem Skarżący złożył wniosek [...] sierpnia 2025., to w terminie 14 dni od wpłynięcia ww. wniosku (czyli do [...] sierpnia 2025r.), powinien otrzymać od organu albo wnioskowaną informację, jeśli znajdowała się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); albo decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli istniały ograniczenia w dostępie do informacji publicznej bądź brak szczególnie uzasadnionego interesu publicznego po stronie Skarżącego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); albo informację o przedłużeniu maksymalnie do 2 miesięcy terminu z art. 13 u.d.i.p. Z akt sprawy nie wynika, aby organ przedłużył 14-dniowy termin na udostępnienie wnioskowanych dokumentów przed jego wyekspirowaniem, ani nie powiadomił Skarżącego o przyczynach opóźnienia. Do udostępnienia częściowego żądanych informacji (pkt 1-2 ww. wniosku) oraz do wydania decyzji w zakresie pkt 3-5 ww. wniosku doszło po [...] sierpnia 2025r., czyli niewątpliwie po upływie 14-dniowego terminu. Tym samym zasadne było wydanie przez Sąd orzeczenie zawartego w punkcie 1 sentencji wyroku, stosownie do 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. 4. Sąd nie mógł jednak uczynić za dość postulatowi skargi o zobowiązanie Dowódcę JW do rozpoznania ww. wniosku Skarżącego, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż organ przed wydaniem orzeczenia przez Sąd wniosek ten rozpatrzył przez częściowe udostępnienie żądanej w pkt 1 i 2 ww. wniosku oraz wydanie decyzji odmownej w zakresie pkt 3-5 ww. wniosku. Sąd w odrębnym postępowaniu może badać prawidłowość wydanej decyzji w zakresie pkt 3-5 ww. wniosku Skarżącego, nie czyni tego natomiast w ramach skargi na bezczynność, więc argumentacja zawarta w replice nie mogła zostać uwzględniona w rozpoznawanej sprawie. Zasadne było zatem w tym zakresie oddalenie skargi na mocy art. 151 P.p.s.a (punkt 3 sentencji wyroku). 5. Sąd uznał jednocześnie (punkt 2 sentencji wyroku), że bezczynność w rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po pierwsze dlatego, że organ podejmował czynności w sprawie, choć nie przedłużył przed wyekspirowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p., zwracając się do Skarżącego o wykazanie szczególnie istotnego interesu w uzyskaniu informacji publicznej oraz występując do WSG o udzielenie informacji czy pracownicy tam zatrudnieniu pełnią funkcje publiczne. Po drugie istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja, czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec ww. wniosku Skarżącego, ale na nieznacznym przekroczeniem terminu 14-dniowego, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom u.d.i.p. 6. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił, na mocy art. 151 P.p.s.a., wniosku Skarżącego o wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie od organu sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji (punkt 3 sentencji wyroku). 7. Sąd o zwrocie kosztów postępowania (punkt 4 sentencji wyroku), obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 P.p.s.a.