II SAB/Wa 79/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na bezczynność Komendanta Służby Ochrony Państwa w przedmiocie braku wydania decyzji administracyjnej cofającej dodatek do uposażenia za służbę pełnioną w warunkach szkodliwych postanawia: odrzucić skargę.

W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Służby Ochrony Państwa w przedmiocie braku wydania decyzji administracyjnej cofającej dodatek do uposażenia za służbę pełnioną w warunkach szkodliwych. Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie: art. 108 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu w zw. z art. 354 ust. 1 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa, art. 5 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 50 § 1 k.p.a, art. 35 § 1-3 i art. 36 § 1-2 k.p.a., art. 37 § 6 k.p.a., art 38 k.p.a,, art. 104 § 1-2 k.p.a. Skarżący stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, bowiem nie wydał decyzji administracyjnej, mimo że Dziennikiem Decyzji Szefa BOR Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. cofnięto mu dodatek do uposażenia za służbę pełnioną w szkodliwych warunkach. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta SOP do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie, wymierzenie grzywny oraz przyznania sumy pieniężnej. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Zdaniem organu z normy art. 97 ust. 3 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o Biurze Ochrony Rządu wynika cywilny a nie administracyjny tryb dochodzenia roszczeń związanych z dodatkami do uposażenia. Nieuprawnione jest zatem wydawanie na podstawie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta SOP dotycząca braku wydania decyzji administracyjnej, zawierającej podstawę prawną i uzasadnienie cofnięcia dodatku do uposażenia za służbę pełnioną w warunkach szkodliwych. Nadmienić należy, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 985) uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Funkcjonariuszowi przysługują także inne należności pieniężne (art. 90 ust. 2). Z powyższego przepisu wynika zatem, że dodatki do uposażenia są składnikami wynagrodzenia. Zgodnie z art. 97 ust. 3 tej ustawy, funkcjonariusz może dochodzić roszczeń, o uposażenie i innych należności pieniężnych, przed sądem okręgowym - sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że ustawodawca zastrzegł cywilny, a nie administracyjny tryb dochodzenia roszczeń związanych z dodatkami do uposażenia. Organ nie ma zatem podstawy prawnej do wydania decyzji w tym przedmiocie, na podstawie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Brak możliwości kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie nie ograniczy jednak stronie prawa do sądu. Skarżący może bowiem dochodzić roszczeń dotyczących przedmiotowego dodatku przed sądem powszechnym. W niniejszej sprawie istnieje przepis, z którego, zdaniem Sądu, wynika wprost, że do rozpoznawania przedmiotowych roszczeń właściwy jest sąd powszechny. Wobec braku właściwości sądu administracyjnego w niniejsze sprawie skarga na bezczynność Komendanta SOP w przedmiocie wydania decyzji o cofnięciu dodatku do uposażenia za służbę pełnioną w warunkach szkodliwych jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.