II SAB/Wa 780/25

22 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi N. K. na bezczynność Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] maja 2025 r. o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej postanawia: odrzucić skargę.

N.K. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) skargę na bezczynność Zarządu Dzielnicy [...] (dalej: Organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] maja 2025 r. o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Sąd zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Na podstawie art. 58 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (§ 1 pkt 6). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w uchwale z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uchwale tej podkreślono, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, która wszak ustaje po wydaniu decyzji. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Powyższa uchwała odnosi się wprawdzie do dopuszczalności skargi na bezczynność w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie stosować przy badaniu dopuszczalności skargi na bezczynność w postępowaniu kończącym się wydaniem innego niż decyzja aktu albo dokonaniem innej czynności (np. postanowienia, uchwały albo czynności materialno-technicznej). Warto przy tym odnotować, że dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność istotna jest data wydania aktu kończącego postępowanie, a nie data doręczenia takiego aktu (por. postanowienia NSA z 26 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 298/25, i z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt III OZ 597/25, jak również powołane tam orzecznictwo). Z akt sprawy wynika, że Skarżąca wniosła skargę do Sądu 15 sierpnia 2025 r. Tymczasem jej wniosek z [...] maja 2025 r. o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej został już rozpoznany przez Organ uchwałą z [...] lipca 2025 r. nr [...] w stwierdzenia braku właściwości do rozpatrzenia wniosku Skarżącej. Warto przy tym zauważyć, że skarga Skarżącej na powyższą uchwałę jest rozpoznawana przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1800/25. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jak w sentencji.