II SAB/Wa 767/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. J. redaktora naczelnego czasopisma [...] na bezczynność Prezesa Krajowej Rady Komorniczej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek M. J. z dnia [...] maja 2025 r. skierowany do Rzecznika Prasowego Krajowej Rady Komorniczej o udostępnienie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na pytania : 1. Czy istotnie komornik musi egzekwować wyrok lub nakaz zapłaty uzyskany w wyniku przestępstwa? 2. Czy komornik ma narzędzia do tego, aby w takiej sytuacji odstąpić od egzekucji? W odpowiedzi organ pismem powiadomił stronę, że żądanie przekazał komornikowi którego działania dotyczyło pytanie. Skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu powyższego wniosku wywiódł do tut. Sądu M. J. wnosząc o : 1. stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszenie prawa 2. Wymierzenie grzywny w trybie Art. 154 § 6 Ustawy o p.p.s.a w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia 3. Zasądzenie odszkodowania w trybie Art. 154 § 7 Ustawy o p.p.s.a w kwocie co najmniej jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Podniósł, ze pytania o prawo zawarte we wniosku sprawiają, iż jego przedmiotem nie jest informacja publiczna. Nadto wywiódł, ze skoro wniosek skierowany był do rzecznika prasowego to nie sposób zarzucać bezczynności Krajowej Radzie Komorniczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie. Rozważania w niniejszej sprawie zacząć należało od analizy treści art.1 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.Nr.112, poz.1198 ze zm.). Stanowi on, że każda informacja o sprawach publicznych jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie . Definicja ta jest bardzo ogólna i poza tym posługuje się określeniem " sprawa publiczna" , które nie zostało zdefiniowane w ustawie a jego zrozumienie jest kluczowe dla prawidłowego ustalenia treści zawartej w tym przepisie normy prawnej. Ustalając znaczenie pojęcia "sprawa publiczna" należy mieć na uwadze treść art.61 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazana norma konstytucyjna prawo do informacji publicznej wiąże z działalnością organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, a także organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera natomiast przykładowe wyliczenie rodzajów informacji będących informacjami publicznymi. Uzyskanie informacji o takiej sprawie, poza walorem informacyjnym, może też mieć wpływ na funkcjonowanie organów władzy, a w konsekwencji funkcjonowanie państwa prawnego. Transparentność działań organów władzy publicznej i poddanie tych działań kontroli społecznej może bowiem przyczynić się do poprawy standardów dotyczących ochrony praw obywatelskich, przestrzegania przepisów prawa , poprawy relacji w stosunkach obywatel - państwo i wreszcie budować zaufanie do organów władzy publicznej. Wyjaśnienia wymagało również to, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej można domagać się wyłącznie udzielenia informacji innych niż ogólnie dostępnych. Informacje do których każdy ma nieskrępowany dostęp nie muszą bowiem być pozyskiwane w wyjątkowym trybie opisanym w udip. Przechodząc już zaś do istoty sprawy, to w niniejszym postępowaniu sprowadzała się ona do oceny tego czy dopuszczalne jest domaganie się udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, danych dotyczących przepisów prawa. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Okolicznością nie budzącą najmniejszych wątpliwości jest to, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego są ogólnie dostępne dla każdego. Każda osoba ma do nich nieskrępowany dostęp. To zaś sprawia, iż domaganie się w trybie udip udzielenia informacji na temat prawa, nie jest dopuszczalne. W celu poznania przepisów prawa nie jest przecież konieczne stosowanie szczególnej instytucji jakim jest dostęp do informacji publicznej. Wnioskodawca do treści przepisów prawa może bowiem dotrzeć samodzielnie. Stąd biorąc pod uwagę fakt, ze odpowiedz na zadane pytania musiałoby stanowić przywołanie konkretnych przepisów prawa, żądania zawartego we wniosku nie sposób kwalifikować jako dotyczącego informacji publicznej. Stąd oczywistym jest, że brak uwzględnienia takiego wniosku nie mógł spowodować po stronie pytanego podmiotu bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Tut. Sąd nie znalazł zaś podstaw do odrzucenia skargi. Rzecznik prasowy pytanego podmiotu nie jest przecież jakimkolwiek jego organem (nawet w znaczeniu funkcjonalnym). Stąd pytanie zadane rzecznikowi prasowemu jawiło się jako żądanie skierowane de facto do Krajowej Rady Komorniczej. Konsekwentnie do powyższego również skarga została skierowana do właściwego podmiotu. Na marginesie, nawiązując do obaw wnioskodawcy wyartykułowanych we wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wyjaśnić należało, że niniejsza sprawa została rozpoznana we właściwym składzie Sądu. Dla powyższej konkluzji kluczowe znaczenia ma okoliczność, że niezbędnym elementem wniosku o wyłączenie sędziego, a rzutującym na jego faktyczny byt, jest wyrażenie przez stronę w sposób stanowczy żądania wyłączenia konkretnego sędziego od orzekania w danej sprawie. Procedura opisana w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem instytucji "ewentualnego" wniosku o wyłączenie sędziego. Stąd, skoro oświadczenie strony dotyczące orzekania w sprawie przez sędziego Mateusza Rogalę miało wyłącznie charakter ewentualny, to z punktu widzenia procesowego nie wywoływało żadnych skutków prawnych. W szczególności nie powodowało konieczności rozpoznawania takiego ewentualnego żądania. Stąd nie występowały jakiekolwiek przeszkody prawne do tego, aby sędzia Mateusz Rogala, realizując obowiązek nałożony na niego w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału o zmianie składu orzekającego, brał udział w rozpoznawaniu niniejszej sprawy w miejsce chorego sędziego. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku uznając skargę za niezasadną. Postępowanie organu w reakcji na wniosek strony, nie nosiło bowiem znamion bezczynności.