II SAB/Wa 76/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia postanawia odrzucić skargę.

K. J. – skarżący w niniejszej sprawie, pismem wniesionym za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu [...] stycznia 2024 r., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Komendanta Głównego Policji (organ) w zakresie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2023 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia organu z [...] maja 2023 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Stwierdził, że skoro w dniu [...] grudnia 2023 r. wydano rozstrzygnięcie w tej sprawie, to odpadła podstawa żądania stwierdzenia bezczynności. Wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność organu po wydaniu decyzji nie może być skuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Podkreślenia wymaga, że przed wniesienia w dniu [...] stycznia 2024 r. skargi na bezczynność, organ rozstrzygnął już w przedmiocie wniosku skarżącego z [...] lipca 2023 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia organu nr [...] z [...] maja 2023 r., czemu dał wyraz w postanowieniu z [...] grudnia 2023 r. nr [...]. W związku z powyższym, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto w przedmiotowej uchwale, że skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności, a dążenie do zdobycia prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym powinno stanowić jedynie cel subsydiarny. W odniesieniu do powyższego, skargę wniesioną już po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. W związku z powyższym, wskazując, że skarżący wniósł skargę na bezczynność organu już po wydaniu postanowienia nr [...] z [...] grudnia 2023 r., a zatem już po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności wspomnianego postanowienia organu, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.