II SAB/Wa 750/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do rozpoznania wniosku M. M. z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] na rzecz skarżącego M. M. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], zwanemu dalej "organem", bezczynność przy rozpatrywaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, sformułowanego w piśmie z [...] lipca 2025 r. W skardze wniesiono o: - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni, - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - zasądzenie od organu na rzecz Wnioskodawcy: - sumy pieniężnej - według uznania Sądu; - zwrotu wszelkich kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. W skardze zarzucono naruszenie przez organ art. 4 ust. 1, w zw. z art. 1 ust.1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej "ustawą o informacji". Uzasadniając skargę wskazano m.in.: - Wnioskodawca wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] (wysłany przez ePUAP); ich zakres wskazał w pkt 1 do 13 pisma; w uzasadnieniu wniosku wskazywano, że informacjom tym nie można odmówić waloru informacji publicznej, - mimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji terminu do udostępnienia informacji publicznej - data wpływu wniosku do organu [...] lipca 2025 r. nie otrzymał odpowiedzi; nie dostał też żadnego wyjaśnienia powodów opóźnienia oraz nie wskazano terminu, gdy nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji (skarga datowana [...] sierpnia 2025 r.), - skoro organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku - nie udostępniono informacji, jak również nie wydano decyzji odmownej, organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o informacji - jest bezczynny w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazano: - wobec wniosku, który przesłano do organu [...] lipca 2025 r., pismem datowanym [...] lipca 2025 r. organ odpowiedział Wnioskodawcy - że wskazane informacje nie stanowią informacji publicznej, - [...] sierpnia 2025 r. Wnioskodawca złożył w biurze organu skargę na bezczynność - w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, - mając na względzie przedstawiony stan faktyczny skarga na bezczynność jest oczywiście bezzasadna a postępowanie w sprawie należy umorzyć, - stosownie do dyspozycji art. 13 ust. 1 ustawy o informacji, co do zasady, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku; sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, żądana informacja została bowiem udzielona [...] lipca i przekazana - zgodnie z dyspozycją Wnioskodawcy - pocztą na wskazany przezeń adres, - organ udzielił zatem informacji publicznej w terminie wskazanym przez ustawę - tym samym nie pozostawał w bezczynności, - w przypadku dokonania żądanej przez Wnioskodawcę czynności – po wniesieniu skargi na bezczynność, lecz przed jej rozpoznaniem - postępowanie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W toku postępowania Wnioskodawca ustanowił pełnomocnika - adwokata (tak: k. 18). W replice ( karta 35) Wnioskodawca podnosił: - skarga jest zasadna; postępowanie sądowe nią zainicjowane nie powinno być zaś zakończone przez umorzenie, - pismem, datowanym na [...] lipca 2025 r., organ nie odpowiedział na żadne z 13 pytań z wniosku o udostępnienie informacji publicznej; wskazał jedynie, że "(...) Wojskowy Sąd Garnizonowy nie był organizatorem przywoływanych przez Pana "szkoleń " a tym samym nie jest uprawniony do zajmowania stanowisk (..)"; nie jest to prawdą lecz próbą uniknięcia odpowiedzi na zadane "niewygodne pytania" - wobec informacji uzyskanych z Wojskowych Sądach Okręgowych w [...], [...] i [...], - załatwienie wniosku we wskazanym zakresie, gdy nie dotyczyłby on ewentualnie informacji publicznej, następuje poprzez wydanie decyzji o której mowa w art. 16 ustawy o informacji, - w odpowiedzi z [...] lipca 2025 r. zawarto "szereg przekłamań, nieprawdziwych informacji oraz błędnego i nieprawdziwego wskazywania informacji mających istotne znaczenie w sprawie udostępnienia informacji publicznej"; za nieudostępnienie informacji publicznej, w tym informacji nieprawdziwej lub cząstkowej, grozi odpowiedzialność karna. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej (odpowiednio: innego, obowiązanego podmiotu) – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W tym terminie obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź podmiot obowiązany nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. Chybiona jest więc argumentacja skargi, gdzie wywodzono, jakoby organ - kwalifikując żądane wiadomości, jako niemające cech informacji publicznej - obowiązany był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji (czego nie uczyniono – kierując pismo). Sporne pozostaje jednak w sprawie, czy prawidłowa jest wyrażona przez organ w danym zakresie ocena. W rozpatrywanym przypadku nie budzi wątpliwości stan faktyczny w jego istotnych elementach. Wnioskodawca zwrócił się mianowicie o udostępnienie określonych informacji - chodziło o dane, dotyczące organizacji szkoleń (w tym poniesione koszty) – zaś organ udzielił odpowiedzi pismem, datowanym [...] lipca 2025 r. Wbrew jego twierdzeniem, gdyby nawet daną odpowiedź uznać za realizację powinności udostępnienie informacji publicznej (przez powiadomienie, że żądanie wykracza poza zakres takiej informacji), udzielono jej po upływie 14-dniowego terminu. Wyekspirował on [...] lipca 2025 r., przy czym z przedłożonych akt wynika, że odpowiedź wysłano w istocie 5 sierpnia (tak: prezentata na piśmie w akt adm.). Data ta wyznacza faktyczny czas realizacji obowiązku - gdy stanowisko wyrażone w piśmie uznać za trafne. Przy tym w sprawie jest poza sporem, że organ należy do obowiązanych udostępniać informacje publiczną - w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji. Chybione jest także stanowisko organu, jakoby w sytuacji, gdy - już po wniesieniu skargi, lecz przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd - zrealizowano obowiązek, co do którego zarzucono organowi bezczynność - występowała przesłanka umorzenia postępowania. Wobec aktualnego brzmienia art. 149 § 1 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w takich sytuacjach Sąd zobligowano do oceny, czy bezczynność występowała na dzień wniesienia skargi - w ramach uprawnienia, określonego w art. 149 § 1 pkt 3 wskazanego aktu. Kluczowe znaczenia w realiach tej sprawy ma jednak także kwestia, czy udzielając odpowiedzi - z uchybieniem terminu – organ uczynił zadość wymaganiom ustawy, co do udostępniania informacji publicznej. Jeżeli tak nie było, Sąd winien bowiem zobowiązać podmiot, któremu zarzucono bezczynność, do realizacji powinności - w myśl art. 149 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na wstępie należy wskazać, że we wniosku sformułowano następujące 13 pytań: "1. proszę o udzielenie informacji czym były motywowane wyjazdy na tzw. "rekonesansy" do hoteli w których organizował Pan szkolenia dla pracowników administracji i pionu orzeczniczego w 2022 r., w 2023 r., w 2024 r. i w 2025 r., a które to koszty wyjazdów były pokrywane z publicznych pieniędzy Skarbu Państwa? 2. ilu pracowników i żołnierzy pełniących obowiązki w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] wyjeżdżało na tzw. "rekonesanse" do hoteli w których organizował Pan szkolenia dla pracowników administracji i pionu orzeczniczego w 2022 r., w 2023 r., w 2024 r. i w 2025 r. oraz proszę o podanie ich terminu, rodzaju organizowanego szkolenia, podania ich funkcji i celu ich wyjazdu, a które to koszty wyjazdów były pokrywane z publicznych pieniędzy Skarbu Państwa? 3. jakie były koszty wyjazdów na tzw. "rekonesansy" do hoteli w których organizował Pan szkolenia dla pracowników administracji i pionu orzeczniczego w 2022 r., w 2023 r., w 2024 r. i w 2025 r., a które to wyjazdy były pokrywane z publicznych pieniędzy Skarbu Państwa? Proszę o przesłanie mi kopii faktur za pobyt na tzw. "rekonesansach" w hotelach w których organizował Pan szkolenia dla pracowników administracji i pionu orzeczniczego w 2022 r., w 2023 r., w 2024 r. i w 2025 r.? 4. proszę podać ile kilometrów przejechał pojazd służbowy marki [...] nr rej. [...] Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] na tzw. "rekonesansy" do hoteli w których organizował Pan szkolenia dla pracowników administracji i pionu orzeczniczego w 2022 r., w 2023 r., w 2024 r. i w 2025 r., z podaniem ich ilości kilometrów tam i z powrotem? 5. proszę wskazać w jakim celu pracownicy pionu administracji i inne osoby, nie będące sędziami, wyjeżdżają na szkolenia pionu orzeczniczego (czym jest to uzasadnione), które organizowane jest tylko dla pionu orzeczniczego, a w którym to szkoleniu pracownicy administracyjni nie biorą udziału, a które to szkolenia i ich pobyt w hotelu jest opłacany ze środków publicznych Skarbu Państwa? 6. proszę o udzielenie informacji dotyczącej szkolenia zorganizowanego w dniach [...] maja 2025 r. w hotelu [...] opłaconego ze środków publicznych Skarbu Państwa w zakresie: a) jaki był łączny koszt szkolenia (noclegi, wyżywienie, szkolenie, wycieczka do [...]) pracowników Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]? Proszę o dołączenie kopii faktury lub faktur. b) jakie usługi hotelowe były opłacone z publicznych pieniędzy Skarbu Państwa w trakcie trwania przedmiotowego szkolenia i dla ilu osób? c) ilu było uczestników wyżej wskazanego szkolenia z Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]? d) ile było zarezerwowanych pokoi hotelowych dla uczestników z Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] wyżej wskazanego szkolenia i ile było razem zarezerwowanych miejsc noclegowych w wynajętych pokojach? e) jaka była kategoria wynajętych pokoi (apartamenty, pokoju 2-osobowe, pokoje 1- osobowe)? 9. czy na szkolenie pracowników administracji organizowane w dniach [...] maja 2025 r. w hotelu [...] uczestników tego szkolenia wiózł autokar służbowy wynajęty do tego celu, którego przejazd był opłacony ze środków publicznych Skarbu Państwa? 10. czym został uzasadniony wyjazd na szkolenie organizowane w dniach [...] maja 2025 r. w hotelu [...] samochodu służbowego marki [...] nr rej. [...], w którym jechał kierowca, Prezes WSG w [...] i pani [...] oraz pani [...], pomimo tego, że jednocześnie jechał autokar w którym były wolne miejsca, w sytuacji gdy w WSG w [...] pozostali pracownicy i sędziowie dyżurujący, a który to koszt przejazdu został pokryty ze środków publicznych Skarbu Państwa? 11. proszę o udzielenie informacji dotyczącej szkolenia zorganizowanego w dniach [...] maja 2025 r. w hotelu [...], opłaconego ze środków publicznych Skarbu Państwa w zakresie: a) jaki był łączny koszt szkolenia (noclegi, wyżywienie, szkolenie, wycieczka) pracowników i sędziów Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]? Proszę o dołączenie kopii faktury lub faktur. b) jakie usługi hotelowe były opłacone z publicznych pieniędzy Skarbu Państwa w trakcie trwania przedmiotowego szkolenia i dla ilu osób? c) ilu było uczestników wyżej wskazanego szkolenia z Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]? Proszę podać oddzielnie ilość sędziów, pracowników administracji i zaproszonych przez Prezesa WSG w [...] gości? d) jaki wkład w szkolenie sędziów i jaki temat wykładu wniosły osoby zaproszone przez Prezesa WSG w [...]? e) jaki był koszt przeprowadzenia szkolenia dla sędziów w trakcie przeprowadzonego szkolenia? Proszę o kopię rachunku, faktury lub umowy za lub na przeprowadzenie przedmiotowego szkolenia, które zostało opłacone ze środków publicznych Skarbu Państwa. f) ile było zarezerwowanych pokoi hotelowych dla uczestników z Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] wyżej wskazanego szkolenia i ile było razem zarezerwowanych miejsc noclegowych w wynajętych pokojach? g) jaka była kategoria wynajętych pokoi (apartamenty, pokoju 2-osobowe, pokoje 1- osobowe)? 12. czy na szkolenie sędziów organizowane w dniach [...] maja 2025 r. w hotelu [...] uczestników tego szkolenia wiózł autokar służbowy wynajęty do tego celu, którego przejazd był opłacony ze środków publicznych Skarbu Państwa? 13. czym został uzasadniony wyjazd na szkolenie organizowane w dniach [...] maja 2025 r. w hotelu [...] samochodu służbowego marki [...] o nr rej. [...], w którym jechał kierowca, Prezes WSG w [...] i pani [...] oraz pani [...], pomimo tego, że jednocześnie jechał autokar w którym były wolne miejsca, w sytuacji gdy w WSG w [...] pozostali pracownicy i sędzia dyżurujący, a który to koszt przejazdu został pokryty ze środków publicznych Skarbu Państwa?". W kontekście ich brzmienia nie sposób uznać, aby - udzielając odpowiedzi w zakresie opisanym w piśmie z [...] lipca 2025 r. (przywołano ją w skardze) - prawidłowo zrealizowano wniosek. Na wstępie należy zauważyć, że problematyka wydatkowania środków publicznych na realizację zadań, realizowanych przez organ władzy publicznej, a więc także sądy, mieści się w pojęciu informacji publicznej - w szczególności wobec brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o informacji. W tym kontekście, ogólnie żądane we wniosku dane, mogą mieścić się w pojęciu informacji publicznej, z poniższymi zastrzeżeniami. Co do pytań 1, 5, 10 i 13 - gdzie przedmiotem żądania jest wskazanie odpowiednio "uzasadnienia", "celu", oraz "czym były motywowane" działania, wypada odnotować, że generalnie w judykaturze prezentowane jest słuszne stanowisko o braku cech informacji publicznej, gdy chodzi o wyjaśnienie motywów podejmowania działań przez organy, obowiązane udzielać informację publiczną. Ta wypracowana reguła podlega jednakże istotnemu ograniczeniu, gdy określone "intencje" wyrażono wprost w stosownych dokumentach, zapisach, pismach itp. Reasumując, organu nie zobowiązano wobec wniosku - w ramach udostępniania informacji publicznej - aby wyjaśniał przesłanki działania – przez tworzenie niejako informacji nowej – wcześniej, w żaden sposób nie zmaterializowanej. Winien udostępnić natomiast dane udokumentowane, gdy określoną informację niejako zmaterializowano – jeżeli równocześnie jej nośniki nie stanowią dokumentów wewnętrznych (np. o charakterze roboczym). W rozpatrywanej sprawie organ - przyjmując mylnie, jakoby zakres żądanych danych nie dotyczył generalnie informacji publicznej, a także przywołując okoliczność, że dany sąd nie był organizatorem szkoleń - nie wskazał w ogóle, czy istnieje stosowna dokumentacja w żądanym zakresie, a jeśli tak, występują ewentualnie określone przeszkody dla jej udostępnienia – np., jako dokumentów wewnętrznych. Należy zauważyć dalej w kontekście pytań 1-4, że żądanie - wedle brzmienia wniosku - nie dotyczyło kosztów, związanych z procesem organizacji szkoleń przez sąd określonego szczebla, lecz ponoszonych w związku z wyjazdami osoby, do której skierowano wniosek – tzw. "piastuna organu", osoby pełniącej funkcje prezesa danego Sądu. W tym kontekście, zamieszczenie informacji, że generalnie wskazany sąd nie był organizatorem szkoleń, nie czyniło zadość powinności sformułowania stosownych wyjaśnień - wobec postawionych szczegółowo pytań. Poza oceną sądów administracyjnych pozostaje natomiast podnoszona przez Wnioskodawcę kwestia, czy udzielone odpowiedzi były zgodne z prawdą. Co trafnie odnotowano w skardze, ewentualna odpowiedzialność za podanie nieprawdziwych informacji spoczywa na osobie reprezentującej organ, obowiązany udostępniać informacje publiczną. Sądom administracyjnym nie przypisano zaś w danym zakresie żadnych kompetencji. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast, czy żądane informacje można udostępnić Wnioskodawcy przez wzgląd na: - ochronę wartości, jak ograniczenie ujawniania informacji zastrzeżonych ustawowo (przesłanki, wskazane w art. 5 ustawy informacji), bądź - ramy udostępniania informacji przetworzonej (wedle reguł art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o informacji). W kwestiach wystąpienia w sprawie takich ograniczeń organ może zająć stanowisko wyłącznie przez wydanie stosownej decyzji. Ponieważ - wobec wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – nie zrealizowano dotąd właściwie żądania ani też nie wydano decyzji o odmowie udostępnienia informacji, zaś organ nie kwestionował nią dysponowania, zasadą jest konkluzja, że pozostaje w bezczynności. Sąd był więc obowiązany nakazać rozpoznanie wniosku w stosownej formie. Błędnie kwalifikując żądanie Wnioskodawcy, jako nie podlegające udostępnieniu wedle reguł ustalonych w ustawie o informacji, naruszono przepisy prawa materialnego, gdzie określono, co stanowi informację publiczną (tak odpowiednio wskazany w skardze art. 1 ust. 1 ustawy informacji - wobec art. 10 danego aktu), zaś - w tego następstwie - uchybiono wynikającym z ustawy o informacji terminom udostępnianie takiej informacji (art. 13). W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała natomiast charakteru intencjonalnego. Spowodowało ją błędne przekonanie, że nie jest on obowiązany załatwić sprawy wedle reguł udostępnienia informacji publicznej, przewidzianych ustawą o informacji publicznej, również wobec wskazywania, że dany Sąd nie był organizatorem ujętych we wniosku szkoleń. Wnioskodawcę o tym poinformowano jedynie z nieznacznym uchybieniem 14-dniowego terminu. Okoliczność ta, jakkolwiek nie uwalnia z zarzutu bezczynności, ma jednak znaczenie w kontekście oceny jej zakresu. Uzasadnia przyjęcie, że nie ma ona charakteru rażącego naruszenia prawa. W takim przypadku bezzasadne byłoby także przyznawanie na rzecz Wnioskodawcy sumy pieniężnej, w myśl art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 4 sentencji, w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r. poz. 215). Do kosztów zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, wpis sądowy od skargi – 100 zł oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.