II SAB/Wa 749/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. G. na bezczynność Zarządu Koła Łowieckiego im. św. H. w P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne 2. zwrócić stronie skarżącej – Ł. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z dnia 23 listopada 2018 r. Ł. G. (zwany dalej "Skarżącym"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Zarządu Koła Łowieckiego im. św. H. w P.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako przedwczesnej. Pismem z [...] pełnomocnik Skarżącego wniósł o umorzenie postępowania z powodu otrzymania [...] odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W tym samym piśmie pełnomocnik podtrzymał żądanie Skarżącego dotyczące zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwane dalej "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a uznając, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Również na gruncie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należy uznać umorzenie za zasadne, gdyż dalsze postępowanie w niniejszej sprawie byłoby bezprzedmiotowe. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd postanowił o zwrocie z urzędu uiszczonego przez Skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł (słownie: stu złotych). Równocześnie zdaniem Sądu nie zachodzą podstawy do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wobec umorzenia postępowania sądowego na skutek cofnięcia skargi, wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego nie mógł zostać uwzględniony, brak jest bowiem w przedmiotowej sprawie podstaw prawnych do skutecznego żądania zasądzenia kosztów. W art. 209 P.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 omawianej ustawy. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w przypadku cofnięcia skargi, dlatego Sąd nie uwzględnił wniosku w zakresie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.