II SAB/Wa 745/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. P. na bezczynność Polskiego Stronnictwa Ludowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Polskie Stronnictwo Ludowe do rozpoznania punktu 1, 2 i 3 wniosku skarżącego K. P. z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Polskiego Stronnictwa Ludowego na rzecz skarżącego K. P. kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi;

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga K. P. na bezczynność Polskiego Stronnictwa Ludowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] października 2020 r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej) K. P. (zwany dalej: skarżący, wnioskodawca), zwrócił się do Polskiego Stronnictwa Ludowego (zwany dalej: PSL, organ) w trybie art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, zwana dalej: Konstytucja RP) o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie: 1. protokołów z posiedzeń zarządu partii od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku o informację publiczną; 2. uchwał podjętych przez zarząd partii od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku o informację publiczną; 3. protokołów z posiedzeń komisji rewizyjnej wraz z wynikami kontroli za rok 2019 i za rok 2020; 4. wykazu ekspertyz/analiz/opinii opłaconych z Funduszu Eksperckiego partii w 2019 i w 2020 roku. Jednocześnie skarżący wniósł o przekazanie wnioskowanych danych na wskazany adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek pismem z dnia [...] października 2020 r. (przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej) organ przekazał skarżącemu wykaz ekspertyz/analiz/opinii opłaconych z Funduszu Eksperckiego partii w 2019 i w 2020 r. (do dnia 15 października 2020 r.). Organ poinformował przy tym skarżącego, że dane zawarte w wykazie zostały udostępnione przez partię z wyłączeniem tych danych, które podlegają ustawowej bądź umownie określonej ochronie, w tym przede wszystkim ograniczeniu zostały poddane dane ze względu na prywatność osób fizycznych oraz zawarte klauzule poufności. Jednocześnie PSL wskazał wnioskodawcy, że dane wnioskowane w punktach 1-3 wniosku nie zostaną mu udostępnione. Jako podstawę powyższego podał, że wnioskowane dane mają charakter wewnątrzorganizacyjny i stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Prawo do informacji publicznej podlega zaś ograniczeniu ze względu m.in. na tajemnicę przedsiębiorcy. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia 2 października 2020 r. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2020 r.; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierzenie organowi grzywny oraz 4) zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przez co doszło do naruszenia jego prawa do uzyskania informacji posiadającej przymiot informacji publicznej; 2. art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., zwana dalej: u.d.i.p.) poprzez jego niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanych informacji, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku; 3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie PSL posiadający status partii politycznej może powoływać się na tajemnicę przedsiębiorstwa jako przesłankę ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej; 4. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowania, w sytuacji, gdy w ocenie organu w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej. Uzasadniając skargę wnioskodawca wskazał, iż partie polityczne nie zostały wprost wymienione w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., co oznacza, że należy je zakwalifikować jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 2 u.d.i.p. Nie budzi wątpliwości, iż z uwagi na ogromny wpływ partii politycznych na sferę sprawowania władzy oraz na dążenie partii polityczny do zdobycia władzy metodami demokratycznymi, obywatele powinni mieć zagwarantowany dostęp do informacji o działaniach podejmowanych przez partię polityczne. Stwierdził, iż stanowisko organu, że określone w punktach 1 – 3 wniosku dane nie stanowią informacji publicznej, wskazuje na nierozpoznanie istoty sprawy w tym zakresie. Okoliczność, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów nie oznacza, że protokoły posiedzeń zarządu partii oraz uchwały zarządu partii nie stanowią informacji publicznej. Wnioskowane dokumenty również odnoszą się do sfery publicznej. Partie polityczne ze względu na funkcję, którą sprawują w demokratycznym państwie prawa, są aktywnymi uczestnikami życia publicznego. Niejednokrotnie decyzje podejmowane przez organy kolegialne partii politycznych mają wpływ na decyzje podejmowane przez organy władzy publicznej. Zdaniem skarżącego, obywatele mają prawo dostępu do takich informacji, które w sposób wyraźny i jednoznaczny odnoszą się do sfery publicznej. Praktyka stosowania praw, w tym orzecznictwo sądów administracyjnych powinno zapobiegać sytuacjom, w których powstaje luka informacyjna na skutek przeniesienia ośrodka decyzyjnego na szczebel, który - przynajmniej w teorii - nie jest dostępny dla obywatela. Wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych znany jest pogląd, zgodnie z którym protokoły oraz uchwały zarządu partii, które dotyczą spraw publicznych powinny być udostępnione w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Także protokoły komisji rewizyjnych oraz wyników kontroli tej komisji stanowią informację publiczną, gdyż bezpośrednio wiążą się z finansowaniem partii politycznych. W ocenie skarżącego powołana przez organ podstawa odmowy wnioskowanych danych, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, nie jest właściwa. W rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1913 ze zm., zwana dalej: u.z.n.k.) przedsiębiorcą są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które prowadząc, chociażby ubocznie, działalność zarobkową lub zawodową uczestniczą w działalności gospodarczej. Jednocześnie art. 24 ust. 3 ustawy 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 580, zwana dalej: u.p.p.) wynika, że partia polityczna nie prowadzi działalności gospodarczej. Podkreślił też, że w przypadku, gdy organ powołuje się na przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej, zobowiązany jest do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz orzeczenie, że nie pozostawał w bezczynności lub też, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organu z ukształtowanej przez doktrynę i orzecznictwo definicji informacji publicznej wynika, że informację publiczną mogą wytworzyć dwie grupy podmiotów tj. organy władzy publicznej oraz inne podmioty wykonujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Partia polityczna nie stanowi organu władzy publicznej. Nie powinno budzić też wątpliwości, że partie polityczne nie wykonują funkcji publicznych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej, co zresztą odnajduje swoje potwierdzenie w art. 6 u.p.p., zgodnie z którym, partie polityczne nie mogą wykonywać zadań zastrzeżonych w przepisach prawa dla organów władzy publicznej ani zastępować tych organów w wykonywaniu ich zadań. Zatem w demokratycznym państwie prawnym partie polityczne nie sprawują władzy publicznej, ani nie wykonują zadań władzy publicznej. W konsekwencji partie polityczne nie mieszczą się w zakresie podmiotowym definicji informacji publicznej, zawierającej katalog podmiotów, z których działalnością wiąże się wytwarzanie informacji publicznych. Partie polityczne podlegają zatem reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej w ograniczonym zakresie, tj. co do prowadzonej przez nie gospodarki finansowej. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2, 3, i 4 u.d.i.p. tylko na podmioty określone w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (a więc nie partie polityczne, które wymienione zostały w art. 4 ust. 2 u.d.i.p.) nałożono obowiązek udostępnienia informacji we wskazanym szerokim zakresie (organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, zasadach funkcjonowania podmiotów). Gdyby intencją ustawodawcy było uwzględnienie partii politycznych w katalogu podmiotów, zobowiązanych na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., to tak ukształtowałby treść tego przepisu, by swym zakresem obejmował także partie polityczne. Skoro ustawodawca tego nie uczynił, to kierując się założeniem racjonalnego ustawodawcy, uczynił to celowo. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż żądane przez skarżącego dane ujęte we wniosku z dnia [...] października 2020 r. w pkt 1-3 nie mogą być traktowane jako informacja publiczna i nie podlegają rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podniósł też, że w przypadku danych związanych z pracami komisji rewizyjnej wnioskowane dane zawierają zbiór różnych informacji, w których aspekt finansowy stanowi wyłącznie znikomą część. Zasada jawności finansowania partii politycznej nie może zatem stanowić skutecznego uzasadnienia dla każdej potrzeby uzyskiwania informacji o wewnętrznym życiu i sprawach partii. Nie może też stanowić podstawy do swobodnego żądania dowolnego zakresu informacji o działalności partii, ponieważ stanowiłoby to ograniczenie zasady swobody działalności partii politycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zachodzi zatem w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, to jest nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) albo nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub, w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest bezczynność partii politycznej polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, żądanych przez niego w punktach 1 - 3 wniosku z dnia [...] października 2020 r. danych: protokołów z posiedzeń zarządu partii od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia złożenia wniosku (pkt 1); uchwał podjętych przez zarząd partii od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia do dnia złożenia wniosku (pkt 2); protokołów z posiedzeń komisji rewizyjnej wraz z wynikami kontroli za rok 2019 i za rok 2020 (pkt 3). Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku, należało ustalić, czy jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także - czy żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej partia polityczna posiada przymiot organu władzy publicznej, jest zatem obowiązana do udostępniania informacji publicznej. Stanowi o tym expressis verbis art. 4 ust. 2 u.d.i.p. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Jak przedstawiono wyżej skarżący zażądał udostępnienia: protokołów z posiedzeń zarządu partii, uchwał podjętych przez zarząd partii oraz protokołów z posiedzeń komisji rewizyjnej wraz z wynikami kontroli, a więc w istocie dokumentów wytworzonych przez organ. Jak wynika z treści art. 1 ust. 1 u.p.p., partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia [...] lipca 2012 r. sygn. akt [...] ([...], Dz. U. z 2012 r. poz. 849) stwierdził, iż celem partii politycznych jest realizacja funkcji polegających na wpływaniu na kształt polityki państwowej, w tym także uczestnictwie w rządzeniu, przy czym funkcje te w przeważającej mierze są realizowane dzięki wykorzystaniu budżetowych środków finansowych. Skoro nadrzędnym celem partii politycznej jest udział w życiu publicznym, to jest to równoznaczne z przejawem działalności partii w tym właśnie obszarze aktywności. Trudno zatem zaakceptować pogląd, że działania podejmowane przez partie polityczne, które mają wpływ na kształtowanie sfery publicznej, będą nietransparentne. Zgodzić się należy ze stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę, że nie wszystko, co jest związane w jakikolwiek sposób z funkcjonowaniem partii politycznej ale to, co wiąże się z elementem publicznym, stanowi informacje publiczną, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 687/14 – publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, iż funkcjonowanie partii politycznych oraz finansowanie działalności z budżetu państwa, są przejawami aktywności w sferze publicznej, a informacje na ten temat dotyczą spraw publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 409/13 – publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 8 u.p.p., partie polityczne kształtują swoje struktury oraz zasady działania zgodnie z zasadami demokracji, w szczególności przez zapewnienie jawności tych struktur, powoływania organów partii w drodze wyborów i podejmowania uchwał większością głosów. Skoro partie polityczne kształtują swoje struktury oraz zasady działania w sposób transparenty, nie sposób zatem uznać, iż wnioskowane dokumenty dotyczące działalności publicznej partii politycznych, w tym dokumenty z jej działalności finansowej, mają charakter wewnętrzny i zostały sporządzone na własne potrzeby partii politycznej. W świetle powyższych rozważań za uprawnione uznać należy stanowisko, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publicznej, odnosi się bowiem do spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skoro spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, to wniosek skarżącego winien być rozpatrzony zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 (w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) i art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie stwierdzić należy, że udostępnienie informacji publicznej, nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 u.z.n.k. W takiej jednak sytuacji organ winien wydać decyzję odmawiającą udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, właśnie z powołaniem na tę przesłankę. Taka okoliczność nie zaistniała w niniejszej sprawie. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Sąd uznał, że ustalony stan faktyczny daje podstawę do przyjęcia, że organ w niniejszej sprawie dopuścił się bezczynności i zobowiązał PSL do rozpoznania punktu 1 -3 wniosku skarżącego z dnia [...] października 2020 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 sentencji wyroku). Oceniając, czy brak działania miał charakter kwalifikowany tj. bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. wskazać należy, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować jakieś wyjątkowo dolegliwe dla strony skutki. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że działanie organu było związane z jego złą wolą oraz, że wywołało dla strony wyjątkowo dotkliwe skutki. Organ "zareagował" na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Okoliczność, że żądana informacja nie została udostępniona w całości wynikała z niewłaściwej oceny wniosku. Z tych względów orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku. Z tych też przyczyn sąd oddalił wniosek o wymierzenie grzywny organowi (punkt 3 sentencji wyroku). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny, okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczność dyscyplinowania organu w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności. O zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania (uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł), Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.