II SAB/Wa 74/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2000 r. postanawia : odrzucić skargę

Pismem z [...] stycznia 2019 r. (data złożenia skargi bezpośrednio w organie) J. D. (zwany dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Obrony Narodowej (zwany dalej: Minister, organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2000 r. Zdaniem skarżącego organ rażąco przekroczył terminy do załatwienia sprawy z jego wniosku z [...] lipca 2000 r., którym wystąpił do Ministra z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego w celu rozstrzygnięcia jego sporu z urzędnikami Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], Departamentu Kadr MON, Departamentu Ekonomicznego MON, Podsekretarzem Stanu w MON. Jednocześnie skarżący podał, że powyższy wniosek załatwiony został pismem Dyrektora Biura Skarg i Interwencji MON znak [...] z [...] lipca 2000 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż wobec udzielenia skarżącemu odpowiedzi w dniu [...] lipca 2000 r. na jego wniosek nie można uznać, że doszło do przewlekłości postępowania poprzez przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Wskazał także, iż wniosek skarżącego z [...] lipca 2000 r. rozpatrzony został w trybie skargowo-wnioskowym, zgodnie z przepisami Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), co skutkuje odrzuceniem skargi, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego. W dniu [...] lutego 2019 r. (data wpływu do biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego w związku z doręczoną mu odpowiedzią na skargę. Przy piśmie tym skarżący przedłożył kserokopię wniosku z [...] lipca 2000 r. skierowanego do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych, jak również w sprawach dotyczących innych niż ww. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, czyli w granicach zakreślonych przez art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność jedynie wówczas, gdy organ był obowiązany do wydania decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Ewentualne stwierdzenie bezczynności skutkuje zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zauważyć w tym miejscu należy, iż treść wniosku skarżącego z [...] lipca 2000 r. znana jest Sądowi z uwagi na przedstawienie przez skarżącego kserokopii ww. wniosku przy piśmie z [...] lutego 2019 r. (z nieczytelną prezentatą - datą wpływu do organu oraz odręczną datą [...] lipca 2000 r.). Jego treść wskazuje, że dotyczy on sporu z podległymi Ministrowi urzędnikami. Z akt administracyjnych wynika natomiast (k. [...] i k. [...]), iż wniosek skarżącego oznaczony datą [...] lipca 2000 r. podlegał załatwieniu w trybie skargowo-wnioskowym. Jak wskazał organ okres przechowywania takiej dokumentacji wynosi 5 lat, w związku z czym zgodnie z przepisami o archiwizacji została ona zniszczona i nie jest dostępna. W niniejszej sprawie niesporną jest okoliczność, że wniosek skarżącego z [...] lipca 2000 r. załatwiony został przez organ pismem Dyrektora Biura Skarg i Interwencji MON znak [...] z [...] lipca 2000 r. W związku z powyższym nieuprawniony jest zarzut skarżącego dotyczący przewlekłości organu w odniesieniu do jego wniosku z [...] lipca 2000 r. Jednocześnie stwierdzić należy, iż jak wynika z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych (pismo organu z [...] stycznia 2019 r., k. [...] i [...]), pismo skarżącego z [...] lipca 2000 r. załatwione zostało w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. (skargi i wnioski), a skarżący w ustawowym terminie poinformowany został o sposobie załatwienia sprawy. Uregulowane w Dziale VIII k.p.a. postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków. Zgodnie z regulacją art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z wypracowanym jeszcze w czasie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i wciąż aktualnym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII k.p.a., nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 14 września 2004 r., OSK 642/04, Lex nr 160611; postanowienie WSA w Warszawie z 7 grudnia 2004 r., II SAB/Wa 193/04, Lex nr 165916). Powyższe oznacza, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiotem jest żądanie niemieszczące się w zakresie właściwości tego sądu, który wyznaczony jest treścią art. 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.