II SAB/Wa 699/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi F. B. na bezczynność Kościelnego Inspektora Ochrony Danych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Kościelnemu Inspektorowi Ochrony Danych, zwanemu dalej "Inspektorem", bezczynność przy rozpatrywaniu żądania udostępnienia informacji, sformułowanego w piśmie z [...] września 2024 r. W skardze wniesiono o zobowiązanie Inspektora do udostępnienia żądanej informacji – jego decyzji z [...] sierpnia 2022 r. Zarzucono wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji z naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 91 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz. UE L. nr 119. str. 1, ze zm.), zwanego dalej "RODO" - poprzez niezastosowanie. Uzasadniając skargę wskazano m.in.: - wniosek - wysłany do Inspektora [...] września 2024 r. - dotyczył udostępnienia informacji publicznej - na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej "ustawą o informacji" – w postaci decyzji z 18 sierpnia 2022 r. w sprawie skargi p. B. i M. (dalej, jako "Parafianie") na Parafię Rzymskokatolicką pw. św. [...] w [...] (dalej jako "Parafia"), - w odpowiedzi z [...] października 2024 r., Inspektor odmówił udostępnienia informacji - powołując się na "wewnętrzną sprawę Kościoła katolickiego" rozpatrzoną niezależnie od RODO, - stanowisko Inspektora jest sprzeczne z art. 91 RODO, ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz własnym stanowiskiem Inspektora w tej samej sprawie; w swoim piśmie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2018 r. (sprawa o sygn. akt I OSK 1294/17) wskazał: "Nota bene KIOD jest także niezależnym organem nadzorczym w rozumieniu przepisów prawa europejskiego, tj. art. 91 ust. 1 RODO. KIOD spełnia zatem także funkcje przewidziane prawem świeckim"; na pierwszą, czteroletnią kadencję Inspektora wybrali biskupi w czerwcu 2018 roku (379 Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski); biskup [...] zawiadomił o tym Urząd Ochrony Danych Osobowych; gdyby Inspektor nie był organem administracji publicznej, zawiadomienia by nie dokonano; zawiadomiono także o wyborze na drugą kadencję - cztery lata później; drugie zawiadomienie jest podstawą prawną aktualnej władzy publicznej Inspektora, - ugruntowane jest także orzecznictwo, co do kościelno-państwowego charakteru Inspektora (powołano szereg sygnatur wyroków sądów administracyjnych). W odpowiedzi na skargę Inspektor wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego - nie wystąpiły przesłanki z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), wyznaczającego zakres kognicji sądów administracyjnych. Ewentualnie wniesiono o oddalenie skargi a także zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz Inspektora zwrotu kosztów postępowania - według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono: - chybiony jest zarzut naruszenia art. 91 RODO; Inspektor nie może bowiem stosować art. 91 RODO; nie jest adresatem norm w nim zakodowanych; są nimi "kościoły i związki lub wspólnoty" - jako takie; w art. 91 ust. 1 RODO stworzono podstawę - po spełnieniu wskazanych tam przesłanek – do dalszego stosowania przez wspomniane podmioty autonomicznych, szczegółowych zasad ochrony osób fizycznych - w związku z przetwarzaniem przez nie danych osobowych; z kolei art. 91 ust. 2 RODO stanowi o możliwości podlegania przez związki wyznaniowe pod nadzór niezależnego organu nadzorczego w obszarze ochrony danych; może być on organem odrębnym; art 91 RODO nie może więc być autonomiczną, materialno-prawną podstawą podejmowania jakichkolwiek rozstrzygnięć przez Inspektora, - Inspektor nie jest organem władzy (administracji) publicznej; jest zaś urzędem, działającym na podstawie prawa kanonicznego; podstawą jego działania nie jest powszechnie obowiązujące prawo; Inspektora nie powołano do życia art. 91 ust. 2 RODO; stworzono tam jedynie możliwość powołania organu nadzorczego przez kościoły i inne związki wyznaniowe - w tym przez Kościół katolicki, zwany dalej "Kościołem" - które stosują szczegółowe zasady ochrony osób fizycznych - dostosowane do RODO, - Kościół w Polsce skorzystał z tej możliwości - stanowiąc najpierw własne, endogeniczne prawo, gdzie - zgodnie z art. 91 ust. 1 RODO - uregulowano ochronę danych osobowych w Kościele - Dekret ogólny w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w Kościele katolickim, wydany 13 marca 2018 r. przez Konferencję Episkopatu Polski (zwany dalej "Dekretem"); następnie - na podstawie art. 145 Kodeksu prawa kanonicznego z 1983 roku - Konferencja Episkopatu Polski powołała do życia nowy urząd kościelny, czyli Inspektora; nie jest on organem władzy publicznej - w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji. ani "organem administracji publicznej", - Inspektor nie wypełniał zadania publicznego; działa na podstawie prawa kanonicznego - w ramach instytucjonalnego systemu ochrony danych osobowych w Kościele zgodnie z działaniem Kościoła w Polsce i jego struktur (tak: art. 37 ust. 1 pkt 1 Dekretu), - w objętym żądaniem Wnioskodawcy zakresie Inspektor rozstrzygał sprawę własną Kościoła; nie wypełniał więc zadania publicznego, co byłoby przesłanką dla uznania wnioskowanej informację za mającą charakter publiczny, - Inspektor nie działał powszechnie lub użytecznie dla ogółu społeczeństwa, ani też nie dla zaspokojenia potrzeb zbiorowych - w rozumieniu orzecznictwa, gdzie spełnienie tych przesłanek uznano za niezbędne dla uznania wypełniania "zadania publicznego" (przywołano tezy z szeregu orzeczeń), - Inspektor może jedynie wykonywać pewne publiczne funkcje - współpracując przykładowo z państwowym polskim organem nadzorczym, czyli Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych – tak art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781), czy podpisując porozumienie o współpracy i wzajemnym przekazywaniu informacji, o którym w art. 59 ust. 2 tej ustawy, - Inspektor w sprawie, której dotyczył wniosek, działał na rzecz Kościoła – w ramach systemu obowiązującego w Kościele prawa kanonicznego – i realizował cele nałożone nań prawem kanonicznym; jego działanie, jako podmiotu niepublicznego, nie miało więc cech, które w świetle orzecznictwa jest konieczne dla uznania, że dane zadanie było "publicznym", - Inspektor nie wykonywał więc zdania publicznego, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji; nie był więc zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej podmiotem, - wniosek nie dotyczył też udostępnienia informacji publicznej; przedmiotem sprawy, której rozstrzygnięcie Inspektora obejmował wniosek, było przetwarzanie danych osobowych bez wymaganej kanonicznej podstawy prawnej (kanonicznej przesłanki przetwarzania danych osobowych) – głównie wedle w art. 7 ust. 1 Dekretu, - sprawa należała więc wyłącznie do własnych i wewnętrznych Kościoła; mieściła się w kręgu spraw, objętych autonomią i niezależnością Kościoła - jako mieszącą się "w swoim zakresie" (tak: art. 25 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) - czy "w swej dziedzinie" spraw (art. 1 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. - Dz.U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318) i należąca do "swoich spraw" – w myśl art. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2023 r. poz. 1966 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o Kościele", - w sprawach, leżących w wyłącznych kompetencjach Kościoła, rządzi się on własnym prawem oraz swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza tymi sprawami (art. 2 ustawy o Kościele); zasada poszanowania autonomii oraz niezależności należy do ustrojowych; zawarto ją w art. 25 ust. 3 Konstytucji RP, a do jej "pełnego poszanowania" zobowiązało się Państwo w art. 1 Konkordatu, - przytoczono motyw 165 RODO; zgodnie z nim "rozporządzenie nie narusza statusu przyznanego kościołom oraz związkom lub wspólnotom wyznaniowym na mocy prawa konstytucyjnego obowiązującego w państwach członkowskich i nie narusza tego statusu - jak uznano w art. 17 TFUE", - przedmiotowa sprawa byłaby zapewne publiczną w państwie wyznaniowym (np. kościelnym), lecz nie jest nią w Rzeczpospolitej Polskiej, w której porządku prawnym - już na poziomie ustrojowym - oddzielono dziedzinę spraw kościelnych i państwowych, obydwu podmiotom zaś - Państwu i Kościołowi - przyznano autonomię w podejmowaniu, prowadzeniu i rozstrzyganiu własnych spraw, - w sprawie, gdzie rozstrzygnięcie Inspektora było przedmiotem wniosku, Parafianie w pierwszej kolejności wystąpili do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych ze skargą na Parafię; dotyczyła ona naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych; otrzymali postanowienie tego organu o odmowie wszczęcia postępowania - z uwagi na wyłączną właściwość w tej sprawie Inspektora; w zw. z tym wystąpili ze skargą do Inspektora - jako kompetentnego organu; zrealizowano tym kanoniczne prawa wiernych do skargi w procedurze odwoławczej (wedle art. 41 oraz art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 1 pkt 6 Dekretu); Inspektor - po zapoznaniu się ze skargą oraz dołączoną do niej dokumentacją - przyjął sprawę do rozpoznania, jako dotyczącą przestrzegania przepisów, ustanowionych w Kościele w zakresie ochrony danych osobowych - leżącą w jego kompetencjach na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 5 Dekretu, - w tej sprawie jako jedyne miało zastosowanie prawo Kościoła z racji, że należała do kręgu spraw kościelnych - leżących w wyłącznych kompetencjach Kościoła; Inspektor rozstrzygnął skargę w formie: "Odpowiedzi na skargę"; rozstrzygnięcie oparto wyłącznie na prawie kanonicznym – w tym zwłaszcza na przepisach Dekretu (art. 37 ust. 1 pkt 1 i 5), - stanowiące przedmiot Wniosku rozstrzygnięcie Inspektora nie było więc "decyzją", w rozumieniu art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", ani też żadną inną formą rozstrzygnięcia znaną polskiemu prawu administracyjnemu, - Inspektor nie wydał też decyzji o odmowie wydania informacji; jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ lub podmiot, powinien powiadomić pismem żądającego udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach; Inspektor nie wydał więc decyzji o odmowie wydania informacji; nie mógł tego zrobić w świetle art. 16 ust. 1, czy ewentualnie art. 17 ust. 1 ustawy o informacji, - w niniejszej sprawie Inspektor nie był podmiotem zobowiązanym; nie wydał więc też decyzji o nieudostępnieniu informacji; nie był wobec tego bezczynny, - w świetle art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie wyznaczono zakres kompetencji sądu administracyjnego, niniejsza sprawa nie należy do jego właściwości; w sprawie bowiem: 1) Inspektor nie jest organem, zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, jak również 2) wnioskowana informacja nie miała charakteru informacji publicznej. Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy to uczyni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź podmiot obowiązany nie dysponuje w ogóle daną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. W rozpatrywanym przypadku jest poza sporem stan faktyczny w jego istotnych elementach. Wnioskodawca zwrócił się mianowicie o udostępnienie określonej informacji (chodziło o kopie rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie skargi Parafian wobec Parafii), zaś Inspektor – z zachowaniem terminu, ustalonego w art. 13 ust. 1 ustawy o informacji - powiadomił go o braku możliwości udostępnienia informacji, gdyż - wedle niego – nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zaś żądana - nie stanowi publicznej. Spór sprowadza się do tego, czy stanowisko organu jest trafne. Należy je podzielić w zakresie, gdzie Inspektor - w odpowiedzi na skargę - wywiódł, że żądana informacja nie jest publiczną. Wobec zreferowania jego argumentacji w danym zakresie powtarzanie jej nie byłoby zasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Wobec wywodów skargi należy jedynie dodać, co następuje. Co trafnie odnotowano w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z 9 stycznia 2025 r. (sygn. akt II SAB/Wa 496/24, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), adresat wniosku informacyjnego (Inspektor) jest - stosownie do art. 35 Dekretu - niezależny organ, monitorującym i zapewniającym przestrzeganie przepisów o ochronie danych osobowych w ramach i zgodnie z działaniem Kościoła i jego struktur. W zakresie wykonywania swoich zadań nadzorczych nie podlega on poleceniom innych podmiotów (ust. 1). Funkcja Inspektora jest urzędem, w rozumieniu kan. 145 Kodeksu prawa kanonicznego (ust. 2). Wybiera go Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski na czteroletnią kadencję. Jego zadania wymieniono w art. 37 ust. 1 Dekretu. Należą do nich: "1) monitorowanie i zapewnianie przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych w ramach i zgodnie z działaniem Kościoła katolickiego i jego struktur; 2) upowszechnianie wiedzy o ochronie danych osobowych w Kościele; 3) doradzanie administratorom danych i podmiotom przetwarzającym w Kościele w zakresie ochrony danych osobowych; 4) udzielanie osobie, której dane dotyczą informacji dotyczących uprawnień przysługujących jej w związku z przetwarzaniem jej danych osobowych; 5) rozpatrywanie skarg dotyczących przestrzegania przepisów ustanowionych w Kościele w zakresie ochrony danych osobowych; 6) podejmowanie decyzji dotyczących dopuszczalności przekazywania danych do publicznej kościelnej osoby prawnej mającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeśli istnieją uzasadnione wątpliwości odnośnie do ochrony tych danych; 7) współpraca z krajowym organem nadzorczym, w tym dzielenie się informacjami oraz świadczenie wzajemnej pomocy w celu zapewnienia przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych; 8) monitorowanie zmian w działalności Kościoła mających wpływ na ochronę danych osobowych, w szczególności stosowania technologii informacyjnych i komunikacyjnych; 9) przedkładanie Konferencji Episkopatu Polski propozycji regulacji prawnych bądź zmian regulacji dotyczących ochrony danych osobowych.". Według art. 37 ust. 2 i 3 Dekretu, upoważniono Inspektora do monitorowania i ingerencji w przekazywanie danych do Stolicy Apostolskiej, czy w przetwarzanie danych dokonywane przez sądy - w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości. Sąd w tym składzie nie podziela jednak wywiedzionej stąd dalej – w powołanym uzasadnieniu - oceny, z którą polemizowano zresztą także w skardze, jakoby uwarunkowania te mogły przemawiać za ogólną konstatacja, że Inspektor nie wykonuje zdań publicznych a więc nie należy do podmiotów, obowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Kluczowe znaczenie ma tu treść normatywna art. 91 ust. 2 RODO, gdzie przewidziano możliwość ustanowienia przez kościoły i związki wyznaniowe odrębnego, niezależnego organu, który będzie realizował funkcję nadzorcze w zakresie realizacji ustalonych w szczególnych zasadach reguł - zgodnie z art. 91 ust. 1. Wynika stąd, że prawodawca Unijny nie wyłączył generalnie spraw ochrony danych osobowych w ramach działalności kościołów i związków wyznaniowych z katalogu sprawy publicznych, regulowanych danym rozporządzeniem. Ustalił natomiast w danym zakresie pewne rozwiązania szczególne - przewidując fakultatywnie możliwość powołania wyspecjalizowanego organu przez same kościoły lub związki wyznaniowe nie mające charakteru organu administracji publicznej, w myśl art. 51 RODO. Generalnie więc realizacja zadań przez te szczególne organy - jak: rzeczywista ich działalność, procedury, samo załatwianie spraw w celu realizacji zadań wyznaczonych w RODO - mieści się w zakresie pojęcia wykonywanie zadań publicznych pomimo, że - w danym obszarze - pozostawiono wyspecjalizowanemu organowi znaczną swobodę z perspektywy reguł prawa powszechnie obowiązującego. Nie można więc uznać, jakoby Inspektor nie wykonywał generalnie zadań publicznych - jak wywodzono w odpowiedzi na skargę. Zdaniem Sądu, Inspektor należy on do podmiotów, wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji. Nie jest natomiast organem stanowionym przez państwo – "władzy publicznej", w rozumieniu pkt 1 danego ustępu. W świetle powyższych uwag należy jednocześnie zauważyć, że przedmiotem wniosku, nie była informacja generalnie dotycząca funkcjonowania danego urzędu i wykonywania jego zadań, lecz uzyskanie szczegółowej wiadomości o sposobie załatwienia konkretnej sprawy indywidualnej (Parafian) - przez uzyskanie kopii wytworzonego dokumentu - odpowiedzi wobec określonej skargi. W danym zakresie wypada podzielić w pełni stanowisko Inspektora. Wywodził on, że - skoro generalną zasadą jest poszanowania autonomii oraz niezależności kościołów i związków wyznaniowych, Rzeczpospolita Polska nie jest zaś państwem wyznaniowym - sposób załatwienia skargi (rozstrzygnięcie) w kontekście zakresu przetwarzania danych osobowych przez dany kościół (tu Parafia), czy inny związek wyznaniowy nie stanowi sprawy publicznej. Nie ma bowiem żadnego znaczenia z perspektywy wykonywania zadań Państwa wobec ogółu jego obywateli. Rozstrzyganie sprawy indywidualnej pozostawiono bowiem autonomicznemu organowi - niepodlegającemu władzy publicznej. Rozwiązanie to pozostaje w zgodzie z regułami określonymi w art. 91 ust. 2 RODO, w krajowym zaś porządku prawnym znajduje podstawę w powołanych w odpowiedzi na skargę regułach konstytucyjnych, zasadach Konkordatu oraz w zapisach ustawy o Kościele. W takiej sytuacji, udzielając Wnioskodawcy - w terminie, wskazanym w art. 13 ustawy o informacji - wyjaśnienia, że nie jest obowiązany udostępnić żądane informacji (kopii rozstrzygnięcia), Inspektor nie pozostawał w bezczynności. Prowadzić to musiało do oddalenia skargi. Udzielona wobec wniosku odpowiedź Inspektora nie stanowiła przy tym decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji. Nie ma natomiast znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy, czy akt - wydany przez Inspektora wobec skargi Parafian - należałoby kwalifikować, jako decyzję administracyjną w rozumieniu K.p.a. Rozstrzygnięcie to bowiem nie podlega udostępnieniu, jako nietyczące sprawy publicznej. Nie naruszono więc przepisów prawa materialnego (także reguł konstytucyjnych), w kontekście zakresu powinności udostępnienie informacji publicznej. Nie zachodziły też przesłanki wydania decyzji o odmowie udostępnienie informacji publicznej, wobec przesłanek przewidzianych w ustawie o informacji. Żądana informacja nie stanowi bowiem "publicznej", w rozumieniu danego aktu. Uwzględniając natomiast powołaną wcześniej okoliczność, że Inspektor generalnie wykonuje pewne - przypisane mu w art. 91 ust. 2 RODO - zadania publiczne, co mieści się pojęciu "działalności administracji publicznej", w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga - wobec domniemanej jego bezczynności w kontekście dokonania czynności materialnotechnicznej (udostepnienia informacji) bądź wydania decyzji o odmownej - była dopuszczalna (w zw. z treścią art. 3 ust. 2 pkt 8 wobec pkt 1 lub 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wniosek o jej odrzucenie był więc bezzasadny. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku Inspektora o zasądzenie zwrotu od Wnioskodawcy kosztów postępowania sądowego. Brak bowiem ku temu podstaw wobec ogólnej zasady samodzielnego ponoszenia kosztów postępowania przez stronę przed sądem I. instancji - tak art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie nie wystąpiły też szczególne przesłanki, zakreślone art. 200 danego aktu - uprawnienie do zwrotu kosztów dla strony, która sama wniosła skargę do sądu administracyjnego.