II SAB/Wa 694/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka–Klimas (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Lucyna Staniszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi D. G. na bezczynność Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Pan D.G. (skarżący) [...] października 2023 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] (ZGN) wniosek o udostępnienie informacji. Powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej u.d.i.p.) zwrócił się z prośbą o wskazanie adresów budynków, które nie są zamieszkane ani w żaden inny sposób wykorzystywane (tzw. pustostanów), a należą do miasta [...] na terenie dzielnicy [...]. W piśmie z 16 października 2023 r. ZGN w odpowiedzi na powyższy wniosek poinformował, że udzielił skarżącemu pismem z 19 lipca 2023 r. informacji w zakresie pustostanów budynków mieszkalnych oraz mieszkalno-użytkowych. Wyjaśnił, że realizuje interes publiczny chroniąc dostęp do adresów pustostanów w celu ich bezprawnego zajmowania oraz zasiedlania. Informacje dotyczące ilości przeprowadzonych remontów pustostanów, zamieszczane są stronie internetowej ZGN [...] (Czym się zajmujemy -> Sprawozdanie Roczne z Działalności -> Tabela nr 8). Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność ZGN. Zarzucił naruszenie następujących przepisów, a mianowicie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej "MP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Wobec powyższych zarzutów wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 17 października 2023 r. udostępniono mu informację w postaci odpowiedzi przesłanej pocztą elektroniczną. Skarżący stwierdził, że informacja ta nie była przedmiotem złożonego przez niego wniosku, bowiem zwrócił się z prośbą o informację na temat adresów budynków, które nie są zamieszkane ani w żaden inny sposób wykorzystywane (tzw. pustostanów), a należą do miasta [...] na terenie dzielnicy [...]. Doszło więc, w ocenie skarżącego, do udostępnienia informacji innej niż objętej zakresem przedmiotowym złożonego wniosku o udostępnienie informacji. Skarżący wskazał, że termin do udostępnienia wnioskowanej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie przekazał informacji, bowiem została udostępniona informacja inna. W związku z tym ZGN nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji. To czyni, w ocenie skarżącego, niniejszą skargę zasadną i konieczną. ZGN w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że udzielenie informacji o treści objętej wnioskiem z [...] października 2023 r. było już przedmiotem korespondencji między stronami. Wyjaśnił, że w dniu 30 czerwca 2023 r. skarżący złożył zapytanie o takiej samej treści jak zapytanie z [...] października 2023 r. W dniu 7 lipca 2023 r. podmiot obowiązany poprosił skarżącego o wykazanie ważnego interesu publicznego, a po jego uzyskaniu, udzielił odpowiedzi w piśmie z 19 lipca 2023 r., wyjaśniając, że "ze względu na konieczność prawidłowego gospodarowania Zakładu powierzonym mieniem oraz obawy o możliwości publikacji konkretnych adresów pustostanów, co może w konsekwencji doprowadzić do nieprawidłowych zasiedleń czy też włamań z kradzieżą" nie może podać wnioskowanych danych. Skarżący 20 lipca 2023 r. przyjął tę odpowiedź do wiadomości, prosząc jedynie o listę wszystkich zarządzanych budynków, która została mu przesłana przy piśmie z 26 lipca 2023 r. W konkluzji ZGN stwierdził, że skarżącemu udzielono odpowiedniej informacji, którą przyjął, co w lipcu 2023 r. zakończyło postępowanie z wniosku o udzielenie informacji. Wniosek z [...] października 2023 r. był tożsamy z wnioskiem już wcześniej złożonym przez skarżącego. W ocenie ZGN ponawianie tego typu zapytań w sytuacji, gdy wcześniej odpowiedź została zaakceptowana przez skarżącego stanowi nadużycie prawa. Ponadto ZGN wskazał, że podanie informacji, o którą wnioskuje skarżący niesie za sobą ryzyko naruszenia własności miasta a wbrew twierdzeniu skarżącego, nie jest niezbędna do realizacji wskazanego przez niego interesu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Wniosek o udzielenie wskazanych informacji skarżący złożył w dniu [...] października 2023 r. w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. We wniosku skarżący wnosił o wskazanie adresów budynków, które nie są zamieszkane ani w żaden inny sposób wykorzystywane (tzw. pustostanów), a należą do miasta [...] na terenie dzielnicy [...]. Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 tejże ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2003 r. II SAB 372/03 wyraził pogląd, zgodnie z którym obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji ogólnodostępnej bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia 30 czerwca 2023 r. domagał się informacji o lokalizacji budynków, które nie są zamieszkane ani w żaden inny sposób wykorzystywane (tzw. pustostanów), a należą do miasta [...] i są administrowane przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami na terenie dzielnicy [...]. W dniu 7 lipca ZGN wezwał skarżącego do na podstawie art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji w powyższym zakresie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wykazał, że udostępnienie informacji o lokalizacji pustostanów umożliwi weryfikację wypełniania obowiązków urzędniczych w zakresie tworzenia warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej. Bez informacji o lokalizacji miejskich pustostanów nie jest możliwe, aby monitorować postępy ich remontów oraz prac Urzędu Miasta i Urzędu Dzielnicy w celu ich zagospodarowania. Zapytanie ma również na celu weryfikację prac miejskich urzędników, związanych z publicznymi deklaracjami. Informacja o lokalizacji pustostanów zapewni weryfikację zapowiedzi oraz monitoring realizacji budżetu miasta. ZGN pismem z dnia 19 lipca 2023 r. wyjaśnił, że na terenie Dzielnicy [...] na dzień 30 czerwca 2023 r. znajdowały się 94 pustostany budynków mieszkalnych i mieszkalno-użytkowych. Liczba odejmuje budynki wyłączone z użytkowania, przeznaczone do rozbiórki, do sprzedaży i inne. Ze względu na konieczność prawidłowego gospodarowania ZGN powierzonym mieniem oraz obawy o możliwość publikacji konkretnych adresów pustostanów, co może w konsekwencji doprowadzić do nieprawidłowych zasiedleń czy też włamań z kradzieżą, ZGN uznał brak możliwości udzielenia informacji publicznej w postaci ich konkretnych lokalizacji. E-mailem z dnia 20 lipca 2023 r. skarżący wniósł o przesłanie listy budynków mieszkalnych i mieszkalno-użytkowych zarządzanych przez ZGN na terenie dzielnicy [...]. Pismem z dnia 26 lipca ZGN przekazał powyższą listę. W dniu [...] października 2023 r. skarżący złoży wniosek będący przedmiotem niniejszego postępowania, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. We wniosku skarżący wnosił o wskazanie adresów budynków, które nie są zamieszkane ani w żaden inny sposób wykorzystywane (tzw. pustostanów), a należą do miasta [...] na terenie dzielnicy [...]. Analiza zapytań skarżącego z dnia 30 czerwca 2023 r. i [...] października 2023 r. doprowadziła Sąd orzekający w tej sprawie do wniosku, że zapytania te są tożsame w swej treści. Słowo "lokalizacja" użyte we wniosku z 30 czerwca 2023 r. oznacza umiejscowienie, miejsce w którym coś się znajduje lub ma się znaleźć, określenie położenia jakiegoś obiektu i jako takie jest tożsame ze słowem "adres" użytym we wniosku z [...] października 2023 r. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący przeformułował jedynie swój wniosek z dnia 30 czerwca 2023 r. zadając pytanie tożsame w swej treści z tym wnioskiem. Dlatego też należy podzielić stanowisko organu, że w żądanym zakresie została już udzielona żądana informacja. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest umożliwienie osobie zainteresowanej zapoznania się z treścią żądanej informacji publicznej. Cel ten w niniejszej sprawie został zrealizowany, co oznacza, że dalsze żądanie udzielenia tej samej informacji, chociaż w innej formie nie rodzi po stronie adresata wniosku obowiązku jej udostępnienia. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, nie można przypisać organowi bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, gdyż cel ustawy o dostępie do informacji publicznej został osiągnięty. Bezczynność występuje bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a..