II SAB/Wa 676/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu 18 grudnia 2025r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2025r. o udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę

L. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej "Spółką"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2025r. o udostępnienie informacji publicznej. Spółkę, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II wezwano pismem z 1 sierpnia 2025r. o uzupełnienie, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie dokumentu (np. informacji KRS) lub jego uwierzytelnionego odpisu, określającego umocowanie do reprezentowania Spółki przez M. B., w dacie wniesienia skargi. Spółka nie odebrała ww. wezwania, skierowanego za pośrednictwem e-PUAP W związku z tym, na podstawie art. 74a § 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a"), uznano wezwanie za doręczone z dniem 15 sierpnia 2025r. Referendarz sądowy w wyniku rozpoznania wniosku Spółki o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, postanowieniem z 27 sierpnia 2025r. sygn. II SPP/Wa 166/25 przyznał Spółce prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka pismem z 24 września 2025r. poinformowała, że pełnomocnikiem Spółki z urzędu ustanowiono adw. M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przez które należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi. Z akt sprawy wynika, że Spółka nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi - nie nadesłała odpisu z KRS potwierdzającego, że M. B. pełnił funkcję Prezesa Spółki w dacie wniesienia skargi i był umocowany do działania w imieniu Spółki. Wezwanie, mimo prawidłowej awizacji, pozostało bez odpowiedzi i zostało uznane za doręczone 15 sierpnia 2025r. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem 23 sierpnia 2025r. Sąd wskazuje, że jakkolwiek 5 listopada 2025r. weszła w życie nowelizacja art. 29 P.p.s.a., tym niemniej z art. 2 ustawy z 12 września 2025r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2025r., poz. 1427) wynika, że do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do zażaleń uwzględnionych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 232 § 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Skoro zatem w sprawie postępowanie przed WSA w Warszawie wszczęto przez wniesienie skargi z 29 czerwca 2025r., to należało przyjąć, że nie miał zastosowania znowelizowany od 5 listopada 2025r. art. 29 zd. 2 P.p.s.a. Przepis art. 29 P.p.s.a. stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Podmioty te mają jednak obowiązek wskazać podstawę swojego umocowania. Z akt sprawy wynika, że ani Spółka ani ustanowiony z urzędu pełnomocnik nie uzupełnili ww. braku formalnego skargi i nie załączyli dokumentów potwierdzających podstawę do umocowania osoby wnoszącej w imieniu Spółki skargę, przez złożenie odpisu z KRS. Sąd w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.