II SAB/Wa 662/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Fundacji Praw Człowieka na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] lipca 2020 r. 1. zobowiązuje Prezesa Trybunału Konstytucyjnego do rozpatrzenia wniosku [...] Fundacji Praw Człowieka z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od Prezesa Trybunału Konstytucyjnego na rzecz [...] Fundacji Praw Człowieka kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2020 r. [...] Fundacja Praw Człowieka (Skarżąca) wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego (dalej TK) z żądaniem udostępnienia na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), dalej u.d.i.p., informacji publicznej, w tym: 1. liczby, wydanych w latach 2015 - 2020, zarządzeń Prezesa Trybunału Konstytucyjnego o zmianie składu sędziowskiego wyznaczonego do rozpoznania sprawy, z podaniem liczb dla poszczególnych lat; 2. liczby spraw, w których w latach 2015 - 2020 doszło do zmiany sędziego sprawozdawcy wyznaczonego do rozpoznania danej sprawy; 3. sygnatur spraw, w których w tatach 2015 - 2020 doszło do zmiany składu sędziowskiego na mocy zarządzenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, z wyszczególnieniem spraw, w których doszło do zmiany sędziego sprawozdawcy, a także tych w których doszło do zmiany składu sędziowskiego w wyniku zakończenia kadencji przez sędziego Trybunału Konstytucyjnego lub jego śmierci; 4. liczby spraw, w których w latach 2017 - 2020 doszło do wyznaczenia sędziego sprawozdawcy na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2393), dalej u.o.t.p.TK; 5. sygnatur spraw, w których w latach 2017 - 2020 doszło do wyznaczenia sędziego sprawozdawcy na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. W toku rozpoznawania sprawy Trybunał Konstytucyjny dwukrotnie ([...] sierpnia 2020 r. i [...] września 2020 r.) informował Skarżącą o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku o dostęp do informacji publicznej. Argumentował przy tym, że rozpoznanie sprawy w ustawowym terminie nie jest możliwe, ze względu na konieczność dokonania analizy z punktu widzenia oceny prawnej możliwości ich udostępnienia, jak też dokonania oceny szerokiego zakresu przedmiotowego wniosku. Pismem z dnia [...] września 2020 r. Trybunał Konstytucyjny poinformował Skarżącą, że podstawę prawną realizacji wniosku określa art. 74 (w szczególności ust. 3, 4, 5 i 6) o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w związku z art. 1 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że wnioskowane dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Wskazał przy tym, że na podstawie art. 74 ust. 4 u.o.t.p.TK dostęp do dokumentów zawartych w aktach sprawy Trybunału odbywa się poprzez: 1) publikację dokumentów na stronie internetowej Trybunału, będącej stroną Biuletynu Informacji Publicznej; 2) umożliwienie przeglądania akt w siedzibie Trybunału z uwzględnieniem art. 74 ust. 5. Skarżąca pismem z dnia [...] października 2020 r. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynności Trybunału Konstytucyjnego polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej, której dotyczył wniosek z dnia [...] lipca 2020 r. Skarżąca domagała się: 1) zobowiązania Trybunału Konstytucyjnego do rozpoznania wniosku Skarżącej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; 2) stwierdzenia, że bezczynność Trybunału Konstytucyjnego miała charakter rażący; 3) przyznania od Trybunału Konstytucyjnego na rzecz [...] Fundacji Praw Człowieka kwoty pieniężnej w wysokości 5000 zł (pięć tysięcy złotych); 4) zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że TK faktycznie odmówił Skarżącej udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Skarżącej, pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny ma charakter rażąco błędny i zmierza do pozbawienia Skarżącej jej ustawowego prawa dostępu do informacji publicznej. Przywołany przez Trybunał Konstytucyjny art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej. Z kolei art. 74 ust. 3 u.o.t.p.TK stanowi m.in., że przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie i otrzymywanie odpisów, kopii lub wyciągów z tych akt przez podmioty niebędące uczestnikami postępowania, jest dopuszczalne po dokonaniu anonimizacji danych osobowych oraz innych danych istotnych ze względu na identyfikację podmiotową. Ust. 4 tego przepisu wskazuje zaś, że dostęp do dokumentów zawartych w aktach sprawy Trybunału odbywa się poprzez: 1) publikację dokumentów na stronie internetowej Trybunału, będącej stroną Biuletynu Informacji Publicznej; 2) umożliwienie przeglądania akt w siedzibie Trybunału z uwzględnieniem ust. 5; 3) udostępnienie na wniosek kopii, odpisów lub wyciągów z akt, o ile dokumenty te nie zostały opublikowane zgodnie z pkt 1, po wniesieniu opłaty ustalonej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 785, z późn. zm.). Dodatkowo u.o.t.p.TK., w art. 74 ust. 5 wskazuje, że przeglądanie akt w sprawie skargi konstytucyjnej oraz w sprawie pytania prawnego odbywa się poprzez udostępnienie kopii dokumentów zawartych w tych aktach, po dokonaniu ich anonimizacji. Wreszcie, zgodnie z art. 74 ust 6 korzystanie z uprawnień, o których mowa w ust. 1, 3 i 5, nie może zakłócać pracy Trybunału. Zdaniem Skarżącej Trybunał Konstytucyjny słusznie przyjął w pierwotnej informacji (w odpowiedzi na wniosek Skarżącej z 13 lutego), że żądanie omawianych dokumentów powinno być oparte na ustawie o organizacji i trybie postępowania przed TK, a nie ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta zawiera bowiem kompleksową regulację dotyczącą dostępu do akt spraw rozpoznawanych w Trybunale Konstytucyjnym oraz do dokumentów znajdujących się w tych aktach, zarówno dla uczestników postępowania, jak i podmiotów nie będących uczestnikami postępowania. Tym samym, w zakresie informacji publicznych dotyczących akt postępowania sądowego, kopii i odpisów znajdujących się w tych aktach, u.t.k. stanowi lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p. Nie ma jednak takiego charakteru w zakresie informacji nie mieszczących się w tych kategoriach. W opinii Skarżącej już pobieżna lektura wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. wskazuje, że żadna z żądanych w nim informacji nie stanowi desygnatu pojąć: akta, odpisy, wyciągi lub kopie. Skarżąca wyraźnie akcentuje, że żąda udostępnienia liczb i sygnatur spraw, w których doszło do określonych zdarzeń prawnych. Nie sposób więc ocenić, że udostępnienie tych informacji regulowane jest na podstawie ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Dodatkowo wskazała, że rozwiązania przyjęte w przedmiotowej ustawie, stanowią wyjątek od ogólnej zasady udostępniania informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. Tym samym, zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extendendae, nie powinny być interpretowane rozszerzająco. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ wskazał na wadliwie złożoną skargę na bezczynność, z uwagi na treść art. 4 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to organy władzy publicznej są obowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Na mocy art. 5 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 pkt 2) i 3) u.o.t.p.TK organem Trybunału Konstytucyjnego reprezentującym Trybunał oraz wykonującym inne czynności określone w ustawach jest Prezes Trybunału Konstytucyjnego. Ugruntowany jest zatem pogląd, że to Prezes Trybunału Konstytucyjnego jest właściwym organem do załatwienia sprawy objętej u.d.i.p., i to ten organ winien zostać wskazany jako strona postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi niniejszym organ podnosił, że nie posiadał i nie posiada żądanych przez Skarżącą danych z uwagi na fakt, że na podstawie prowadzonych przez Trybunał ewidencji (repertoriów) nie jest możliwe wygenerowanie wnioskowanych informacji. Żadna zaś norma prawna - zarówno powszechnie jak i wewnętrznie obowiązująca - nie obliguje Trybunał do prowadzenia statystyk dotyczących ilości wydanych zarządzeń Prezesa Trybunału Konstytucyjnego czy ewidencji spraw zawisłych przed Trybunałem pod kątem wydania przedmiotowych zarządzeń. Zdaniem organu nawet jeżeli przyjąć, że informacje te posiadają walor informacji publicznej (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę), to zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązany podmiot musi być w jej posiadaniu. Jeżeli tak nie jest, względnie posiadają tylko w pewnym zakresie, to odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna), z podaniem powyższego wyjaśnienia, stanowi udzielenie informacji publicznej. Organ podkreślił, że ustalenie żądanego przez Skarżącą faktu (w tym daty) wydania zarządzenia o wyznaczeniu (zmianie) składu orzekającego możliwe jest wyłącznie dla konkretnie oznaczonej sprawy, innymi słowy może się odbyć wyłącznie wskutek dostępu do dokumentu (zarządzenia Prezesa TK) zawartego w aktach danej sprawy Trybunału, normowanego właśnie m.in. w art. 74 ust. 4 u.o.t.p.TK. Z uwagi na powyższe organ doszedł do przekonania, że wniosek Fundacji jedynie pozornie ma swoje oparcie w przepisach u.d.i.p. Wniosek ten w praktyce zmierza bowiem do przeglądania setek akt w celu udostępnienia żądanych przez wnioskodawcę informacji przy czym stanowi próbę pominięcia zasad, formy i trybu udostępnienia dokumentów zawartych w aktach sprawy wynikających z art. 74 u.o.t.p.TK. Ustawa zaś o dostępie do informacji publicznej nie może stanowić mechanizmu upraszczającego zasady dostępu do dokumentów w aktach sprawy, jeżeli istnieją inne, szczególne rozwiązania. Zdaniem organu stanowisko to należy uznać za aktualne nie tylko w przypadku wniosków, których przedmiotem jest wprost określone uzyskanie dostępu do dokumentów zawartych w aktach sprawy, ale także do tych, które dla swojej realizacji wymagają procesu przeglądania akt sprawy i ustalenie treści dokumentów w nich zawartych. Z uwagi na powyższe organ przyjął, że realizacja ww. wniosku może odbyć się wyłącznie na podstawie art. 74 u.o.t.p.TK. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r. (sygn. akt I OSK 238/19) przesądził bowiem, że dostęp do dokumentów zawartych w aktach spraw Trybunału Konstytucyjnego nie można dochodzić powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, gdyż jej zastosowanie jest w takim wypadku wyłączone, na zasadzie art. 1 ust. 2 tej ustawy. Z ostrożności procesowej na wypadek niepodzielenia powyższego stanowiska przez Sąd, organ podnosił, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wniosek dąży bowiem do pozyskania wyłącznie danych statystycznych o liczbie wydanych zarządzeń Prezesa Trybunału o wyznaczeniu (w trybie szczególnym) bądź zmianie składu orzekającego i sędziego sprawozdawcy, a także ustalenia określonych sygnatur spraw powiązanych z powyższymi zdarzeniami. Wnioskodawca nie żąda zatem udostępnienia informacji publicznych w postaci przykładowo skanów zarządzeń Prezesa Trybunału, ale informacji pochodnej, co w żadnej mierze nie przesądza, że stanowi ona informację publiczną. Powołać się w tym miejscu należy na orzecznictwo sądów administracyjnych, które dla przykładu wskazują, że informacja o odbytych spotkaniach funkcjonariusza publicznego stanowią informację publiczną, ale już jego kalendarz spotkań lub rejestr wyjść i wejść do budynku, w którym spotkanie miało miejsce stanowi dokument wewnętrzny nie mający charakteru informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność TK – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Prezesa TK polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p. Ustawa ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może: 1. udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające jej udostępnienie określone w art. 5 u.d.i.p.; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); 2. poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, a jego adresat nie jest podmiotem zobowiązanym, lub też wskazać, że podmiot ten nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3. odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; 4. odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że organ powinien podjąć ww. działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Prezes Trybunału Konstytucyjnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.), jak również to, że żądana przez Skarżącą informacja stanowiła informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i f) u.d.i.p. w związku z art. 17 u.s.s.TK. Organem Trybunału Konstytucyjnego, stosownie do art. 5 pkt 2 u.o.t.p.TK, jest bowiem Prezes Trybunału Konstytucyjnego. Z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK i z § 10 ust. 1 Regulaminu wynika, że Prezes Trybunału reprezentuje Trybunał na zewnątrz. Dodatkowo wskazać należy, że Prezesowi Trybunału, na mocy art. 14 ust. 2 u.o.t.p.TK, przysługują w zakresie wykonania budżetu uprawnienia ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zaś stosownie do § 10 ust. 2 pkt 4 Regulaminu zatwierdza sprawozdanie Dyrektora Kancelarii Trybunału z wykonania budżetu Trybunału za dany rok budżetowy. Prezes TK na mocy § 10 ust. 2 pkt 1 Regulaminu pełni czynności w zakresie tworzenia warunków do sprawnego funkcjonowania Trybunału, zaś zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 2 Regulaminu wykonuje czynności związane z realizacją praw i obowiązków sędziego Trybunału w zakresie stosunku służbowego. Tym samym Prezes Trybunału Konstytucyjnego jest właściwym organem do załatwienia sprawy objętej u.d.i.p., stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zakres przedmiotowy u.d.i.p. określa pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle tego przepisu informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (v. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ.: CBOSA). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia zaś przykładowe kategorie informacji publicznej, która na mocy prawa podlega udostępnieniu. W niniejszej sprawie organ zajął stanowisko, że żądane informacje stanowią informację publiczną jednak nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na treść art. 74 (w szczególności ust. 3, 4, 5 i 6) ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że takich informacji nie posiada. Wbrew stanowisku organu, żądane przez Skarżącą informacje podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast art. 74 u.o.t.p.TK w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. nie ma w tej sprawie zastosowania. Jak wynika z treści art. 74 u.o.t.p.TK ma on zastosowanie w przypadku żądania dostępu do dokumentów zawartych w aktach sprawy TK (akta, odpisy, wyciągi lub kopie) i wówczas przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p. Zdaniem Sądu przepis ten nie ma jednak zastosowania w sytuacji, gdy żądane informacje nie mieszczą się w kategorii dokumentów zawartych w aktach sprawy. W tym miejscu, zdaniem Sądu, należy dokonać oceny żądanych przez Skarżącą informacji pod kątem możliwości zastosowania art. 74 u.o.t.p.TK w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Już pobieżna lektura wniosku [...] Fundacji Praw Człowieka z dnia [...] lipca 2020 r. wskazuje, że żadna z żądanych w nim informacji nie stanowi desygnatu pojąć: akta, odpisy, wyciągi lub kopie. Skarżąca wyraźnie akcentuje, że żąda udostępnienia liczb i sygnatur spraw, w których doszło do określonych zdarzeń prawnych. Nie sposób więc ocenić, że udostępnienie tych informacji regulowane jest na podstawie ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Żądane informacje są ściśle związane z działalnością Prezesa TK i jako takie winny być udostępnione w trybie u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Prezes Trybunału Konstytucyjnego wskazał, że "nie posiadał i nie posiada żądanych przez Skarżącego danych z uwagi na fakt, że na podstawie prowadzonych przez Trybunał ewidencji (repertoriów) nie jest możliwe wygenerować wnioskowanych informacji. Żadna zaś norma prawna - zarówno powszechnie jak i wewnętrznie obowiązująca - nie obliguje Trybunał do prowadzenia statystyk dotyczących ilości wydanych zarządzeń Prezesa Trybunału Konstytucyjnego czy ewidencji spraw zawisłych przed Trybunałem pod kątem wydania przedmiotowych zarządzeń". W ocenie Sądu wbrew twierdzeniu organu możliwe jest pozyskanie powyższych informacji w drodze przeanalizowania kontrolnego akt Trybunału, przy czym organ udostępniając powyższe informacje winien mieć na uwadze treść art. 3 ust.1 u.d.i.p. Wobec tego, że wniosek Skarżącej nie został rozpatrzony w formie przewidzianej przez u.d.i.p. w ustawowym terminie, bowiem organ nie udostępnił wnioskowanej informacji oraz nie wydał decyzji odmownej, do dnia orzekania, Sąd zobowiązał organ do jego rozpatrzenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zdaniem Sądu bezczynność organu w załatwieniu ww. wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku nie wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów u.d.i.p., co nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną. Sąd oddalił również wniosek Skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej, ponieważ bezczynność w niniejszej sprawie nie wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz 1a i art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd postanowił na mocy art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 1