II SAB/Wa 65/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. A. C. zwróciła się do "Rektora UMFC" o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej postępowań dyscyplinarnych w Akademii [...] żądając odpowiedzi na następujące pytania: 1 – ile postępowań dyscyplinarnych wobec pracowników akademickich miało miejsce w A[...] w ciągu ostatnich 5 lat, 2 – imiona i nazwiska pracowników akademickich, wobec których postępowanie dyscyplinarne zakończyło się w ciągu ostatnich 5 lat, 3 – dokumenty postępowań dyscyplinarnych wobec pracowników akademickich o których mowa w punkcie 2. A. C. w dniu 21 stycznia 2020 r. wywiodła do tut. Sądu skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...]. W reakcji na w/w wniosek, pytany podmiot pismem z [...] stycznia 2020 r. udzielił odpowiedzi dotyczących nauczycieli akademickich. Pismem z 4 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę podnosząc, iż żądanie wniosku odnosiło się do pracowników akademickich a Rektor udzielił odpowiedzi dotyczącej nauczycieli akademickich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę uznać należy za niezasadną. Zgodnie z treścią przepisu art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2007 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z póżn. zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art.3 § 2 pkt. 1-4 tej ustawy. W pierwszej kolejności podkreślenia wymagało to, że przy rozpoznawaniu spraw dotyczących bezczynności czy przewlekłości w udostępnieniu informacji publicznej, kluczowe znaczenie ma materia precyzyjnego formułowania żądania. Tylko klarownie sformułowane żądanie, może w sposób skuteczny zainicjować postępowanie. Bezczynność czy przewlekłość można bowiem przypisać pytanemu podmiotowi tylko wtedy, gdy nie reaguje on na żądanie mimo, iż dotyczyło faktów i było jasne, czytelne i nie budzące wątpliwości co do zakresu przedmiotowego. Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż nie sposób przypisać pytanemu podmiotowi bezczynności, gdyż nie doszło do skutecznego zainicjowania postępowania. Skarżąca we wniosku zażądała bowiem udostępnienia danych dotyczących nieistniejącego podmiotu. Nigdy nie istniała Akademia [...]. Nawet zaś zakładając, iż wnioskodawczyni miała na myśli Akademię [...], to na dzień złożenia wniosku, jak też w okresie objętym wnioskiem, nie istniał już podmiot o takiej nazwie. Ustawą z dnia 25 kwietnia 2008 r. w/w uczelnia otrzymała nazwę Uniwersytet [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro wniosek odnosił się do nieistniejącego podmiotu, nie mógł w sposób skuteczny zainicjować postępowania. W konsekwencji tego, nie mógł zaistnieć stan bezczynności po stronie adresata takiego wniosku. Powyższej konkluzji nie zmienia okoliczność, iż pytany podmiot starał się domyślać prawdziwych intencji strony i korespondował z wnioskodawczynią. Pytany podmiot nie ma bowiem obowiązku, a wręcz że nie może domyślać się treści żądania. Na marginesie dodać też należało, iż pełnomocnik skarżącej podtrzymując żądanie skargi, nie udowodnił tego, aby odpowiedź udzielona przez Rektora nie obejmowała swym zakresem całego żądania wniosku. Pełnomocnik nie pokusił się nawet o uprawdopodobnienie swoich konkluzji i o wyjaśnienie tego, jacy w jego mniemaniu pracownicy akademiccy, oprócz nauczycieli akademickich, podlegają postępowaniu dyscyplinarnemu. Tego rodzaju zaniechanie, którego tut. Sąd nie zamierza nawet oceniać z punktu widzenia staranności i rzetelności postępowania profesjonalnego pełnomocnika, przesądza również o tym, iż nawet w wymiarze merytorycznym skarga nie udowodniła zarzucanej bezczynności pytanego podmiotu. W świetle powyższego, sytuacji gdy organ – co do zasady - nie popadł nigdy w bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).