II SAB/Wa 622/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] czerwca 2022 r. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę -

Pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. K.K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2022 r. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych sprawy Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2022 r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego, rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych tekst jednolity (Dz. U. z 20221 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Zauważyć należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Sąd uznał, że skarga K.K. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez Komendanta Głównego Policji - wskutek rozpoznania odwołania skarżącego z dnia [...] czerwca 2022 r. - rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], a więc po zakończeniu przez organ postępowania. W tym miejscu warto zauważyć, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania poprzez wydanie w sprawie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały NSA wskazał wyraźnie, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania przez organ. Odmienne rozumowanie - jak zauważył NSA - oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu, kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność organu stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Natomiast przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania. W rozpoznawanej sprawie, stwierdzić zatem należy, iż skarga K.K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, jako wniesiona przez skarżącego już po wydaniu rozkazu personalnego przez organ odwoławczy, a więc po zakończeniu postępowania administracyjnego, była niedopuszczalna. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a - orzekł, jak w sentencji postanowienia.