II SAB/Wa 603/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2020 r. o wyrażenie zgody na zwrot całości pomocy finansowej oddala skargę

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: Decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] (dalej: "KRP", "organ pierwszej instancji") przyznał A. C. (dalej: "skarżąca") pomoc finansową w kwocie 9510,00 zł na zakup lokalu mieszkalnego w W.. Skarżąca pełniła służbę w Policji od [...] listopada 2013 r. do [...] maja 2020 r. Rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] KRP – na żądanie skarżącej – zwolnił ją ze służby w Policji z dniem [...] maja 2020 r. Następnie decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] organ pierwszej instancji, mając za podstawę art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), a także § 1, § 2, § 3, § 3a ust. 1 pkt 6, § 5 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U z 2013 r., poz. 864 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), wezwał skarżącą do zwrotu części pomocy finansowej w kwocie 2853,00 zł. W uzasadnieniu ww. decyzji KRP wskazał, że skarżąca przepracowała w służbie pełne 7 lat, a w takim przypadku kwotę podlegającą zwrotowi (9510,00 zł) obniża się o 7/10 za każdy pełny rok służby. Zatem do zwrotu pozostaje 3/10 kwoty 9510,00 zł, tj. 2853,00 zł. W tym samym dniu, tj. [...] maja 2020 r. skarżąca wystąpiła do organu pierwszej instancji z raportem o wyrażenie zgody na zwrot całości pomocy finansowej otrzymanej na zakup mieszkania. W odpowiedzi na ww. raport KRP pismem z [...] maja 2020 r. poinformował skarżącą o odmowym rozpatrzeniu ww. wniosku. Postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...] organ pierwszej instancji sprostował swoją decyzję z [...] maja 2020 r. nr [...] w ten sposób, że: a) w miejsce liczby " 2853,00" wpisał kwotę "4080,00", b) w miejsce liczby "9510,00" wpisał kwotę "10200,00", c) w miejsce liczby "4755,00" wpisał kwotę "5100,00", d) w miejsce liczby "7" wpisał liczbę "6". Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej na ww. postanowienie, Komendant Stołeczny Policji (dalej: "KSP", "organ drugiej instancji") uchylił je postanowieniem z [...] września 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia KSP podniósł, że organ pierwszej instancji wydał [...] maja 2020 r. decyzję nr [...] z naruszeniem przepisów § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia poprzez błędne zastosowanie w tej decyzji stawek zwrotu z 2017 r. (zamiast z 2020 r.), jak również błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie liczby lat, jakie skarżąca przepracowała w Policji, co miało wpływ na błędne wyliczenie części pomocy finansowej podlegającej zwrotowi. Powyższe błędy w ustaleniu stanu faktycznego, a także niezgodne z przepisami wyliczenie kwot podlegających zwrotowi nie stanowią - w ocenie organu drugiej instancji - oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."). W piśmie z [...] czerwca 2020 r. do KRP skarżąca, nawiązując do odpowiedzi z [...] maja 2020 r., wskazała, że sprawa (zainicjowana jej raportem) powinna zostać załatwiona w formie decyzji. Organ pierwszej instancji w piśmie z [...] lipca 2020 r. wyjaśnił skarżącej, że przypadki zwrotu pomocy finansowej są ściśle uregulowane w rozporządzeniu i przepisy prawa nie przewidują możliwości zwrotu tej pomocy w sytuacji gdy taka jest wola podmiotu, który z niej skorzystał. Pismem z [...] lipca 2020 r. skarżąca wniosła ponaglenie do KRP, które zostało przekazane organowi drugiej instancji. W ponagleniu skarżąca podniosła, iż jej wniosek z [...] maja 2020 r. nie został dotychczas załatwiony, zaś pismo informacyjne KRP nie stanowi rozstrzygnięcia, które mogłoby zostać poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po rozpoznaniu ponaglenia, KSP w postanowieniu z [...] lipca 2020 r. nr [...] stwierdził brak przesłanki przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji w przedmiocie rozpatrzenia raportu skarżącej z [...] maja 2020 r. Pismem z [...] września 2020 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KSP, powołując się na brak rozstrzygnięcia w sprawie wszczętej na jej wniosek z [...] maja 2020 r. adresowany do KRP. W odpowiedzi na skargę KSP wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie jest organem właściwym do wydania decyzji zgodnie z żądaniem skarżącej. Wydana przez organ drugiej instancji decyzja (uwzględniająca żądanie skarżącej) byłaby dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 1 oraz w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Niezależnie od powyższego, organ drugiej instancji dodał, iż wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji KRP z [...] maja 2020 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Skarga podlega oddaleniu. Należy bowiem zgodzić się z KSP, że nie jest on organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wszczętej raportem skarżącej z [...] maja 2020 r. W postępowaniu sądowym wszczętym skargą na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym, określonym w art. 35 k.p.a., ewentualnie przedłużonym przez organ na zasadach określonych w art. 36 k.p.a. lub w innym, wynikającym z przepisów prawa materialnego, terminie. Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1080/19 (LEX nr 2774803), w sprawach dotyczących bezczynności organów zakres sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza skarga. Sąd pierwszej instancji nie ma możliwości modyfikowania żądania strony, natomiast ma wypowiedzieć się co do przedstawionych przez stronę okoliczności faktycznych i prawnych i w tym kontekście ustalić czy doszło do bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podkreślić należy, że skarżąca wystąpiła z raportem (wnioskiem) z [...] maja 2020 r. do KRP. Zatem w przypadku niewydania rozstrzygnięcia w sprawie zainicjowanej ww. wnioskiem, skarżąca powinna zarzucić bezczynność organowi pierwszej instancji, a nie KSP (jak to uczyniła w skardze do tut. Sądu). To organ pierwszej instancji jest adresatem jej raportu z [...] maja 2020 r. i to wobec niego można formułować zarzut bezczynności. Trafnie podniósł KSP, iż rozpoznanie przez niego ww. raportu w drodze decyzji, czyniłoby tę decyzję nieważną jako wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.