II SAB/Wa 569/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 kwietnia 2012 r. o przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku postanawia: - odrzucić skargę -

B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 kwietnia 2012 r. o przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku. W odpowiedzi na skargę organ zaznaczył, że skarżąca w toku postępowania nie wzywała organu do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością. Zarządzeniem z dnia 24 października 2017 r. wezwano skarżącą do podania czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe skarżąca w piśmie z dnia 15 listopada 2017 r. poinformowała, że nie występowała do Prezesa ZUS z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z jego bezczynnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na przewlekłość lub bezczynność organu polegającą na nie zajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w określonej prawem formie, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) dalej kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, w ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, że analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa ZUS, skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Za takie wezwanie nie można bowiem uznać ustnych lub telefonicznych ponagleń o których skarżąca wspomina w kierowanym do Sądu piśmie z 11 września 2017 r. Wskazany w niniejszej sprawie stan faktyczny nie spełnia normy art. 52 ppsa. Skarga na bezczynność musi być poprzedzona pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w formie ustnej nie potwierdzonej żadnym dokumentem czyni skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.