II SAB/Wa 569/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca), Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia 12 maja 2016 r. – oddala skargę –

Pismem z dnia 4 lipca 2016 r. G. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, z wnioskiem o nakazanie organowi niezwłocznego załatwienia sprawy i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, iż w dniu 12 maja 2016 r. zwrócił się do organu ze skargą na Komendanta Głównego Policji w sprawie dotyczącej ochrony jego danych osobowych. Do skargi dołączone było pełnomocnictwo dla radcy prawnego R. K., zawierające umocowanie do reprezentowania go przed tym organem, jak i przed sądami administracyjnymi i NSA. W dniu 24 czerwca 2016 r. zostało mu doręczone pismo organu z dnia [...] czerwca 2016 r., zawierające postanowienie o zwrocie pisma. Skarżący podniósł, iż pismo to, jak też pismo, o którym mowa w treści postanowienia, nie zostało doręczone pełnomocnikowi. Pismo, o którym mowa w treści postanowienia nie było też awizowane i nie otrzymał żadnej wiadomości e-mail z zawiadomieniem o przesyłce. Podał, iż w dniu 25 czerwca 2016 r. złożył do organu odwołanie od decyzji o zwrocie pisma, z wezwaniem do usunięcia niezgodności z prawem – rozpoznania skargi w terminie miesiąca. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Organ podał, iż w dniu 13 maja 2016 r. do Biura GIODO wpłynęła skarga G. P., dotycząca przetwarzania przez Komendanta Głównego Policji jego danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji oraz niedopełnienia przez Komendanta obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Pismem z dnia 20 maja 2016 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wystąpił do skarżącego o uzupełnienie braków formalnych jego skargi i uiszczenie opłaty skarbowej od czynności urzędowej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wymaganej przepisami ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej. Pismo to było dwukrotnie awizowane w dniu 24 maja i 1 czerwca 2016 r., a następnie zwrócone, jako niepodjęte w terminie. Wobec powyższego doręczenie korespondencji należało uznać za dokonane z upływem dnia 7 czerwca 2016 r. Wobec nieuiszczenia należności tytułem opłaty skarbowej w wyznaczonym terminie, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. zwrócił skarżącemu skargę. Następnie w dniu 27 czerwca 2016 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo skarżącego, stanowiące zażalenie na postanowienie organu z dnia [...] czerwca 2016 r., a w dniu 7 lipca 2016 r. skarga G. P. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. W kontekście wyżej przywołanych okoliczności faktycznych nie można uznać, by postępowanie w sprawie prowadzone było przez organ w sposób przewlekły oraz zarzucić organowi, że podejmował czynności w sposób nieefektywny lub pozorny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności (jak w rozpoznawanej sprawie), nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie podjęcia przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wobec nierozpoznania, jak twierdzi, przez organ jej skargi dotyczącej przetwarzania przez Komendanta Głównego Policji danych osobowych. W sprawie jest bezsporne, że po otrzymaniu skargi z dnia 12 maja 2016 r. Generalny Inspektor pismem z dnia 20 maja 2016 r. wezwał skarżącego do nadesłania pełnomocnictwa udzielonego R. K. pod rygorem pominięcia pełnomocnika i uiszczenia należnej opłaty skarbowej pod rygorem zwrotu skargi. Natomiast w dniu [...] czerwca 2016 r. Generalny Inspektor wydał postanowienie o zwrocie pisma, zawierającego skargę G. P., wobec nieuiszczenia w wyznaczonym terminie należności tytułem opłaty skarbowej. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 24 czerwca 2016 r., natomiast pismem z dnia 25 czerwca 2016 r. skarżący złożył "odwołanie od decyzji o zwrocie pisma", zaś pismem z dnia 4 lipca 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu. Jakkolwiek przesłanie korespondencji stronie zamiast jej pełnomocnikowi jest uchybieniem procesowym, jednakże uchybienie to nie czyni uzasadnionym zarzutu bezczynności organu. Uchybienie polegające na pominięciu pełnomocnika może być jedynie ocenione w postępowaniu, w którym organ podjął postanowienie o zwrocie skargi. Innymi słowy, to uchybienie procesowe nie może prowadzić do wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.