II SAB/Wa 548/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi D. K. na bezczynność Komendanta Służby Ochrony Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. o wypłatę rekompensaty pieniężnej p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę -

W piśmie z dnia [...] lipca 2023 r. D.K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta Służby Ochrony Państwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. w sprawie "wypłaty lub/i odmowy wypłaty zapłaty rekompensaty pieniężnej za niewykorzystanych 165 dni i 5 godzin". W odpowiedzi na skargę Komendant Służby Ochrony Państwa wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. W uzasadnieniu organ zauważył, że sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilny, a właściwy do jej rozpoznania jest sąd okręgowy - sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas podlega ona odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi strony skarżącej jest bezczynność Komendanta Służby Ochrony Państwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. "w sprawie wypłaty lub/i odmowy wypłaty zapłaty rekompensaty pieniężnej za niewykorzystanych 165 dni i 5 godzin". Wyjaśnić należy, iż zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 66 – dalej: ustawa "SOP"), funkcjonariuszowi przysługują następujące należności pieniężne: należności za podróże służbowe i należności przysługujące z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 (pkt 1), świadczenia związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 (pkt 2), należności związane ze zwolnieniem ze służby (pkt 3), nagroda jubileuszowa (pkt 4), nagroda roczna (pkt 5), rekompensata pieniężna za czas służby przekraczający normę, o której mowa w art. 81 ust. 2 (pkt 6), świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie (pkt 7), świadczenie motywacyjne (pkt 8), świadczenie teleinformatyczne, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2021 r., poz. 2333) (pkt 9), świadczenie za długoletnią służbę (pkt 10). Jak wynika z treści art. 170 ust. 3 ustawy o SOP, funkcjonariusz może dochodzić roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych przed sądem okręgowym - sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Zdaniem Sądu, z powyższej regulacji wynika jednoznacznie, że ustawodawca zastrzegł cywilny, a nie administracyjny tryb dochodzenia rekompensat pieniężnych za czas służby przekraczający normę, o której mowa w art. 81 ust. 2 ustawy o SOP. W tej sytuacji, uznać należy, że sądem właściwym w tego typu sprawach jest sąd powszechny, tj. sąd okręgowy - sąd pracy i ubezpieczeń społecznych, przed którym skarżący może dochodzić roszczeń dotyczących należności pieniężnych. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że cywilny charakter roszczenia czyni niedopuszczalnym rozstrzyganie przez sąd administracyjny w sprawie przedmiotowej skargi na bezczynność, co uzasadnia jej odrzucenie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a - orzekł, jak w sentencji postanowienia.