II SAB/Wa 514/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 r. sprawy ze skargi S. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] stycznia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej – oddala skargę –

[...] w dniu [...] stycznia 2015 r. skierowała do Ministra Zdrowia wniosek o udostępnienie notatek, protokołów, dokumentów, nagrań (jeżeli zostały wykonane), które powstały podczas spotkania i dotyczą jego przebiegu oraz ustaleń, o którego efektach informacja zawarta jest pod wskazanym we wniosku linkiem. Wnioskodawcy w dniu 26 stycznia 2015 r. udzielono odpowiedzi, do której załączono kopię porozumienia zawartego w dniu [...] stycznia 2015 r. pomiędzy Federacją Związków Pracodawców Ochrony Zdrowia Porozumienie [...] reprezentowaną prze Prezesa Zarządu J.K., wiceprezesa Zarządu T.D., członka Zarządu M.T. a Narodowym Funduszem Zdrowia reprezentowanym przez Prezesa T.J. oraz Ministrem Zdrowia reprezentowanym przez Sekretarza Stanu S.N. W piśmie poinformowano również wnioskodawcę, że nie sporządzono notatek ani stenogramów ze spotkania, natomiast wszelkie wykonane nagrania nie mają waloru oficjalności, a jedynie charakter roboczy i pomocniczy, przez co nie stanowią informacji publicznej. Wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. o udzielenie informacji publicznej. W ocenie strony skarżącej jej wniosek nie został wykonany i z tej przyczyny wnosi o zobowiązanie organu do jego wykonania i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Minister Zdrowia wnosi o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego gdyż żądane informacje zostały stronie skarżącej udostępnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 512 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego ich wykorzystania (art. 1-2a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - Dz. U. z 2014 r., poz. 782). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co znajduje potwierdzenie w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 powyżej powołanej ustawy, sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Ministra Zdrowia w kontrolowanej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy, wskazać należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Podmiot zobowiązany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej, bądź też nie podjął rozstrzygnięcia stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym powyższej ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ww. ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). W sprawie nie jest sporne, że minister zdrowia jest podmiotem obowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również to, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Sporny jest zakres w jakim została udostępniona. Zdaniem Sądu, organ zrealizował wniosek strony skarżącej w zakresie w nim określonym poprzez udostępnienie informacji, którą dysponował na dzień jego złożenia. Organ zasadnie uznał, że ewentualne i istniejące nagrania nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie mają charakteru oficjalnego dokumentu wytworzonego w tej formie i ze względu na brak przymiotu informacji publicznej nie podlegają udostępnieniu. Sąd nie uwzględnił wniosku organu o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, gdyż co prawda doszło do uchybienia terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że strona skarżąca w przedmiotowym wniosku nie określiła, jakiego spotkania żądane informacje dotyczą, to zwłoka w ich udzieleniu może być uzasadniona. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji orzeczenia.