II SAB/Wa 492/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

A. S. złożył skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2020r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2020r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej, tj. numerów telefonów służbowych i stacjonarnych członków kierownictwa KPRM. Wniosek wpłynął do organu w dniu 12 czerwca 2020r. Pismem z dnia [...] lipca 2020r. organ odpowiedział wnioskodawcy, iż pomimo skierowania pisma w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm.) żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Jednocześnie przekazana została skarżącemu informacja, iż na stronach Biuletynu Informacji Publicznej KPRM (zakładka: organizacja KPRM i kontakt) opublikowane są numery telefonów do poszczególnych departamentów. A. S. złożył skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 20020r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wnosił m.in. o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ukaranie organu grzywną w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości, stwierdzenie, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszania prawa, zawiadomienie, w trybie art. 155 p.p.s.a. właściwych organów o istotnych naruszeniach prawa przez organ i okolicznościach mających wpływ na ich powstanie. Skarżący wskazywał, iż zwrócił się do organu z żądaniem udostępnienia informacji publicznej, tj. numerów telefonów służbowych i stacjonarnych członków kierownictwa KPRM ( Prezesa Rady Ministrów, Wicepremierów, Szefa KPRM, innych ministrów KPRM i dyrektorów komórek organizacyjnych KPRM). Podnosił, iż organ, czyli Prezes Rady Ministrów ukrywa informacje publiczne w postaci numerów telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych do członków kierownictwa KPRM, a tych podawanych na stronach BIP nikt nie odbiera. Zatem pomimo usilnych prób porozumienia się nie tylko z członkami kierownictwa, ale także z decyzyjnymi dyrektorami, funkcjonariuszami publicznymi tego urzędu, nie można się porozumieć, bowiem w urzędzie tym nikt nie pracuje, nie świadczy pracy, z nikim nie można nawiązać kontaktu słowno-logicznego w szczególności telefonicznego np. w sprawie stanowiska Prezesa Rady Ministrów Mateusza Morawieckiego, co do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2020 roku w sprawie II SAB/Wa 84/20 jak i załatwienia wszelkich innych spraw służbowych. Tym samym, w ocenie skarżącego, istnieje uzasadnione podejrzenie, że funkcjonariusze publiczni KPRM za wiedzą i zgodą organu- Prezesa Rady Ministrów lub bez jego wiedzy i zgody ukrywają dokumenty którymi nie mają prawa wyłącznie rozporządzać i poświadczają nieprawdę, nie udostępniając numerów telefonów służbowych, a fałszując te które są podawane. Skarżący wskazywał, iż należy zatem zobowiązać organ - Prezesa Rady Ministrów do udostępnienia informacji publicznej w postaci numerów telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych do członków kierownictwa oraz dyrektorów komórek organizacyjnych KPRM, co jest konieczne dla załatwiania spraw w kompetencjach tego organu. Prezes Rady Ministrów wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167, zwana dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd wyjaśnia ponadto, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na treść art. 119 pkt 4 p.p.s.a., gdyż skarżący złożył skargę na bezczynność organu. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. – dalej u.d.i.p.) stanowi, iż do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów p.p.s.a., określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ale i bezczynność podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym kontekście podkreślenia wymaga, iż w przedmiocie udostępniania informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, ani nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, ani nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął jednej z ww. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określona informacja publiczna nie została przekazana wnioskodawcy. Ponadto żądane przez skarżącego informacji nie mającej charakteru publicznego powoduje, iż organ może zawiadomić o tym skarżącego w zwykłym piśmie, a nie w decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. Stanowisko analogiczne było wielokrotnie prezentowane o ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 83/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 października 2016r. sygn. akt II SAB/Kr 135/16 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Stanowisko to wypływa przede wszystkim z treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tylko wówczas, gdy sprawa ma charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji. Przepis ten ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 314). Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów i materiałów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Na tle powyższej wykładni niespornym jest, iż Prezes Rady Ministrów jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. W ocenie składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznającego niniejszą sprawę żądanie zawarte we wniosku skarżącego nie dotyczy jednak udostępnienia informacji publicznej. Podanie numerów telefonów służbowych i stacjonarnych członków kierownictwa KPRM ( Prezesa Rady Ministrów, Wicepremierów, Szefa KPRM, innych ministrów KPRM i dyrektorów komórek organizacyjnych KPRM) nie jest objęte prawem obywatela do uzyskania informacji publicznej. Informacja o numerach telefonów służbowych odnosi się do narzędzi, jakimi posługuje się organ w zakresie realizacji obowiązków służbowych. Znajomość numerów telefonów sprowadza się w istocie wyłącznie do informacji o cyfrach, które identyfikują abonenta, zaś znajomość numeru oraz osoby, której został on przypisany (imię, nazwisko, stanowisko służbowe), pozwala jedynie na uzyskanie połączenia z jego użytkownikiem. Numery służbowych telefonów są wykorzystywane do wewnętrznej komunikacji przy wykonywaniu zadań służbowych. Posługiwanie się tymi numerami pozwala na kontaktowanie się z członkami kierownictwa KPRM w każdym miejscu i czasie, a więc także poza siedzibą organu, jak i po godzinach urzędowania. Posługiwanie się zatem tego rodzaju środkami łączności bez wątpienia ma na celu usprawnienie i ułatwienie działania KPRM. Potraktowanie tych danych (a więc numerów służbowych telefonów) jako informacji publicznej, a w konsekwencji podanie jej do publicznej wiadomości, niweczyłoby cel, dla którego taki sposób komunikowania się został wprowadzony. Żądana we wniosku skarżącego informacja, nie jest zatem informacją o faktach dotyczących reguł funkcjonowania podmiotu, jak i trybu jego działania i organizacji (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej). Niewątpliwie nie mieści się ona w problematyce sposobu zorganizowania pracy danego podmiotu rozumianej jako zespół pewnego rodzaju norm organizacyjnych, które wyznaczają sposób funkcjonowania jednostki organizacyjnej, w szczególności załatwiania spraw obywateli i zadań służbowych. Nie jest też informacją o gospodarowaniu majątkiem publicznym. Informacja, której domaga się skarżący, w istocie nawet nie odnosi się do zasad korzystania z narzędzia, jakim jest służbowy telefon. Znajomość numeru telefonu służbowego, jako środka technicznego będącego w dyspozycji członków KPRM, nie jest źródłem wiedzy w tak przedstawionym zakresie problematyki dotyczącej zasad funkcjonowania podmiotu i trybu jego działania. Materia ta nie należy więc do kategorii spraw publicznych. Należy przy tym wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w tego rodzaju sprawach zajmuje jednolite stanowisko (por. wyroki z dnia 5 lutego 2016 r. sygn. akt: I OSK 2607/14 i I OSK 2458/14, oraz z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2056/14, publ. CBOSA). Skoro skarżący otrzymał odpowiedź właściwego organu, iż wniosek nie dotyczy sprawy publicznej, nie ma podstaw prawnych do uznania, iż w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się bezczynności. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę na bezczynność za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.