II SAB/Wa 478/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej na rzecz P. B. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi P. B. (dalej: "Skarżący") jest bezczynność Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej (dalej: "KGŻW") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] marca 2025 r. P.B. zwrócił się do Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej o udostępnienie, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", informacji odnośnie wykonywania czynności ochronnych wobec A.M. prowadzonych przez Oddział Specjalny Żandarmerii Wojskowej w [...] w zakresie "kopii dokumentu z dnia [...] stycznia 2018 r. (pismo nr [...]), będącego wnioskiem o ochronę A.M. i przesłanego z Ministerstwa Obrony Narodowej, z podpisaną przez ministra M. B. adnotacją następującej treści: "p. gen. [...] zgoda pr o zaproponowanie zakresu ochrony" na ww. dokumencie, a w przypadku braku ww. dokumentu podania jego daty wpływu do KGŻW wraz z numerem". W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. KGŻW poinformowała Skarżącego, że zgoda na ochronę A. M. była realizowana na podstawie § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie osób, w stosunku do których Żandarmeria Wojskowa wykonuje czynności ochronne oraz zakresu i trybu współdziałania Żandarmerii Wojskowej z Biurem Ochrony Rządu (Dz. U. z 2019 r., poz. 92). Rozporządzenie to obowiązywało do dnia 31 stycznia 2019 r. Decyzja (adnotacja ze zgodą) M. B. - ówczesnego Ministra Obrony Narodowej na objęcie A. M. (wniosek A. M. z dnia [...] stycznia 2018 r.) została wydana w dniu [...] lutego 2018 r. w reżimie poprzednio obowiązującego rozporządzenia. Innych wniosków ani zgód w zakresie objęcia ochroną nie było. Na gruncie § 1 pkt 6 ww. rozporządzenia Żandarmeria Wojskowa wykonuje czynności ochronne w stosunku do innych osób na podstawie odrębnej decyzji Ministra Obrony Narodowej. Decyzję o objęciu A. M.ochroną podjął ówczesny Minister Obrony Narodowej M. B. Żandarmeria Wojskowa jedynie wykonała decyzję ówczesnego Ministra Obrony Narodowej w zakresie ochrony. Pismem z dnia [...] maja 2025 r. K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KGŻW w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4. ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. W związku z powyższym Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie KGŻW do wykonania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z jego treścią w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) orzeczenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2016 r., poz. 1169) w związku z art 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", 3) zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł w szczególności, że wnioskował o przesłanie kopii dokumentu, zaś przy braku takowego w zasobach KGŻW, o podanie daty jego wpływu do KGŻW. W ramach odpowiedzi na wniosek KGŻW nie przesłała kopii wnioskowanego dokumentu, nie podała również daty jego wpływu do KGŻW. Uzyskana informacja odnośnie m.in. podstawy prawnej zgody na realizację ochrony A.M. nie stanowiła przedmiotu wniosku. Skarżący zaznaczył, że żądana informacja publiczna powinna zostać udzielona na podstawie dowodów nieprzetworzonych, znanych organowi z urzędu. Jedynie w sytuacji braku stosownego dokumentu konieczne byłoby sprawdzenie daty jego wpływu do KGŻW, przy czym wyszukanie numeru rejestracji w kancelarii nie powinno sprawiać jakichkolwiek trudności. Skarżący podkreślił, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w dniu [...] kwietnia 2025 r. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany nie przekazał wnioskowanej informacji. Oznacza to, że podmiot zobowiązany nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Za pismem z dnia [...] maja 2025 r. KGŻW przesłał kopię pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. będącego we władaniu organu. Zaznaczył, iż oryginał dokumentu nie jest i nie był w posiadaniu Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej. Natomiast w odpowiedzi na skargę KGŻW wniósł o: - odrzucenie skargi o stwierdzenie bezczynności i przewlekłości postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] marca 2025 r. oraz umorzenie postępowania w sprawie, - stwierdzenie, że organ nie dopuścił się rażącej bezczynności i przewlekłości ze względu na fakt, że organ udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie oraz po wniesieniu skargi udostępnił wnioskowaną informację publiczną, - zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ podniósł w szczególności, że wnioskowana kopia dokumentu z dnia [...] stycznia 2018 r. (pismo nr [...]), będącego wnioskiem o ochronę A.M.i przesłanego z Ministerstwa Obrony Narodowej, z podpisaną przez Ministra Obrony Narodowej M. B. adnotacją, przesłana Skarżącemu w dniu [...] maja 2025 r., jest w istocie kopią będącą we władaniu Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej, zaś oryginał dokumentu znajduje się we władaniu Ministerstwa Obrony Narodowej, co wynika z uwidocznionych na nim odcisków pieczęci wraz z adnotacjami Ministra Obrony Narodowej oraz numerów i dat rejestracji. Skarżący, chcąc otrzymać kopię z oryginału dokumentu z dnia [...] stycznia 2018 r. (pismo nr [...]) winien zwrócić się do organu, który nim fizycznie włada. Komenda Główna Żandarmerii Wojskowej takiego oryginału nie posiada i nie posiadała, z tego względu mogła przesłać Skarżącemu jedynie kopię z posiadanej kopii dokumentu z dnia [...] stycznia 2018 r. (pismo nr [...]). Rzeczoną kopię przesłano Skarżącemu w dniu [...] maja 2025 r. (pismo nr [...]) na wskazany we wniosku adres email. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2025 r. Skarżący wniósł o: - uwzględnienie sprostowania Skarżącego w związku z nieprawdziwą informacją podaną przez organ w zakresie formy złożenia skargi wraz z dowodami z dokumentów w postaci skargi z dnia [...] maja 2025 r. oraz z potwierdzeniem przesłania skargi poprzez platformę epuap do organu, - uwzględnienie głosu Skarżącego do protokołu wraz z dowodem z dokumentu w postaci pisma Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] lutego 2018 r. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że nie jest prawdziwe twierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, iż organ otrzymał skargę na bezczynność za pośrednictwem skrzynki elektronicznej [...]. Skarga w dniu [...] maja 2025 r. została bowiem przesłana do organu jako dokument elektroniczny poprzez platformę epuap. Podniósł również, że dokument, który otrzymał za pośrednictwem emaila od KGŻW nie jest dokumentem, o którego kopię wnioskował, gdyż jest to kopia z zasobów MON. Skarżący wnioskował natomiast o dokument z zasobów KGŻW, który organ powinien posiadać. Trudno bowiem uznać za prawdziwe twierdzenie, że organ nie posiada dokumentu, na podstawie którego podjął określone działania. Dokument ten powinien do organu wpłynąć i zostać zarejestrowany. Bez wnioskowanego dokumentu dalsze działania organu nie miałyby podstawy formalnej, jak i prawnej. Skarżący zaznaczył, że w dniu [...] maja 2025 r. organ przesłał pismo z dnia [...] stycznia 2018 r. (nr [...]) będące wnioskiem A. M. o objęcie ochroną jego osoby przez Żandarmerię Wojskową. Adresatem tego wniosku jest Minister Obrony Narodowej. Jednocześnie pismo to skierowane zostało do wiadomości Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej. Oznacza to, że sam wniosek został przesłany równocześnie do MON i KGŻW, w tym drugim przypadku "do wiadomości". Zatem pierwotny wniosek powinien zostać zarejestrowany w ramach pism przychodzących do KGŻW i nie powinno być na nim żadnych dodatkowych adnotacji (w tym Ministra Obrony Narodowej). Jednakowoż w zasobach KGŻW powinien znajdować się również dokument z adnotacją Ministra Obrony Narodowej, jako zarejestrowany pod innym numerem z inną datą wpływu. Z tego względu Skarżący - jak wskazał - nie wnosił o przesłanie wniosku A. M., ale wniosku z adnotacją Ministra Obrony Narodowej, gdyż właśnie taki dokument powinien również znajdować się w zasobach KGŻW. Skarżący zaznaczył nadto, że na przesłanym dokumencie widnieją dwa stemple Kancelarii Jawnej Nr [...], z nadanym numerem oraz datą wpływu dokumentu - [...] stycznia 2018 r., w tym jeden z numerem [...], co potwierdza, że jest to dokument z zasobów MON, który wpłynął w dniu [...] stycznia 2018 r. Dokument ten uzyskał dekretację Ministra Obrony Narodowej poprzez wykonanie adnotacji o wskazanej treści, opatrzonej pieczęcią MON oraz datą [...] lutego 2018 r. Nie jest to zatem kopia z zasobów KGŻW, o którą Skarżący wnioskował. Minister Obrony Narodowej poprzez dekretację z dnia [...] lutego 2018 r. polecił podjęcie dalszych czynności KGŻW właśnie poprzez zaproponowanie formy ochrony. W tej sytuacji, aby KGŻW mógł zaproponować zakres ochrony, powinien otrzymać pismo z dekretacją Ministra Obrony Narodowej. Zatem pismo z dekretacją powinno zostać przesłane przez MON do KGŻW celem dalszego procedowania. Teoretycznie taki stan rzeczy znajduje swoje potwierdzenie w innej korespondencji przesłanej zwrotnie przez KGŻW do MON i stanowiącej odpowiedź na pismo z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. W piśmie KGŻW z dnia [...] lutego 2018 r. (data wpływu do MON - [...] luty 2018 r., rejestracja pod nr [...], adnotacja Ministra Obrony Narodowej o treści "zgoda" z dnia [...] lutego 2018 r.), gen. R. J. (wz. KGŻW) proponuje formę czynności ochronnych wobec A. M., wskazując jednocześnie na wstępie pisma, iż stanowi ono odpowiedź na pismo z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Aby możliwa była odpowiedź na pismo nr [...], dokument taki powinien najpierw wpłynąć do organu jako pismo z MON (po zarejestrowaniu w MON i dekretacji Ministra Obrony Narodowej), a następnie zostać zarejestrowany w kancelarii KGŻW, tzn. powinna być przystawiona pieczęć kancelarii, nadany numer wraz z datą wpływu i to niezależnie od tego, czy korespondencja została przesłana w formie tradycyjnej czy elektronicznej. Uwzględniając powyższe Skarżący wskazał, że wnioskowanym dokumentem nie może być pismo nr [...] przekazane przez KGŻW w dniu [...] maja 2025 r. gdyż: na dokumencie widnieją jedynie dwie pieczęcie Kancelarii Jawnej Nr [...], obie z dnia [...] stycznia 2018 r.; dokument ma adnotację Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2018 r.; brak jest daty wpływu do KGŻW po dekretacji Ministra Obrony Narodowej, tj. brak innych oznaczeń wskazujących na wpływ do KGŻW w dacie [...] lutego 2018 r. (data sporządzenia adnotacji przez MON) lub [...] lutego 2018 r. (data odpowiedzi KGŻW i wpływu pisma do MON, rejestracja pod numerem [...]). Nie jest to zatem dokument, który wpłynął do MON. Nie doszło więc do udostępnienia informacji objętej zakresem wniosku z dnia [...] marca 2025 r. Skarżący, jak wskazał, wnioskował o przesłanie kopii dokumentu lub przy braku takowego w zasobach KGŻW (np. zaginięcie, zniszczenie), o podanie daty jego wpływu do KGŻW i numeru, pod którym pismo zostało zarejestrowane. Takiej informacji Skarżący również nie otrzymał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd nie stwierdził podstaw do odrzucenia skargi, bowiem w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek, o których mowa w art. 58 § 1 i § 2 p.p.s.a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawach o udostępnienie informacji publicznej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Natomiast informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niemniej jednak w jego zakres przedmiotowy wpisuje się przejaw działalności organów władzy publicznej oraz podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących mieniem publicznym, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. "Informacją publiczną" jest zatem każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania i cele publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19; CBOSA). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Walor "publiczny" należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności władz publicznych oraz innych podmiotów realizujących określone zadania i cele publiczne. Rodzaje informacji publicznej ustawodawca określił w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2d u.d.i.p.), o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym o treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (lit. a), o stanowiskach zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego (lit. b), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Zwrot "w szczególności" wskazuje bezpośrednio, że katalog objęty ww. przepisem nie ma charakteru zamkniętego, a stanowi jedynie przykładowe wyliczenie, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., s. 136 i nast.; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, s. 25 i nast.). W świetle powyższego będąca przedmiotem żądania Skarżącego kopia dokumentu z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] przesłanego z MON z podpisaną przez Ministra Obrony Narodowej adnotacją, a także (wnioskowana alternatywnie) informacja o dacie wpływu tego dokumentu do KGŻW oraz numerze - stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co do zasady rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej, jeśli znajduje się ona w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) albo poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w przypadku stwierdzenia przez organ ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź w przypadku stwierdzenia, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.). Wskazać przy tym należy, że zgodnie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przenosząc powyższe uwagi na stan sprawy wskazać należy, że odpowiadając w dniu [...] kwietnia 2025 r. na wniosek Skarżącego z dnia [...] marca 2025 r. organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej. Udzielił bowiem ogólnej informacji o podstawach prawnych wykonywania czynności ochronnych przez Żandarmerię Wojskową, co w istocie nie stanowiło przedmiotu wniosku. Zatem na dzień wniesienia skargi ([...] maja 2025 r.) organ pozostawał w bezczynności. Nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej, ani nie rozpoznał wniosku w inny sposób przewidziany w przepisach u.d.i.p. Zaznaczyć przy tym należy, że sam fakt udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności organu. Udostępnienie informacji publicznej w części, niepełnej albo wymijającej nie jest wypełnieniem obowiązku informacyjnego, wynikającego ze złożonego w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosku (por. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 711/22; CBOSA). Dopiero w dniu [...] maja 2025 r., a więc po złożeniu skargi na bezczynność, organ udostępnił Skarżącemu kopię wnioskowanego dokumentu z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] wraz z adnotacją Ministra Obrony Narodowej wskazując przy tym, że KGŻW nie jest i nigdy nie był w posiadaniu oryginału tego dokumentu. Oznacza to, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, bowiem w ustawowym terminie nie rozpoznał wniosku w sposób określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uczynił to dopiero po wniesieniu skargi, z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu przesłana kopia pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] z naniesioną adnotacją MON wyczerpuje przedmiot wniosku informacyjnego z dnia [...] marca 2025 r. Organ poinformował bowiem w piśmie z dnia [...] maja 2025 r., że przesyła dokument "będący we władaniu KGŻW". Natomiast w odpowiedzi na skargę wskazał, że w ww. dacie przesłano Skarżącemu "wnioskowaną kopię dokumentu z dnia [...] stycznia 2018 r. (pismo nr [...]), będącego wnioskiem o ochronę p. A. M. i przesłanego z Ministerstwa Obrony Narodowej, z podpisaną przez ministra M. B. adnotacją następującej treści: "p. gen. [...] zgoda pr o zaproponowanie zakresu ochrony" na ww. dokumencie". Skarżący sugerował w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2025 r., że w dyspozycji organu powinien znajdować się inny, aniżeli udostępniony mu dokument (kopia), pochodzący z zasobów KGŻW, o który de facto wnioskował, a potwierdzeniem tego stanu rzeczy ma być pismo KGŻW z dnia [...] lutego 2018 r. przesłane do MON, którego kopię Skarżący załączył do pisma procesowego z dnia [...] lipca 2025 r. (k. 44 akt sądowych). Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadził dowód uzupełniający z ww. pisma KGŻW z dnia [...] lutego 2018 r., jednak nie stwierdził, aby miało ono wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać bowiem należy, że przekazana Skarżącemu kopia dokumentu z dnia [...] stycznia 2018 r. odpowiada treści wniosku z dnia [...] marca 2025 r., a stanowisko Skarżącego przedstawione w ww. piśmie procesowym nie stanowi podstawy do uznania, że organ nie wypełnił obowiązku informacyjnego na ww. wniosek. Jeśli natomiast intencją Skarżącego było uzyskanie innej, aniżeli wnioskowana, informacji publicznej (np. kopii innego dokumentu), ma możliwość ponownego zwrócenia się do organu w tym zakresie w trybie u.d.i.p. wskazując dokładnie (konkretnie) przedmiot żądania. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z dnia [...] marca 2025 r. i orzekł w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), o czym orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków Skarżącego i natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi na wniosek w dniu [...] kwietnia 2025 r., a następnie w dniu [...] maja 2025 r. i jakkolwiek pierwsza z ww. odpowiedzi nie była prawidłowa (nie odpowiadała treści wniosku), to nie można przyjąć, że działanie organu w tym wypadku było równoznaczne z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął przy tym pod uwagę okoliczność, że do dnia wyrokowania organ rozpoznał wniosek Skarżącego przekazując pozostającą w jego dyspozycji kopię żądanego dokumentu. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi (100 złotych), Sąd postanowił jak w punkcie 3 sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.