II SAB/Wa 457/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Fundacja [...] z siedzibą w [...] dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku S. P. z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w [...] w rozpoznaniu wniosku S. P. z dnia [...] lutego 2025 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Fundacji [...] z siedzibą w [...] na rzecz S. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi S.P. (dalej: "Skarżący") jest bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Fundacja", "organ") w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem "o dostęp do informacji publicznej" z dnia [...] lutego 2025 r. Skarżący zwrócił się do Fundacji o udostępnienie informacji o: 1) ilości opinii (analiz) prawnych zleconych i otrzymanych w okresie ostatnich 4 miesięcy od dnia otrzymania niniejszej wiadomości przez Fundację [...] z siedzibą w [...] (tj. od dnia 28 października 2024 r.); dotyczy to także opinii (analiz), które zostały zlecone ponad 4 miesiące temu, ale Fundacja otrzymała je w okresie ostatnich 4 miesięcy, 2) kosztach opinii (analiz), o których mowa w pkt 1 (proszę o przesłanie skanu faktur z tego tytułu), 3) kosztach opinii (analiz) prawnych zleconych przez Fundację za rok 2023 i 2024 z podziałem na ww. lata, 4) przesłanie skanu opinii (analiz) prawnych, o których mowa w pkt 1, 5) informację, czy opinie, o których mowa w pkt 1, zlecone były przez Fundację w związku z zaleceniami organów nadzorujących ww. Fundację; w przypadku odpowiedzi twierdzącej proszę o przesłanie skanu pism ww. organów w tym przedmiocie. Skarżący wskazał, aby odpowiedzi na ww. pytania (w tym skany dokumentów) przesłać na podany adres email. Pismem z dnia 18 marca 2025 r. Fundacja, powołując art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", poinformowała Skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia wniosku (otrzymanego w dniu [...] marca 2025 r.) do dnia 28 kwietnia 2025r. Fundacja wskazała, że z uwagi na zakres żądania wniosku konieczne jest dokonanie ponadstandardowych czynności, w tym przeanalizowanie dokumentacji będącej w posiadaniu Fundacji za okres wskazany przez Skarżącego. Następnie, pismem z dnia 21 marca 2025 r. Fundacja udzieliła odpowiedzi na pytania podane we wniosku informując: - odnośnie pytania nr 1 - "zlecone i otrzymane opinie/analizy - 2", - odnośnie pytania nr 2 - "rozpatrzone w trybie odrębnym", - odnośnie pytania nr 3 – "nie wystąpiły koszty w zakresie opinii (analiz) prawnych zleconych przez Fundację za rok 2023 i 2024", - odnośnie pytania nr 4 - "rozpatrzone w trybie odrębnym", - odnośnie pytania nr 5 - "opinie nie były zlecone w związku z zaleceniami organów nadzorujących". Ponadto pismem z dnia 21 marca 2025 r. Fundacja wezwała Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. poprzez przekazanie pełnych danych wnioskodawcy oraz podpisanie wniosku. Pismem z dnia 30 marca 2025 r. S.P. wniósł skargę na bezczynność Fundacji w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2025 r. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak udostępnienia w wymaganym terminie informacji publicznej na ww. wniosek. W związku z powyższym Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Fundacji do załatwienia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 2 i pkt 4 wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdzenie, że Fundacja dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie od Fundacji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że wiadomość e-mail Skarżącego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej została wysłana do Fundacji w dniu [...] lutego 2025 r., godz. 12:57, zatem w godzinach pracy Fundacji i taką datę należy uznać za prawidłową, jako datę wpływu wniosku. Do dnia 14 marca 2025 r. Skarżący nie otrzymał od Fundacji wnioskowanych informacji, jak również wiadomości o przyczynach nieprzekazania tych informacji. Dopiero w dniu 18 marca 2025 r. do Skarżącego zostało przesłane "Powiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu", przy czym błędnie w nim wskazano, jakoby wniosek Skarżącego złożony został w dniu [...] marca 2025 r. (wtorek), podczas gdy został on złożony w dniu [...] lutego 2025 r. (piątek). W związku z powyższym Skarżący wiadomością e-mail z dnia 19 marca 2025r. poinformował Fundację, iż wniosek wpłynął w dniu [...] lutego 2025 r., a Fundacja błędnie określiła dzień jego wpływu. Ponadto Skarżący wskazał, iż Fundacja pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji od dnia 15 marca 2025 r., gdyż odpowiedź powinna zostać przesłana do dnia 14 marca 2025 r. (zawiadomienie o przedłużeniu terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. również nie zostało wysłane w wymaganym terminie, tj. do dnia 14 marca 2025 r.). Skarżący poprosił o niezwłoczne udzielenie odpowiedzi, nie później niż do końca tygodnia. Ponadto poinformował Fundację, iż wskazanie terminu rozpatrzenia sprawy do dnia 28 kwietnia 2025 r. w poprzedniej wiadomości nie jest skuteczne, gdyż zostało dokonane w sprzeczności z przepisami u.d.i.p. (z przekroczeniem 14-dniowego terminu od dnia wpływu wniosku), a co za tym idzie, każdy dzień opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi, począwszy od dnia 15 marca 2025 r., stanowi o bezczynności Fundacji. Dalej Skarżący powołał się na pisma Fundacji z dnia 21 marca 2025 r. Wskazał, że na wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku odpowiedział w dniu 23 marca 2025 r. Jednocześnie podniósł, iż działania Fundacji wskazują, że przesłanki powołane w powiadomieniu o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia wniosku (po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), miały charakter dowolny. Fundacja wskazała bowiem, iż musi wykonać ponadstandardowe czynności, w tym przeanalizować dokumentację będącą w jej posiadaniu, podczas gdy z udzielonej częściowo odpowiedzi wynika, że Fundacja nie miała de facto czego analizować, gdyż we wnioskowanym okresie, tj. latach 2023-2024 w ogóle nie pojawiły się dokumenty, o które pytał Skarżący, zaś w okresie ostatnich 4 miesięcy sporządzone zostały "aż" dwie analizy/opinie. Skarżący wskazał nadto, że do dnia sporządzenia skargi, tj. po upływie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, Fundacja nie udostępniła wnioskowanych informacji pomimo tego, że wszystkie wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej. Stwierdził, że z pisma Fundacji z dnia 21 marca 2025 r. wynika, że niezasadnie odmawia ona udzielenia informacji, a ponadto pozostaje niekonsekwentna w swoim stanowisku. Skoro bowiem Fundacja przychyliła się do stanowiska Skarżącego i uznała, że w zakresie pkt 2 i 3 wniosku mamy do czynienia z informacją publiczną (która nie wymaga przetworzenia), to powinna udzielić kompletnej odpowiedzi. Podsumowując Skarżący wskazał, że w stanie faktycznym sprawy termin do rozpoznania wniosku upłynął z dniem 14 marca 2025 r. Pierwsze, wadliwe czynności zostały podjęte przez Fundację w dniu 18 marca 2025 r., zaś w dniu 21 marca 2025 r. Fundacja rozpoznała wniosek jedynie w części. Już z tego powodu skargę uznać należy za zasadną. Do dnia sporządzenia niniejszej skargi wniosek nie został w całości rozpatrzony, nie została również wydana decyzja, o której mowa wart. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Fundacja [...] z siedzibą w [...] wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W przypadku uwzględnienia skargi Fundacja wniosła o oddalenie wniosku Skarżącego o orzeczenie, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Motywując wniosek o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej Fundacja podniosła, że Skarżący błędnie utożsamia Fundację z organem administracji. Nadto wskazała, że ani we wniosku, ani w skardze do Sądu Skarżący nie podał żadnej okoliczności lub dowodu z którego wynika, że Fundacja jest zobowiązana do udzielenia żądanej informacji i przekazania jej w terminie wykazywanym w skardze. Podkreśliła, że Fundacja, jako organizacja pozarządowa w rozumieniu odrębnych przepisów, nie jest organem lub podmiotem, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p. Motywując wniosek o oddalenie skargi Fundacja podniosła, że wniosek Skarżącego otrzymała w dniu [...] marca 2025 r., co jednoznacznie potwierdzają ustalenia poczynione przez jej pracowników. Jednocześnie zaznaczyła, że Skarżący nie zażądał - mimo powszechnie dostępnej opcji w wiadomościach email - tzw. żądania potwierdzenia otrzymania wiadomości przez jej adresata. W związku z tym nie może twierdzić, że przekazanie wniosku nastąpiło w dniu [...] lutego 2025 r., a nie - jak wskazują ustalenia Fundacji - w dniu [...] marca 2025 r. W terminie 14 dni od dnia przekazania Fundacji wniosku, Fundacja poinformowała Skarżącego, że wniosek zostanie rozpatrzony w terminie wskazanym jako dłuższy niż 14 dni z uwagi na powołane okoliczności. Ponadto, w terminie wskazanym w u.d.i.p. Fundacja przekazała wnioskowaną informację, jednocześnie podała, że z określonych w u.d.i.p. powodów powinna uzyskać dane niezbędne do wydania stosownej decyzji. W związku z powyższym nie można twierdzić, że w dniu wniesienia skargi Fundacja pozostawała w bezczynności. Pismem z dnia 21 listopada 2025 r. Fundacja poinformowała, że w dniu [...] marca 2025 r. w sprawie zainicjowanej wnioskiem Skarżącego została wydana decyzja administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem skargi jest bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w [...] w udostępnieniu informacji publicznej, przy czym z treści skargi wynika, że dotyczy ona całości wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. Skarżący podniósł bowiem, że bezczynność Fundacji polega na braku udostępnienia informacji publicznej na ww. wniosek w wymaganym terminie. Sąd nie stwierdził podstaw do odrzucenia skargi, bowiem w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 58 § 1 p.p.s.a. W szczególności, wbrew stanowisku Fundacji, skarga na bezczynność Fundacji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest dopuszczalna. Nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawach o udostępnienie informacji publicznej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się zatem do objęcia obowiązkiem wynikającym z ustawy takich podmiotów prywatnych, które realizują zadania publiczne lub korzystają ze środków publicznych (w formie dofinansowania działalności, dotacji), ewentualnie, w których Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Podstawę działania Fundacji [...] z siedzibą w [...] stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o Fundacjach (Dz. U. z 2023 r., poz. 166 ze zm.). Jak wynika ze Statutu Fundacji stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały Rady Fundacji [...] nr [...]z dnia [...] stycznia 2021 r. Fundacja została ustanowiona przez Skarb Państwa, a w imieniu Fundatora Fundacji działa minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego. Natomiast ministrem właściwym ze względu na cele Fundacji jest minister właściwy do spraw zagranicznych (§ 1 Statutu). Zgodnie z § 5 Statutu Fundacja współdziała z organami administracji państwowej właściwymi w sprawach integracji europejskiej, pomocy zagranicznej i rozwojowej oraz funduszy strukturalnych, a także wspiera ich działalność. Fundacja może również wspierać działalność innych podmiotów w realizacji działań zbieżnych z celami Fundacji. Celem Fundacji, zgodnie z § 6 ust. 1 Statutu, jest wspieranie społecznego i gospodarczego rozwoju Polski w oparciu o środki pieniężne i rzeczowe uzyskiwane ze źródeł wskazanych w § 8 Statutu; wspieranie rozwoju państw, do których skierowana jest pomoc zagraniczna i rozwojowa RP w oparciu o środki pieniężne i rzeczowe uzyskiwane ze źródeł wskazanych w § 8 Statutu; działalność oświatowa i naukowa. Realizując swoje cele statutowe Fundacja działa zgodnie z programami rozwoju gospodarczego i społecznego oraz polityki pomocy zagranicznej i rozwojowej przyjętymi przez Rząd RP, uwzględniając również wskazania ofiarodawców (§ 6 ust. 2 Statutu). Fundacja realizuje swoje cele w szczególności poprzez: a) wdrażanie lub wspieranie wdrażania programów pomocy zagranicznej realizowanych na terytorium RP; prowadzenie działalności społecznej i charytatywnej; wspieranie innych podmiotów, których cele są zbieżne z celami Fundacji; prowadzenie działalności gospodarczej. W świetle powyższych regulacji przyjąć należy, że Fundacja, ustanowiona przez Skarb Państwa, w imieniu której obecnie działa minister właściwy do spraw funduszy i polityki regionalnej, i która wykonuje zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Natomiast informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niemniej jednak w jego zakres przedmiotowy wpisuje się przejaw działalności organów władzy publicznej oraz podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących mieniem publicznym, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, a także takiej, która jest związana z dysponowaniem majątkiem publicznym. "Informacją publiczną" jest zatem każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania i cele publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19; CBOSA). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Walor "publiczny" należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności władz publicznych oraz innych podmiotów realizujących określone zadania i cele publiczne. Aby uchylić się od zarzutu bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało wnioskiem Skarżącego z dnia [...] lutego 2025 r., który wpłynął do Fundacji w tym samym dniu, co potwierdza treść wiadomości email pracownika Fundacji z dnia [...] marca 2025 r. (akta administracyjne). Z treści tej wiadomości wynika, że wniosek Skarżącego wysłany w dniu [...] lutego 2025 r. o godz. 12:57 "przyszedł w piątek" ( [...] lutego 2025 r. o godz. 12:58), lecz "odebrany" ("otwarty/odczytany") został przez pracownika Fundacji we wtorek ([...] marca 2025 r.). Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Fundacji, że w takim stanie rzeczy, tj. w sytuacji gdy wiadomość email, zawierająca wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wpłynęła do systemu informatycznego podmiotu zobowiązanego, lecz nie została odczytana, to 14-dniowy termin do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej rozpoczyna swój bieg od daty otwarcia (odczytania) wiadomości email przez pracownika, a nie od daty jej wpływu do Fundacji. W niniejszej sprawie wniosek Skarżącego wpłynął do Fundacji w dniu [...] marca 2025r. i od tej daty należy liczyć 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z akt sprawy nie wynika, aby w ww. terminie, tj. do dnia 14 marca 2025 r., Fundacja podjęła jakiekolwiek czynności wobec wniosku Skarżącego. Dopiero w dniu 18 marca 2025 r., a więc z uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformowała Skarżącego, że ze względu na potrzebę przeanalizowania dokumentacji, wniosek zostanie załatwiony do dnia 28 kwietnia 2025r. Natomiast pismem z dnia 21 marca 2025 r. Fundacja udzieliła odpowiedzi na pytania w zakresie punktów 1, 3 i 5 wniosku oraz poinformowała Skarżącego, że jego wniosek - w zakresie punktów 2 i 4 - zostanie rozpatrzony w odrębnym trybie. Jednocześnie wezwała Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku m.in. poprzez jego podpisanie. Z akt sprawy wynika również, że w dniu [...] marca 2025 r., a więc już po złożeniu skargi, Fundacja wydała decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów 2 i 4 wniosku (k. 86 akt sądowych). W tym stanie rzeczy Sąd nie miał podstaw do zobowiązania Fundacji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 u.d.i.p., do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia [...] lutego 2025 r. w zakresie punktów 2 i 4 wniosku, zgodnie z żądaniem Skarżącego. Wniosek w tej części, jakkolwiek po wniesieniu skargi, to jednak został rozpoznany w sposób wskazany powyżej. Sąd stwierdził jednak, że Fundacja dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2028 r., o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 u.d.i.p., jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Sąd wziął pod uwagę, że wniosek nie został rozpoznany w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. w ciągu 14 dni od daty wpływu wniosku. W tym terminie Fundacja nie podjęła bowiem żadnych czynności. Uczyniła to dopiero pismem z dnia 18 marca 2025 r., a więc po upływie ww. terminu, przedłużając - na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - termin do rozpoznania wniosku. Następnie, o czym była już mowa powyżej, Fundacja udzieliła odpowiedzi na część pytań wniosku, a w dniu [...] marca 2025 r. Fundacja wydała decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pytań 2 i 4 wniosku. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), o czym orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków Skarżącego i natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ wprawdzie błędnie przyjął, że datą złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do podmiotu zobowiązanego jest data jego odczytania przez pracownika (a nie data wpływu wniosku do systemu informatycznego podmiotu zobowiązanego), lecz uchybienie to, skutkujące nieznacznym w istocie uchybieniem terminu w podjęciu czynności w sprawie, nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął przy tym pod uwagę okoliczność, że do dnia wyrokowania podmiot zobowiązany rozpoznał wniosek Skarżącego udzielając odpowiedzi odnośnie części wniosku oraz wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej co do pozostałej części. Na marginesie już tylko zauważyć należy, że na obecnym etapie postępowania (ze skargi na bezczynność Fundacji w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2025 r.) Sąd nie dokonuje kontroli ww. decyzji Fundacji z dnia [...] marca 2025 r., bowiem w tym zakresie przysługują Skarżącemu odrębne środki zaskarżenia. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi (100 złotych), Sąd postanowił jak w punkcie 3 sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.