II SAB/Wa 422/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z [...] maja 2019 r. od decyzji postanawia: - odrzucić skargę -.

T. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Centralnej Komisji Lekarskiej, skargę na bezczynność tego organu polegającą na nierozpatrzeniu odwołania z [...] maja 2019 r. od decyzji. Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego - w terminie 7 dni - do podania, czy przed wniesieniem skargi z dnia 30 maja 2019 r. na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej wniósł ponaglenie (pismo, z którego wynika, że zdaniem strony sprawa nie została załatwiona w terminie) zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 kpa. Jednocześnie wezwał do nadesłania dowodu złożenia ponaglenia w organie. Pismem z dnia 8 lipca 2019 r. skarżący poinformował, że nie wnosił ponaglenia do CKL. Zaznaczył, iż nie jest prawnikiem i być może ominął jakąś procedurę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. ); zwanej dalej jako "P.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność organu do dnia 1 czerwca 2017 r., wyczerpanie środków zaskarżenia następowało poprzez wniesienie przez stronę zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Od dnia 1 czerwca 2017 r. skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w terminie w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Z uwagi na to, że skarga została złożona do Centralnej Komisji Lekarskiej w dniu 31 maja 2019 r., wezwano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania odwołania wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., tj. czy wniósł ponaglenie w organie. Pismem z dnia 8 lipca 2019 r. skarżący poinformował, że nie wnosił ponaglenia do CKL. Zaznaczył, iż nie jest prawnikiem i być może ominął jakąś procedurę. Reasumując, z akt sprawy nie wynika, by skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 K.p.a. A zatem skarga na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej, jako wniesiona do Sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.