II SAB/Wa 40/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi R. D. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania pkt I i pkt II ppkt 3 wniosku z dnia [...] października 2023 r. stanowiącego modyfikację wniosków z dnia [...] września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza [...] do rozpatrzenia pkt I i pkt II ppkt 3 wniosku z dnia [...] października 2023 r. stanowiącego modyfikację wniosków z dnia [...] września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącej R. D. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] września 2023 r. R. D. (dalej "skarżąca") złożyła do Burmistrza T. dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej. W pierwszym z tych wniosków skarżąca wniosła o udostępnienie kserokopii decyzji zatwierdzających projekty podziałów nieruchomości w Gminie T. wraz z wnioskami i załącznikami, na podstawie których w okresie od [...] września 2021 r. do [...] września 2023 r. zostały wydane decyzje/dokonano podziałów na podstawie art. 95 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W drugim wniosku skarżąca wniosła o wydanie kserokopii: 1) decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina T., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...], 2) wniosku wraz z załącznikami, na podstawie którego wydana została decyzja wskazana w powyższym punkcie. Pismem z dnia 29 września 2023 r. organ wezwał skarżącą o wskazanie konkretnej decyzji, która jest przedmiotem wniosku (odnośnie pkt 1 wniosku nr 2), tj. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina T., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...]. Jednocześnie wezwał skarżącą o wskazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej przetworzonej, dotyczącej decyzji z okresu [...] września 2021-[...] września 2023 (odnośnie wniosku nr 1). Ponadto poinformowano skarżącą, iż wnioski o wydanie decyzji administracyjnych wraz z załącznikami do nich nie stanowią informacji publicznej (odnośnie pkt 1 wniosku nr 2). W dniu 13 października 2023 r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika skarżącej, zatytułowane: "Modyfikacja wniosków o udostępnienie informacji publicznej wraz z odpowiedzią na pismo z dnia 29.09.2023 r.". W piśmie tym pełnomocnik skarżącej wskazał, że: I. precyzuje wnioski z dnia [...] września 2023 r. w ten sposób, że wnosi o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zanonimizowanej/zanonimizowanych decyzji zatwierdzającej/zatwierdzających projekty podziałów nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina T., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...] oraz [...]; II. wnosi o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) ile zostało wydanych przez organ decyzji zatwierdzających podział nieruchomości położonych w gminie T. w okresie [...] września 2021 r. do [...] września 2023 r., przy czym wnosi o wskazanie informacji w zakresie decyzji ostatecznych (prawomocnych) oraz nieprawomocnych z podziałem na poszczególne lata; 2) ile zostało wydanych przez organ decyzji zatwierdzających podział nieruchomości położonych w miejscowości K. w okresie [...] września 2021 r. do [...] września 2023 r., przy czym wnosi o wskazanie informacji w zakresie decyzji ostatecznych (prawomocnych) oraz nieprawomocnych z podziałem na poszczególne lata; 3) listy nieruchomości położonych w gminie T. podzielonych na podstawie ostatecznych decyzji zatwierdzających podział nieruchomości w okresie [...].09.2021 r. do [...].09.2023 r., ze wskazaniem numerów działek, obrębu oraz adresów poszczególnych nieruchomości przed oraz po podziale, a także - w przypadku dokonania podziału z wyłączeniem ograniczeń ujętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - wskazanie dokładnej podstawy prawnej podziału tych nieruchomości. Jednocześnie w powyższym piśmie pełnomocnik skarżącej podniósł, że żądana informacja dotycząca decyzji z okresu [...] września 2021 r. – [...] września 2023 r., nie stanowi informacji przetworzonej, ale informację prostą. Ponadto, odnosząc się do zobowiązania organu o wskazanie konkretnej decyzji, wskazał, że oznaczenie nieruchomości, których dotyczyć ma decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości, stanowi dostateczne i precyzyjne sformułowanie pozwalające na udzielenie wnioskowanej informacji publicznej. Decyzją z dnia [...] października 2023 r. nr [...] Burmistrz T. odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej objętej pkt. II ppkt. 1 i 2 wniosku z dnia [...] października 2023 r. Powyższa decyzja została przesłana przy piśmie, w którym poinformowano skarżącą, iż w pkt. I zmodyfikowanego wniosku nie zostały nadal wskazane konkretne decyzje zatwierdzające podziały wymienionych tam nieruchomości, a żadna ze wskazanych w tym punkcie wniosku działek ewidencyjnych nie była dzielona. Organ wskazał również, że żądana w pkt. II ppkt. 3 wniosku informacja nie stanowi informacji publicznej. Skarżąca w dniu 14 listopada 2023 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Pismem z dnia 21 grudnia 2023 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza T. w zakresie rozpatrzenia wniosków z dnia [...] września 2023 r. oraz [...] października 2023 r. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1, art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", poprzez: a) udzielenie wymijającej, wybiórczej i jedynie częściowej informacji w zakresie zanonimizowanej/zanonimizowanych decyzji zatwierdzającej/zatwierdzających projekty podziałów nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina T., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...] oraz [...], tj. brak udzielenia jakichkolwiek informacji w zakresie dotyczącym decyzji zatwierdzających podział nieruchomości, w wyniku których powstały wskazane wyżej działki ewidencyjne; b) nieudostępnienie informacji w zakresie listy nieruchomości położonych w gminie T. podzielonych na podstawie ostatecznych decyzji zatwierdzających podział nieruchomości w okresie [...] września 2021 r. do [...] września 2023 r., ze wskazaniem numerów działek, obrębu oraz adresów poszczególnych nieruchomości przed oraz po podziale, a także - w przypadku dokonania podziału z wyłączeniem ograniczeń ujętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - wskazanie dokładnej podstawy prawnej podziału tych nieruchomości w sytuacji gdy informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, zaś skarżąca złożyła w tym zakresie kompletny, jasny i precyzyjny wniosek powołując się na znane jej dane; 2. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwarty do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. oraz art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), w zakresie w jakim przepisy te stanowią o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek skarżącej informacji podlegającej udostępnieniu, podczas gdy wniosek dotyczył kwestii regulowanych w przepisach prawnych i należących do kompetencji i obowiązków władz publicznych, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 3. art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te statuują prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a także wskazują przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez brak udostępnienia informacji publicznych, mimo braku spełnia przesłanek uzasadniających ograniczenie prawa do informacji, w tym braku wystąpienia konieczności ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych. Skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosków o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 2.000 zł; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że we wniosku z dnia [...] października 2023 r. jednoznacznie wskazała, że domaga się udzielenia informacji w zakresie zanonimizowanej/zanonimizowanych zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z treści art. 5 u.d.i.p., decyzji zatwierdzającej/zatwierdzających projekty podziałów nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina T., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...] oraz [...]. Wskazała, że nie wnioskowała zatem o udostępnienie informacji o decyzjach dotyczących podziału działek ewidencyjnych o wskazanych numerach, a nieruchomości (w liczbie pojedynczej) obejmującej wskazane działki ewidencyjne, którą skarżąca jedynie opisała powołując się na znane jej numery ewidencyjne działek. Udzielając informacji, iż żadna ze wskazanych działek ewidencyjnych nie była dzielona, organ de facto w ogóle nie udzielił żądanej informacji, udzielając jedynie informacji wymijającej i częściowej. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie organ nie tylko był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, ale także był w posiadaniu żądanych informacji. Z uwagi na brak udzielenia stosownej i kompleksowej informacji, organ dopuścił się w tym zakresie bezczynności, która w ocenie skarżącej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się natomiast do informacji żądanej w pkt II ppkt 3 wniosku z [...] października 2023 r., skarżąca wskazała, że informacje te stanowią - w jej ocenie - informację publiczną. Żądane informacje dotyczą bowiem wyłącznie nieruchomości i ich danych adresowych, nie zawierają danych osobowych. Skarżąca stwierdziła, że nie ma możliwości ich uzyskania w innym trybie, a organ jest w ich posiadaniu. W przypadku zaś gdyby udostępnienie żądanych informacji wymagało od organu dokonania ich przetworzenia, wówczas organ winien wezwać skarżącą do wykazania interesu publicznego w jej udzieleniu, czego nie uczynił. Tak więc organ pozostawał bezczynny także w tym zakresie. Burmistrz T. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w dniu 28 grudnia 2023 r. wpłynął do tutejszego Urzędu wniosek pełnomocnika substytucyjnego skarżącej z dnia 21 grudnia 2023 r., czyli z tej samej daty, co skarga, o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "zanonimizowanej/zanonimizowanych zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z treści art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzji zatwierdzającej/zatwierdzających projekty podziałów nieruchomości położonej/położonych w miejscowości K., gmina T., w wyniku których powstały działki ewidencyjne oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...] oraz [...] (K., gmina T.)." Organ podniósł, że dopiero w powyższym wniosku został sprecyzowany zakres żądanej informacji publicznej i nieprawdziwe jest twierdzenie skargi, jakoby brak było "udzielenia jakichkolwiek informacji w zakresie dotyczącym decyzji zatwierdzających podział nieruchomości, w wyniku których powstały wskazane wyżej działki ewidencyjne". Ponadto organ stwierdził, że w niniejszej sprawie z pewnością nie doszło do bezczynności organu. Wszystkie odpowiedzi udzielane były przez organ skarżącej przed upływem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u. d. i. p. Natomiast fakt, iż nie są to odpowiedzi zadowalające skarżącą, nie oznacza, iż organ pozostaje w bezczynności. Zdaniem organu skarżąca stawia nieprawdziwy zarzut dotyczący udostępnienia zanonimizowanych decyzji podziałowych z miejscowości K. Dopiero bowiem w dniu [...] grudnia 2023 r. wniosek został sformułowany tak, jak to jest w zarzucie skargi. Nie jest rolą organu domyślać się, jakie dokumenty mają zostać udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej. Natomiast ani numery ewidencyjne, obręby (czyli położenie) ani adresy nieruchomości stanowiących prywatną własność, nie stanowią informacji publicznej. Informacji publicznej nie stanowią również przepisy prawa (podstawy prawne). Skoro zatem przedmiotem wniosku w tej części nie była informacja publiczna, odpowiedzi udzielono zwykłym pismem i nie było podstaw do wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2024 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi. Ponadto skarżąca potwierdziła, że pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. ponowiła wniosek o udostępnienie zanonimizowanej/zanonimizowanych zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z treści art. 5 u.d.i.p., decyzji zatwierdzającej/zatwierdzających projekty podziałów nieruchomości położonej/położonych w miejscowości K., gmina T., w wyniku których powstały działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...] oraz [...]. Skarżąca wskazał również, że w dniu [...] stycznia 2024 r. pracownik organu przesłał na adres pełnomocnika skarżącej skan zanonimizowanych decyzji zatwierdzających podział. Przesłane decyzje zostały jednak zanonimizowane do tego stopnia, że nie jest możliwym ustalenie, których nieruchomości one dotyczą. Brak jest bowiem numerów działek podlegających podziałowi, jak i numerów działek powstałych w wyniku podziału. Dodatkowo skarżąca podniosła, że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, iż dopiero we wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. został sprecyzowany zakres informacji publicznej żądanej przez skarżącą. Przedmiotowy zakres wniosku był jasny od samego początku i został określony jeszcze we wniosku z dnia [...] września 2023 r. Dalsze doprecyzowanie przez skarżącą wniosku wynikało jedynie z próby uzyskania od organu odpowiedzi oraz dążenia do pozbawienia organu wszelkich wątpliwości co do tego, czego się ona domaga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Niewątpliwie Burmistrz T., jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dalej wyjaśnić należy, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. Zaznaczyć należy, że biorąc pod uwagę treść zarzutów skargi Sąd uznał, iż jej przedmiotem jest bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia pkt I i pkt II ppkt 3 wniosku z dnia [...] października 2023 r., stanowiącego modyfikację wniosków z dnia [...] września 2023 r. W pkt I wniosku z [...] października 2023 r. skarżąca domagała się udostępnienia "zanonimizowanej/zanonimizowanych zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z treści art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, decyzji zatwierdzającej/zatwierdzających projekty podziałów nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina T., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...] oraz [...]. W przypadku tej części wniosku nie było sporne, że dotyczy on informacji publicznej. Skarżąca domagała się bowiem udostępnienia aktów administracyjnych, które niewątpliwie stanowią informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). W tym przypadku spór między stronami dotyczy tego czy tak sformułowane żądanie było precyzyjne. Zdaniem Sądu nie można podzieli wątpliwości organu co do sposobu rozumienia tej części wniosku skarżącej. Skarżąca wniosła bowiem o udostępnienie "decyzji zatwierdzającej/zatwierdzających projekty podziału/podziałów nieruchomości (...) oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach [...] oraz [...]". Sformułowanie "nieruchomości (...) oznaczonej" wskazuje, że wniosek ten dotyczył nieruchomości sprzed podziału. Skarżąca nie mogła oznaczyć tej nieruchomości inaczej, jak podając aktualne numery interesujących ją działek. Biorąc pod uwagę, że organ miał wiedzę, iż działki o numerach [...] oraz [...] nie były dzielone, nie można było tej części wniosku skarżącej rozumieć inaczej niż w sposób zaprezentowany w skardze. Stwierdzić zatem należy, że organ bezpodstawnie pismem z dnia 29 września 2023 r. wzywał skarżącą do wskazania konkretnej decyzji, która jest przedmiotem wniosku z [...] września 2023 r. We wniosku z dnia [...] października 2023 r., stanowiącego modyfikację wniosku z [...] września 2023 r., skarżąca słusznie wskazuje, że oznaczenie nieruchomości, których dotyczyć ma decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości, stanowi dostateczne i precyzyjne sformułowanie pozwalające na udzielenie wnioskowanej informacji. Organ nie udostępniając skarżącej wnioskowanej w tym zakresie informacji, ani też nie odmawiając jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej pozostawał na dzień wniesienia skargi w bezczynności. Zdaniem Sądu stan ten nie zmienił się po udostepnieniu skarżącej przy piśmie z 24 stycznia 2024 r. kopii zanonimizowanych decyzji. Anonimizacja objęła bowiem oprócz danych osobowych także numery działek podlegających podziałowi, jak i numery działek powstałych w wyniku podziału. Jak słusznie podnosi skarżąca w piśmie procesowym z 16 lutego 2024 r. nie jest możliwym ustalenie, których nieruchomości one dotyczą. Wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie jest prezentowany pogląd, zgodnie z którym możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych, poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. Nie zachodzi wówczas potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2339/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu zastosowana przez organ anonimizacja dotyka istoty wnioskowanej przez skarżącą informacji. W formie, jakiej udostępniono skarżącej decyzje administracyjne zatwierdzające podział nieruchomości, nie jest bowiem możliwe ustalenie numerów działek podlegających podziałowi, jak i numerów działek powstałych w wyniku podziału. Udzielona skarżącej w ten sposób odpowiedź nie czyni w pełni zadość jej żądaniu. Nie jest nawet możliwym ustalenie, czy odpowiedź ta dotyczy żądanej przez skarżącą informacji. W świetle powyższych wywodów stwierdzić zatem należy, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie pkt I wniosku skarżącej z dnia [...] października 2023 r. stanowiącego modyfikację wniosku z [...] września 2023 r. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3656/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnośnie pkt II ppkt 3 wniosku skarżącej z dnia [...] października 2023 r., stanowiącego modyfikację wniosku z [...] września 2023 r. również należy stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności. W tym zakresie skarżąca domagała się udostępnienia "listy nieruchomości położonych w gminie T. podzielonych na podstawie ostatecznych decyzji zatwierdzających podział nieruchomości w okresie [...].09.2021 r. do [...].09.2023 r., ze wskazaniem numerów działek, obrębu oraz adresów poszczególnych nieruchomości przed oraz po podziale, a także - w przypadku dokonania podziału z wyłączeniem ograniczeń ujętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - wskazanie dokładnej podstawy prawnej podziału tych nieruchomości". Zdaniem Sądu błędne jest stanowisko organu, że dane, których udostępnienia żądała skarżąca nie stanowią informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1574/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego uprawniony jest pogląd, że każda informacja dotycząca spraw załatwianych przez organ administracji publicznej i każdy wydany przez ten organ akt administracyjny jest informacją publiczną. Ponadto informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej oraz o zasadach ich funkcjonowania w zakresie dotyczącym publicznej działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, z dnia 27 października 2013 r. sygn. akt III OSK 2285/22; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie obejmował informacje dotyczące spraw załatwianych przez organ w formie decyzji administracyjnej w oparciu przepisy stawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm.). Sformułowane przez skarżącą żądanie nie dotyczy jednak w tym przypadku samych decyzji administracyjnych ale przedmiotu ich rozstrzygnięć. Zawiera ono zatem pytanie o przedmiot rozstrzygnięć organów oraz ewentualnie podstawę prawną. Żądane przez skarżącą informację stanowią dane publiczne, których otwarty katalog wskazano w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zauważyć przy tym należy, że żądanie skarżącej nie dotyczy stron postępowania, a obejmuje dane, które są jawne. Zgodnie bowiem z art. 20. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 poz. 1752, z późn. zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Stosownie do treści art. 20 ust. 2 cytowanej ustawy w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania; 2) miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1. Z kolej art. 24 ust. 1 tej ustawy stanowi, że informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2, zawiera operat ewidencyjny, który składa się z: 1) bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego w szczególności: a) odpowiednio zabezpieczone przechowywanie danych i ich aktualizację, b) udostępnianie oraz wspólne korzystanie z danych na zasadach określonych w przepisach o infrastrukturze informacji przestrzennej, c) wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a także udostępnianie zainteresowanym wypisów z tych rejestrów, kartotek i wykazów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej; 2) zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne (art. 24 ust. 2 cytowanej ustawy). Organ pozostaje zatem w bezczynności w powyższym zakresie w bezczynności. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia pkt I oraz pkt II ppkt 3 wniosku skarżącej z dnia [...] października 2023 r., stanowiącego modyfikację wniosków z [...] września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Organ zobowiązany zatem będzie załatwić wniosek skarżącej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, udzielając żądanych informacji albo ich odmawiając w formie decyzji administracyjnej. Organ rozpoznając wniosek powinien jednocześnie rozważyć, czy żądane informacje stanowią informację prostą, czy przetworzoną, a zatem, czy zachodzi potrzeba wykazania przez wnioskodawcę, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącej, ale na błędnym zastosowaniu przepisów u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. Z powyższych też względów Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę. Stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie z wnioskiem skarżącej, zwłaszcza wobec orzeczenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku). Poza oczywistym faktem opóźnienia w rozpoznaniu wniosku Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły jakiekolwiek uciążliwości, z którymi musiał się borykać skarżąca w obronie swojego interesu prawnego, a które mogłyby uzasadniać przyznanie sumy pieniężnej. Skarżąca nie uprawdopodobniła też, by okres oczekiwania na rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wiązał się dla niej z określonymi dolegliwościami w sferze materialnej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 3 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na wysokość zasądzonych kosztów (597 zł) składa się wpis stały od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.