II SAB/Wa 392/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o wydanie świadectwa służby postanawia: - odrzucić skargę -

J. W. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o wydanie świadectwa służby zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt III PZP 7/19. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2020 r. wniósł do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ponaglenie w sprawie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2020r. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], mając na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w ww. uchwale z dnia 19 lutego 2020 r. poinformował, że wniosek w zakresie wydania świadectwa służby został rozpatrzony pozytywnie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] poinformował Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, że wniosek o wydanie świadectwa służby jest bezprzedmiotowy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej skarżący wyraził swoje stanowisko co do treści pisma Dyrektora Izby Administracji Skargowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. W odpowiedzi na ponaglenie pismem z dnia [...] maja 2020 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej podniósł, że roszczenie dotyczące wydania świadectwa służby jest roszczeniem ze stosunku służbowego, gdzie zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2020 r. poz.505 ze zm.) właściwym do rozpatrzenia jest Sąd Pracy. W związku z czym nie mogą mieć do tego roszczenia zastosowania przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W tej sytuacji wniesione ponaglenie w trybie art. 37 K.p.a. jest pozbawione przymiotu zasadności. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. skarżący ponownie zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z ponagleniem w związku z nie załatwieniem wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o wydanie świadectwa służby zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt III PZP 7/19. W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2 Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skargi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (...) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (...) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostki samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. § 2a Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. § 3 Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z wymienionego przepisu wynika, że wniesienie skargi na bezczynność jest możliwa tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 i 3 ustawy p.p.s.a. Skarga na bezczynność nie jest dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w pkt 1-4 artykułu 3 § 2 i 3 ustawy p.p.s.a. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku w sprawie o sygn. akt I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999 r., w wyroku w sprawie o sygn. akt IV SA 961/99 z dnia 13 czerwca 2001 r. oraz w postanowieniu w sprawie o sygn. akt IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998 r. Wydanie świadectwa służby nie następuje w formie decyzji administracyjnej ani też postanowienia w postępowaniu administracyjnym, nie jest też postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym, zabezpieczającym. Nie jest również innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków, o których mowa w pkt 4 powołanego przepisu. Przede wszystkim zaś wydanie świadectwa służby nie może zostać uznane za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej; świadectwo służby nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c. lecz dokumentem prywatnym potwierdzającym przebieg służby funkcjonariusza w danej formacji (wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 889/07). Tym samym nie można uznać go za akt o charakterze zewnętrznym obejmującym władcze działanie organu z zakresu administracji publicznej. Do wniosku o wydanie świadectwa służby nie mają też zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – dział VII Wydawanie zaświadczeń. Kwestię wydania świadectwa służby pracownika, funkcjonariusza Krajowej Administracji Skarbowej reguluje ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 768 ze zm. dalej ustawy o KAS) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 lutego 2018 r. w sprawie świadectwa służby funkcjonariuszy Służby [...] (Dz.U. z 2018 r., poz. 413). Wyżej wymienione rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 188 ust. 4 ustawy o KAS. Przepis ten stanowi, że minister właściwy do spraw publicznych określi w drodze rozporządzenia szczegółowe dane, które powinno zawierać świadectwo służby i informacje, które są zamieszczane w świadectwach służby na żądanie funkcjonariusza oraz wzór formularza świadectwa służby, mając na względzie zapewnienie prawidłowości wydawania świadectw. Żaden z tych aktów prawnych nie zawiera uregulowania mówiącego o zastosowaniu do tej materii przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przeciwnie analizując treść art. 276 i 277 ustawy o KAS należy wnioskować, że omawiana materia została przekazana właściwemu sądowi pracy. Przepis ten stanowi bowiem, że sprawy o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 276 ust. 1 rozpoznaje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Art. 276 ust. 1 stanowi, że w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Żadna z wymienionych w tym przepisie materii, nie dotyczy omawianego w sprawie problemu. Sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.