II SAB/Wa 392/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Z. na niezałatwienie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w terminie sprawy dotyczącej przetwarzania danych osobowych postanawia - odrzucić skargę -

T. Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zażaleniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. na Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w trybie 37 kpa na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej przetwarzania danych osobowych. Powyższe pismo skarżący odrębnie skierował również do organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tzn. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wskazany przez skarżącego przedmiot postępowania nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć wskazanych powyżej. Zgodnie z art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§ 1). Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym uregulowane powyższym przepisem zażalenie jest swoistym środkiem prawnym przysługującym stronie na zachowanie się organu administracji publicznej. Zażalenie to należy skierować do organu administracji, zatem adresatem jego nie może być sąd administracyjny, bowiem postępowanie wszczęte na skutek jego wniesienia nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Jednak wskazane powyżej zażalenie ma swoje znaczenie w przyszłym ewentualnym postępowaniu na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracyjny. Wniesienie bowiem takiego zażalenia stanowi wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 37 § 1 kpa. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ powyższe pismo z dnia 25 kwietnia 2014 r., skarżący złożył również do organu, a następnie wywiódł skargę do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie, zarejestrowaną pod sygn. akt II SAB/Wa 391/14. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarga w przedmiocie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 kpa jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.