II SAB/Wa 372/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 października 2002 r., sygn. akt II SAB 192/02 ze skargi J. D. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...] marca 1991 r. Komendanta WSOŁ w Z. postanawia - odrzucić skargę

Prawomocnym postanowieniem z dnia 08 października 2002 r., sygn. akt II SAB 192/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. D. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...] marca 1991 r. Komendanta WSOŁ w Z. Pismem z dnia 03 maja 2014 r. (07 maja 2014 r. - data wpływu pisma na Biuro Podawcze WSA w Warszawie) J. D. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyżej wymienionym prawomocnym postanowieniem, wnosząc o zmianę lub uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie poprzedzające jego wydanie jest dotknięte nieważnością, gdyż naruszono zasady obowiązujące w postępowaniu administracyjnym, a także, że zostało uzyskane za pomocą przestępstwa oczywistego poświadczenia nieprawdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 275 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Stosownie do art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., orzeka właściwy WSA na podstawie przepisów komentowanej ustawy. W myśl art. 280 § 1 ppsa, Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie do treści art. 278 ppsa, po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Podkreśla się, że termin przewidziany w wyżej wymienionym przepisie jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Analizując wniesioną przez J. D. skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 października 2002 r., sygn. akt II SAB 192/02 należy stwierdzić, że została wniesiona z uchybieniem pięcioletniego terminu, o którym mowa w powyższym przepisie. Kwestionowane przez skarżącego postanowienie stało się prawomocne od dnia 08 października 2002 r., a zatem liczony od tego dnia pięcioletni termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego upłynął z dniem 08 października 2007 r. Tymczasem skarga J. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyżej wskazanym prawomocnym postanowieniem została złożona osobiście w Sądzie dopiero w dniu 07 maja 2014 r. Sam zaś skarżący nie podniósł, aby w toku prowadzonego postępowania pozbawiony był możliwości działania, czy też był nienależycie reprezentowany, co pozwoliłoby na wyłączenie zastosowania ograniczenia terminu określonego w art. 278 ppsa. W konsekwencji, skargę o wznowienie postępowania w rozpoznawanej sprawie jako wniesioną z naruszeniem pięcioletniego terminu, określonego w art. 278 ppsa, należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, bez konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 ppsa w zw. z art. 278 ppsa, postanowił jak w sentencji postanowienia.