II SAB/Wa 335/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] na rzecz skarżącego A.Z. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi A. Z., na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w dniu 16 kwietnia 2019 r. wydał wyrok o sygn. akt I OSK 1718/17, którym uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2016 r. o sygn. akt II SAB/Wa 160/16 oddalający skargę A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w zakresie rozpoznania powyżej określonego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił brak bezczynności organu, uznając z jednej strony, że organ naruszył art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a jednocześnie stwierdzając z drugiej strony, że nie przesądzało to o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku. Zarzut ten, dotyczący w istocie błędnego zastosowania prawa materialnego, należało uznać za skuteczny w realiach niniejszej sprawy, skoro w następstwie uznania, że organ nie dochował terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - co było w sprawie bezsporne - i udostępnił informację po wniesieniu skargi do sądu, Sąd w istocie nie uchylił się od oceny kwestii bezczynności organu, uznając, że naruszenie to nie miało charakteru istotnego, a zatem przyznając, że bezczynność organu miała jednak miejsce, a jednocześnie skargę oddalił. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy podjęte w wyniku wniosku o udostępnienie informacji publicznej działania były zgodne z regulacjami u.d.i.p. i dokonania oceny, czy można było organowi zarzucić bezczynność. Należy mieć na uwadze, że sprawy dostępu do informacji publicznej załatwiane są w krótkim terminie – co do zasady czternastodniowym (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) w formie czynności materialnotechnicznej bądź w formie decyzji administracyjnej. Skorzystanie z możliwości przedłużenia terminu w udzieleniu odpowiedzi na wniosek (określonej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), co miało miejsce w zaistniałym stanie faktycznym sprawy, obligowało Sąd do oceny prawidłowości zastosowania tego przepisu pod kątem zarzucanej bezczynności. Słusznie zarzucił skarżący kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji wadliwie oddalił skargę skoro uznał, że podjęte przez organ czynności w sprawie, finalnie prowadzące do udostępnienia informacji publicznej w dniu 5 kwietnia 2016 r. naruszały przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Należy mieć na uwadze, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje maksymalny termin udostępnienia informacji publicznej, tj. "nie dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku". Okoliczność przekroczenia terminu, powodująca stan bezczynności organu, ma charakter obiektywny i w realiach niniejszej sprawy nie została zakwestionowania przez Sąd pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na wstępie podać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie, albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie. Skoro istotą ustawy o dostępie do informacji publicznej jest szybkość działania w procesie udostępniania informacji publicznej, o czym stanowi jej art. 13, to w tym też zakresie należy interpretować jej przepisy, określające terminy udostępnienia informacji publicznej. Zatem skoro wykonanie obowiązku informacyjnego, polega na udostępnieniu żądanej informacji wprost, albo na wydaniu przez organ (posiadacza informacji) decyzji o odmowie jej udostępnienia, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., znaczy to, iż obie te czynności (pojmowane zamiennie) powinny być wykonane w terminach przewidzianych w u.d.i.p. Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13, z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, z dnia 3 październik 2014 r. sygn. akt I OSK 431/14). Dodatkowo wskazać należy, że termin określony w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Uprawnienie do przedłużenia terminu w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy znajduje praktyczne zastosowanie właśnie w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej. Podmiot dysponujący informacją publiczną musi bowiem posiadać odpowiednią ilość czasu, tak aby w sposób prawidłowy móc podjąć decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (por. M. Kłaczyński, S. Szuster, komentarz do art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, LEX/el. 2003). Z ustalonego stanu faktycznego sprawy przedstawionego wynika, że termin przewidziany do udostępnienia informacji publicznej został w niniejszej sprawie przekroczony (nie dłuższy niż dwa miesiące), o czym przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w powyżej opisanym wyroku. Równocześnie jednak wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie termin udostępnienia informacji publicznej nie został przekroczony w sposób znaczny. Nie można pominąć także i tego, że organ podejmował czynności mające na celu doprowadzenie do realizacji wniosku skarżącego. Ostatecznie organ zrealizował wniosek skarżącego. Podkreślić należy, że rozpoznanie skargi skarżącego nie zwalnia Sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a. Oceniając powyższy aspekt sprawy, Sąd uznał, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w pkt 2 wyroku. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a.