II SAB/Wa 33/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu [...] grudnia 2023 r. (data prezentaty organu), wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Lotniczego Pogotowia Ratunkowego (dalej: LPR) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w niniejszej sprawie, w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2023 r., została wydana przez Dyrektora LPR w dniu [...] września 2023 r. decyzja odmawiająca udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a następnie - po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – decyzja z dnia [...] listopada 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2023 r. W ocenie organu, wniosek skarżących o udostępnienie informacji publicznej został rozpoznany przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność organu, co wyklucza zarzut bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Stosownie zaś do art. 149 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, z późn. zm. – dalej: "k.p.a."). I tak, bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ pozostaje zatem w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. W rozpoznawanej sprawie, skarżący w dniu 28 grudnia 2023 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że Dyrektor Lotniczego Pogotowia Ratunkowego decyzją z dnia [...] września 2023 r. nr [...] odmówił wnioskodawcom udostępnienia, żądanej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2023 r., informacji publicznej. Skarżący pismem z dnia 25 października 2023 r. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dyrektor Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w dniu [...] listopada 2023 r. wydał decyzję nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została doręczona skarżącym: P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – w dniu [...] listopada 2023 r., H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – w dniu [...] listopada 2023 r., a A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – w dniu [...] listopada 2023 r. Z zestawienia wskazanych wyżej dat wynika, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r., złożona do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 28 grudnia 2023 r., została wniesiona do Sądu po wydaniu przez Dyrektora Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w dniu [...] listopada 2023 r. decyzji nr [...], utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2023 r. nr [...] o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Oznacza to, że skarga została złożona po ustaniu stanu bezczynności organu. Należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie, Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale. Skoro zatem skarżący wnieśli skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ (po załatwieniu sprawy), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niedopuszczalność merytorycznego rozpoznana skargi, spowodowana wniesieniem przez skarżących skargi na bezczynność organu po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie administracyjne, mieści się w kategorii "innych przyczyn", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.