II SAB/Wa 325/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2025 r. sprawy ze skargi M.D. na bezczynność Ambasady RP w [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Ambasada RP w [...] z siedzibą w [...] dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku M.D. z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Ambasady RP w [...] z siedzibą w [...] w rozpoznaniu wniosku M.D. z dnia [...] kwietnia 2024 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ambasady RP w [...] z siedzibą w [...] na rzecz M.D. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia[...] kwietnia 2024 r. przesłanym za pośrednictwem platformy ePUAP M. D. (zwany dalej także: wnioskodawcą, skarżącym) wystąpił do Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w [...] z siedzibą w [...] (zwanej dalej także : Ambasadą RP w [...]) na podstawie art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udzielenie informacji, czy w zasobie Ambasady znajdują się: 1. Zbiory dokumentów potwierdzające złożenie oświadczenia o wyborze obywatelstwa polskiego na podstawie art. 2 i art. 4 Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem [...] w sprawie uregulowania obywatelstwa osób o podwójnym obywatelstwie, podpisana w [...] dnia [...] stycznia 1958 r. oraz czy zbiory dokumentów są kompletne. Jeśli zostały przekazane do innej instytucji proszę o wskazanie do jakiej. 2. Ile osób złożyło oświadczenie o wyborze obywatelstwa polskiego na podstawie art. 2 i art. 4 Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem [...] w sprawie uregulowania obywatelstwa osób o podwójnym obywatelstwie, podpisana w [...] dnia [...] stycznia 1958 r. - na podstawie posiadanych danych przez Ambasadę. Ambasada RP w [...] w dniu [...] kwietnia 2024 r. przekazała powyższy wniosek do Biura Rzecznika Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych wskazując, że dane o które prosi wnioskodawca dotyczą dokumentacji obywatelskiej, która w związku z wybuchem wojny na [...] została ewakuowana do Polski i aktualnie znajduje się w MSZ. Jednocześnie pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r. Ambasada RP w [...] poinformowała wnioskodawcę, że jego wniosek został przekazany w dniu [...] kwietnia 2024 r. do Biura Rzecznika Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych zgodnie z kompetencją. W dniu [...] grudnia 2024 r. M. D. złożył w Ambasadzie RP w [...], za pośrednictwem platformy ePUAP, skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostepnienie informacji. W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, wnosząc o: 1) zobowiązanie Ambasady do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2) orzeczenie, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa; 3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w wysokości 10.000 złotych; 4) zasądzenie kosztów postępowania; 5) przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podał, że za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu [...] kwietnia 2024 r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej i poprosił o przekazanie informacji dotyczących zasobu archiwalnego Ambasady RP w [...]. Do dnia sporządzenia niniejszej skargi, Ambasada nie załatwiła jego wniosku, pomimo, że treść wniosku jest jasna w zrozumieniu oraz zawiera szczegółowo określony zakres informacji do sprawdzenia przez organ. Również żądanie skierowane we wniosku, jest niezaprzeczalnie informacją publiczną. Ambasador w piśmie z dnia [...] kwietnia 2024 r. poinformował go jedynie, że jego podanie przekazał w dniu [...] kwietnia 2024 r. do Biura Rzecznika Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych zgodnie z kompetencją. W ocenie skarżącego, przekazanie jego podania do Biura Rzecznika Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, było błędnym działaniem. Ministerstwo Spraw Zagranicznych jest bowiem organem nadzoru nad placówkami dyplomatycznymi i nie załatwia za te podmioty spraw, które winny one rozpatrzeć zgodnie ze swoją właściwością. Jego podanie zostało skierowane do Ambasady RP w [...] i dotyczyło bezpośrednio zasobu archiwalnego tej placówki dyplomatycznej, dlatego przekazanie podania do Biura Rzecznika Ministerstwa Spraw Zagranicznych było nieuprawnione. Skutkuje to tym, że Ambasada pozostaje w bezczynności, naruszając art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Bezczynność Ambasady na złożone podanie, należy rozumieć jako ignorowanie sprawy, a zarazem wnioskodawcy. Takie zachowanie spełnia przesłanki wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. oraz uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż o tym świadczy nie tylko długość oczekiwania na rozpoznanie wniosku, ale przede wszystkim podejście organu do wnioskodawcy i załatwienia jego sprawy. Skarżący zaznaczył, że po przekazaniu jego podania do Biura Rzecznika Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych nie otrzymał żadnej dalszej odpowiedzi w jego sprawie. Oświadczył ponadto, że jeśli Ambasada w terminie 14 dni, od dnia wpływu niniejszej skargi, załatwi jego wniosek o udzielenie informacji publicznej, wycofuje swój wniosek o wymierzenie organowi grzywny - pkt 3 skargi. Jednocześnie, na poparcie tezy o podmiotowości organu jakim jest Ambasada, skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2469/12. Ambasada RP w w [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu powyższego stanowiska organ wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2024 r. M. D. zwrócił się do Ambasady z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Jednocześnie złożył wniosek tożsamej treści do Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r. odpowiedź skarżącemu na złożony przez niego wniosek została przekazana przez Biuro Rzecznika Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych w której poinformowano go, że w trybie dostępu do informacji publicznej nie można wnioskować do organu o dokonanie kwerendy zasobów archiwalnych. Udostępnienie tego rodzaju materiałów może nastąpić na zasadach i w trybie wynikającym z ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Zatem, w przypadku chęci dokonania stosownej kwerendy interesujących wnioskodawcę materiałów należy postępować zgodnie z przepisami wyżej wymienionej ustawy. Organ zaznaczył, że o fakcie przekazania sprawy przez Ambasadę RP w [...] do Biura Rzecznika Prasowego MSZ celem rozpoznania M. D. został poinformowany pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r. Jednocześnie organ podkreślił, iż Ambasada RP w [...] jest jednostką organizacyjną podległą Ministrowi Spraw Zagranicznych. W momencie przesłania odpowiedzi skarżącemu wynikało to wprost z Obwieszczenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 28 marca 2024 r w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Zagranicznych lub przez niego nadzorowanych (MP z 2024 r. poz. 281). Biuro Rzecznika Prasowego MSZ jako wyspecjalizowana jednostka organizacyjna w ramach urzędu obsługującego Ministra Spraw Zagranicznych była zatem w pełni uprawniona do udzielenia odpowiedzi skarżącemu na wniosek o udzielenie informacji publicznej skierowany do Ambasady RP w [...]. Ponadto, ze względu na okoliczność, iż pytania skierowane do Ambasady RP w [...], jak i MSZ, były tożsame co do treści - za zasadne należy uznać, iż odpowiedź udzielona przez Biuro Rzecznika Prasowego MSZ całkowicie wyczerpała żądanie skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Powyższe okoliczności wyłączają tym samym możliwość uznania, iż Ambasada RP w [...] pozostawała w bezczynności i nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, bowiem odpowiedź została przekazana przez Biuro Rzecznika Prasowego MSZ, o czym skarżący został poinformowany. Organ wyjaśnił jednocześnie, że pismem z dnia [...] lutego 2024 r. M. D. zwrócił się do Ambasady RP w [...] z "informacją w sprawie skargi na bezczynność". W piśmie tym poinformował o złożeniu skargi na bezczynność i ponownie zawnioskował o udzielenie informacji objętych jego pierwotnym wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2024 r. W konsekwencji ponownego pisma skarżącego - Ambasada RP w [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r., ponowiła odpowiedź udzieloną pierwotnie skarżącemu przez Biuro Rzecznika Prasowego MSZ. Jednocześnie w piśmie tym poinformowano skarżącego, że: 1) dokumentacja dotycząca spraw obywatelskich, będąca częścią archiwów konsularnych, znajdująca się w zasobie Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w [...] po rozpoczęciu agresji militarnej [...] przeciwko [...] została ewakuowana do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, 2) Ambasada nie posiada informacji na temat liczby osób, które złożyły oświadczenie o wyborze obywatelstwa polskiego na podstawie art. 2 i art. 4 Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem [...] w sprawie uregulowania obywatelstwa osób o podwójnym obywatelstwie, podpisanej w [...] dnia [...] stycznia 1958 r. Wobec powyżej złożonych wyjaśnień, organ wniósł o uznanie skargi na bezczynność złożonej przez skarżącego za bezzasadną i jej oddalenie. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 8 września 2025 r. skierowanym do Sądu podniósł, iż fakt, że złożył dwa tożsamej treści wnioski o udzielenie informacji publicznej do dwóch podmiotów tj. Ambasady RP w [...] oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych, nie ma w tej sprawie znaczenia, gdyż są to dwa oddzielne podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej. W odniesieniu natomiast do stwierdzenia Ambasady, że przekazała jego wniosek do Ministerstwa Spraw Zagranicznych pismem z [...] kwietnia 2024 r. skarżący zaznaczył, że wnioski o udzielenie informacji publicznej nie podlegają przekazaniu zgodnie z właściwością i winny być rozpoznane przez konkretny organ, do którego podanie jest kierowane. Skarżący podniósł też, że pytania zawarte w jego wniosku bezsprzecznie dotyczyły informacji publicznej. Nie było to zlecenie kwerendy, a jedynie próba uzyskania informacji o stanie dokumentacji oraz danych zawartych w rejestrach organu, które to działanie mieści się w definicji informacji publicznej. Nie wnosił natomiast o wydanie kopii dokumentów, tym samym nie spełnił ewentualnej przesłanki, przez którą jego podanie podlegałoby przepisom ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że Ambasada w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. odpowiedziała na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jednak nastąpiło to z przekroczeniem terminu ustawowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Zaznaczyć jednocześnie należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W niniejszej sprawie nie było kwestią sporną, że żądane we wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. informacje mają charakter informacji publicznej. Kwestią sporną jest natomiast to, czy Ambasada RP w [...] z siedzibą w [...], jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., wbrew stanowisku organu, Ambasada RP w [...] z siedzibą w [...], należy do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Ambasada jest podmiotem realizującym zadania publiczne, jest zatem obowiązana do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że zgodnie z Obwieszczenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 28 marca 2024 r. (MP z 2024 r. poz. 281) należy do jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Zagranicznych. Należy bowiem mieć na względzie, że na gruncie prawa międzynarodowego, w tym w szczególności przepisów Konwencji Wiedeńskiej, ambasada jest organem zewnętrznym państwa wysyłającego, który realizuje wszystkie zadania związane z reprezentowaniem interesów państwa wysyłającego. Należy jednocześnie podkreślić, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie wskazuje, iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji nieposiadania wnioskowanej informacji publicznej organ powinien jedynie poinformować o tym wnioskodawcę w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności. W przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który nie stanowi podania w rozumieniu art. 63 K.p.a., nie stosuje się natomiast art. 65 § 1 k.p.a., przewidującego obowiązek niezwłocznego przekazania podania do organu właściwego. Przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie w przypadku wydawania przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych gdzie podkreśla się, iż w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 807/07, z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4955/21; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 355/17; publ. CBOSA). W stanie faktycznym niniejszej sprawy Ambasada RP w [...] do dnia wniesienia skargi nie rozpoznała wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, lecz w dniu [...] kwietnia 2024 r. przekazała wniosek do Biura Rzecznika Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, informując o tym wnioskodawcę. Takie działanie podmiotu zobowiązanego nie znajduje oparcia w przepisach u.d.i.p. i nie zwalnia go z zarzutu bezczynności, gdyż adresatem wniosku zobowiązanym do jego rozpoznania była Ambasada PP w [...]. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że skarżący skierował wniosek tożsamej treści o udostępnienie informacji publicznej do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, na który otrzymał odpowiedź od Rzecznika Prasowego MSZ w dniu [...] kwietnia 2024 r. . Dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu, Ambasada RP w [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r., odpowiedziała na wniosek skarżącego informując go, że: 1) dokumentacja dotycząca spraw obywatelskich, będąca częścią archiwów konsularnych, znajdująca się w zasobie Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w [...] po rozpoczęciu agresji militarnej [...] przeciwko [...] została ewakuowana do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, 2) Ambasada nie posiada informacji na temat liczby osób, które złożyły oświadczenie o wyborze obywatelstwa polskiego na podstawie art. 2 i art. 4 Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem [...] w sprawie uregulowania obywatelstwa osób o podwójnym obywatelstwie, podpisanej w [...] dnia [...] stycznia 1958 r. W świetle powyższego stwierdzić należy, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, jednak stan bezczynności ustał do dnia wyrokowania, gdyż w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. organ poinformował skarżącego, że nie posiada żądanej informacji publicznej. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych sprawy Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd był zobowiązany do zbadania i stwierdzenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność. Dla dokonania oceny w tym zakresie miarodajną była data wniesienia skargi. W świetle powyższych ustaleń brak było podstaw do oddalenia skargi zgodnie z wnioskiem organu. W dacie wniesienia skargi organ pozostawał bowiem w bezczynności względem wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2024 r., zaś bezczynność ta ustała po tej dacie, a przed wyrokowaniem przez Sąd w niniejszej sprawie. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu polegała na jego błędnym przekonaniu, że rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy do kompetencji Ministra Spraw Zagranicznych. Organ kierował się w tym względzie treścią Obwieszczenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 28 marca 2024 r., z którego wynika, że należy do jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Zagranicznych. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom u.d.i.p. Nie ulega przy tym wątpliwości, że regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich każdorazowej wykładni. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja, czy zastosowanie, a w konsekwencji zwłoka w załatwieniu wniosku informacyjnego, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle powyższych ustaleń, nie zachodziły też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy od skargi, Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. - jak w punkcie 4 sentencji wyroku.