II SAB/Wa 28/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

W dniu [...] listopada 2023 r. J. S. skierowała do Prezesa Sądu Rejonowego [...] wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej domagając się odpowiedzi: 1/ skąd w zasobach organu znalazła się księga hipoteczna o nazwie "[...]" nr. [...] 1 tom, przekazana następnie protokolarnie [...] lipca 1977r. do PBN w [...], która nie figuruje w skorowidzu ksiąg wieczystych pow. [...]. Pod pozycją inwentaryzacyjną [...] figuruje księga hipoteczna o innej nazwie tj. "[...]" 1 tom. Wnoszę o przesłanie skanu pisma które to potwierdza. 2/ jeśli są to te same księgi i doszło do zmiany nazwy księgi hipotecznej figurującej w w/w skorowidzu, to kto, kiedy i w jakim trybie tej zmiany dokonał- wnoszę o przesłanie skanu dokumentu który to potwierdza, 3/ jeśli są to różne księgi, to wnoszę o wyjaśnienie losów w/w księgi hipotecznej figurującej w skorowidzu pod pozycją inwentaryzacyjną [...]. W odpowiedzi na w/w wniosek pytany organ pismem z [...] listopada 2023 r. wyjaśnił stronie, że zadane pytania nie dotyczą informacji publicznej a nadto, że odpowiedź na pytanie nr.1 została już udzielona przy rozpoznawaniu wcześniejszego wniosku strony gdy udostępniono wnioskodawczyni protokół przekazania ksiąg wieczystych. J. S. wywiodła do tut. Sądu skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] listopada 2023r. wnosząc o nakazanie zrealizowania żądania zawartego w w/w wniosku, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie pozostawał w bezczynności gdyż odpowiedział na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie do niniejszych rozważań wyjaśnienia wymaga to, że tryb dostępu do informacji publicznej charakteryzuje się szybkością postępowania. To zaś nakłada obowiązki zarówno na pytany podmiot jak i na wnioskodawcę. Adresat wniosku musi rozpoznać wniosek w terminie 14 dni i nie ma możliwości przedłużania tego terminu o czas, w którym zwracałby się do wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku. Powyższe rodzi zaś po stronie wnioskodawcy obowiązek jasnego i klarownego sformułowania żądania. Zakres przedmiotowy wniosku nie może budzić najmniejszej wątpliwości. Nie może ich budzić także ilość pytań czy żądań zawartych we wniosku. Adresat wniosku nie może bowiem domyślać się tego, czego dokładnie oczekuje od niego inicjator postępowania. Powyższy obowiązek klarownego i czytelnego sformułowania żądania jest konieczny także z innego powodu – tj. dla możliwości skutecznego wywiedzenia skargi na bezczynność. Również Sąd rozpoznający sprawę dotyczącą bezczynności nie może domyślać się dokładnej woli strony i zakresu żądania wyartykułowanego we wniosku. Nie dość precyzyjnie sformułowany wniosek, może bowiem uniemożliwić najpierw ustalenie tego, czy wniosek dotyczy informacji publicznej a następnie może uniemożliwić czytelne określenie w wyroku obowiązków nakładanych na pytany podmiot. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że wyrok musi być sformułowany w taki sposób, aby nadawał się do ewentualnej egzekucji. Zobowiązywanie w wyroku adresata wniosku do rozpatrzenia wniosku niedotyczącego informacji publicznej byłoby przecież oczywistym działaniem cotra-legem, zaś zobowiązywanie do rozpatrzenia wniosku o nieprecyzyjnie określonym zakresie przedmiotowym, uniemożliwiałoby stronie w przyszłości wywiedzenie skargi na niewykonanie wyroku (byłoby więc działaniem de facto na niekorzyść strony skarżącej). Biorąc pod uwagę powyższe argumenty jako uprawniona jawi się konkluzja, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi mieć jasno sformułowany zakresu przedmiotowego tak, aby nie budził on najmniejszych wątpliwości, że dotyczy materii informacji publicznej. Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy wskazać należało, że wniosek inicjujący postępowanie, nie spełnia w/w minimalnych wymogów formalnych. Strona co prawda oznaczyła w swym wniosku 3 pytania. Jednakże ich treść była na tyle nieprecyzyjna, że nie pozwalała ustalić ponad wszelką wątpliwość tego, czy żądanie de facto odnosi się do informacji publicznej. Jeśli chodzi o szczegóły, to w pytaniu nr 1 strona nie oznaczyła precyzyjnie dokumentu urzędowego, którego skanu domagała się od organu. Sposób sformułowania omawianego żądania uniemożliwia nawet ustalenie tego, czy dotyczy dokumentu na podstawie którego sporna księga wieczysta znalazła się w zasobach Sądu Rejonowego [...], czy w zasobach PBN w [...]. W pytaniu nr 2 strona również nie oznaczyła precyzyjnie żądanego dokumentu (nie oznaczono nazwy dokumentu, podmiotu od którego pochodzi, daty itp..). Co zaś się tyczy pytania nr 3 to nie odnosiło się ono w ogóle do sfery faktów – które stanowią przedmiot zainteresowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Użyte przez stronę sformułowanie "losy księgi" - ma charakter któremu bliżej do beletrystyki czy publicystyki, które to pojęcia są obce postępowaniu mającemu za przedmiot informację publiczną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku uznając skargę za niezasadną. Wniosek strony inicjujący przedmiotowe postępowanie, z uwagi na jego ogólnikowość i niedookreślony charakter żądanych dokumentów, nie mógł być potraktowany jako wniosek dotyczący informacji publicznej. Stąd więc postępowanie organu stanowiące reakcji na ów wniosek, nie mogło nosić znamion bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.